Het gesprek met meneer Van der Venne had Sally en Lotte niet verkeerd gedaan. Een lichtelijke verheldering van de feiten had hen echter niet direct van idee doen veranderen. Voor Sally was het nu helemaal klaar en duidelijk. Na alles wat hij haar had aangedaan, zou ze met hem nimmer meer het diepe inspringen. Ze voelde zich nu ook veel sterker en zelfverzekerder in vergelijking met de laatste, loodzware periode dat ze nog samen waren.

Ze keek haar dochter teder maar vastberaden aan. “Lotte, het verhaal is voor mij heel duidelijk. Ik zet er nu definitief een streep onder met Robert. Het is verleden tijd. Ik zal hem in de toekomst zeker niet ontwijken en ik zal hem blijven respecteren als zijnde jouw vader. Maar de keus die ik nu met Erik heb gemaakt, voldoet erg goed. We staan als twee gelijkwaardige mensen naast en tegenover elkaar.”

Erik knikte met een brede lach. Lotte vond het ondertussen maar een beetje slijmerig worden. “Ja hé, schat,” grapte ze er direct achteraan met een ondeugende rol van haar ogen.

Sally glimlachte mild. “Lotte, misschien heb jij de ware liefde nog niet gevonden, maar ik hoop oprecht dat je dat gevoel ooit ook zelf mag gaan beleven.”

Lotte snoof haar neus op en haalde haar schouders op. “Ha! Dat zie ik voorlopig echt nog niet zitten, hoor.”

Erik, die normaal gesproken niet zo snel tussenbeide zou komen in de dynamiek tussen moeder en dochter, moest Sally dit keer toch wel groot gelijk geven. “Lotte, ik ben zelf ook jarenlang alleen geweest,” sprak hij rustig. “En nu we zo samen zijn en elkaar bovendien steeds beter leren kennen en begrijpen, is er echt niets fijner dan verliefd te zijn. En om dat ook gewoon op een normale manier naar elkaar uit te spreken.”

Om het onderwerp subtiel te veranderen en de plagerij te doorbreken, keek hij Lotte met een glinstering in zijn ogen aan. “Hoe is het trouwens met de date van Lisa gegaan? Of moet die eigenlijk nog plaatsvinden?”

Dat had Lotte nu net niet verwacht: dat uitgerekend Erik over Roy begon, de jongen die zij zelf stiekem zo ontzettend leuk vond, maar die zijn pijlen nu helaas op haar vriendin Lisa had gericht.

“Die date moet nog gebeuren,” bromde Lotte, proberend haar stem neutraal te houden. “Maar mijn beurt komt ook nog wel.”

Sally voelde de licht jaloerse ondertoon van haar dochter natuurlijk meteen haarfijn aan. Ze legde een hand op Lottes arm en sprak waarschuwend: “Lotte, je gaat daar absoluut niet tussen zitten, hoor. Daar maak je uiteindelijk veel meer mee kapot dan dat je er iets mee opschiet. En lieve schat, er komt straks vanzelf wel een keer een prins voorbij.”

Lotte keek met een paar linke, felle ogen naar Erik en toen weer naar haar moeder. “Maar daar wacht ik dus mooi niet op, moeder! Want als het sprookje van Lisa en Roy straks echt doorgaat, dan zit ik dadelijk wel mooi in mijn eentje.”

“Meisje, daar geloof ik echt helemaal niets van,” zei Sally vastberaden, terwijl ze Lotte bemoedigend aankeek. “Ik kan me simpelweg niet voorstellen dat Lisa jou in de steek laat voor Roy. Jullie zijn al zo ontzettend lang zulke gezworen maatjes. Daar komt echt niemand zomaar tussen, en zeker Roy niet.”

Erik hield zich wijselijk even op de achtergrond. Hij zag aan Lottes strakke gezicht dat de situatie rondom Roy haar veel dieper raakte dan ze wilde toegeven. De angst om buiten de boot te vallen als haar beste vriendin straks een vriendje had, zat haar duidelijk dwars.

Lotte roerde met haar lepel door de laatste restjes yoghurt en keek naar het tafelblad. De felle blik in haar ogen maakte langzaam plaats voor een onzekere frons. Ze wist dat haar moeder ergens gelijk had, maar het gevoel van jaloezie en de angst om alleen achter te blijven lieten zich niet zo gemakkelijk wegpraten.

“Ik ga maar eens naar huis en zal zien of Lisa er al is, ze zou vandaag naar haar vader,” zegt Lotte, terwijl ze de spanning van het gesprek probeert van zich af te schudden. Ze staat resoluut op en loopt naar de gang om haar jas van de kapstok te pakken.

Op dat moment gaat in de huiskamer haar telefoon luidruchtig af op de tafel. Erik, die er het dichtste bij zit, heeft op het scherm al lang gezien dat het inderdaad Lisa is. Lotte heeft haar jas pas half aan als ze gehaast terugloopt en opneemt.

“Hé Lisa, waar ben je?”

Lisa blijkt alweer thuis te zijn van haar vader. Ze wil graag weten hoe laat Lotte nu eindelijk naar huis komt, want ze hadden immers afgesproken om vanavond nog samen naar de sportschool te gaan.

Lotte lacht in de hoorn. “Ik heb mijn jas al half aan, hoor! Ik kom er nu aan, ik laat de twee tortelduifjes hier graag een keertje achter.”

“Wat ben jij toch een smiecht, Lotte!” klinkt het lachend aan de andere kant van de lijn.

“Ik kom eraan,” besluit Lotte het gesprek en ze hangt op.

Voordat ze de deur uitvliegt, loopt ze naar haar moeder en geeft haar een warme omhelzing. Maar ook Erik moet het dit keer ontgelden; ze stapt op hem af en knijpt hem bij het afscheid even extra stevig tegen zich aan, als teken dat de eerdere plagerij over en weer helemaal goed zit. Met een luide klap valt de voordeur achter haar in het slot, en keert de rust in de kamer weer terug.

De rest van de middag lijkt het Sally geen goed idee om thuis te blijven. Thuis wordt er inmiddels over niets anders meer gesproken dan over het gesprek met Frits, en om die herhaling te voorkomen, pakken ze de fietsen.

“Waar wil je heen, Sall?” vraagt Erik terwijl ze de schuur uitlopen.

“Ik zat te denken om naar de Regte Heide te rijden,” antwoordt ze vastberaden. “Daar kunnen we tenminste echt goed wandelen.”

Bij Riel rijden ze het laatste stukje in de richting van Goirle en zetten daar de fietsen stevig op slot neer. De wandeling begint nog net onder Riel, waarna ze de paden volgen in de richting van Nieuwkerk. Onderweg lopen ze grote stukken gezellig langs het kabbelende stroompje de Leije, en af en toe steken ze het water via een bruggetje over. Erik denkt even na over de flinke afstand van 18 kilometer; hij vraagt zich af of dat dadelijk geen bezwaar zal zijn. Maar voor Sally is hij er totaal niet bang voor. Al zolang hij haar kent — zelfs al van ver voordat ze officieel samenkwamen — is Sally altijd het sportieve type geweest. Ze gaat wekelijks een aantal keren trouw naar de sportschool en sinds het voorjaar zit ze ook nog eens bij een trimploegje, iets wat ze overigens gezellig samen met Trees doet.

Halverwege de route komen ze bij de karakteristieke houten vlonders die over het vochtige heidegebied liggen, waar het prachtig uitkijken is over de natuur. Eenmaal aangekomen bij het sfeervolle Klooster van Nieuwkerk nemen ze uitgebreid de tijd om even lekker uit te rusten en wat te drinken, om daarna fit aan het tweede deel van de route terug te beginnen.

Wanneer ze ’s avonds moe maar voldaan weer thuis op de bank zitten, constateren ze met een glimlach dat ze het eigenlijk de verdere dag helemaal niet meer over het verhaal van Frits en Robert hebben gehad. Dat was precies wat ze nodig hadden. Met een geruststellende en rustgevende gedachte stapt Sally niet veel later onder een lekkere warme douche, helemaal klaar om ontspannen de nacht in te gaan.