Diezelfde middag komt Lotte na het belletje van Lisa direct naar huis. Onderweg op de fiets moet ze in zichzelf even lachen om Erik, maar natuurlijk ook om haar moeder. Die had immers heel duidelijk haar zorgen laten blijken over de aankomende date van Roy en Lisa, waarbij ze ervan uitging dat Lotte stiekem liever zelf op die date had gewild dan haar vriendin.

De werkelijkheid lag echter heel anders. Zowel zijzelf als Lisa waren op dit moment helemaal niet verliefd op Roy — althans, nu nog niet. Dat kon in de toekomst natuurlijk altijd nog veranderen, maar op dit moment was daar absoluut geen sprake van. De meiden hadden het er samen al een aantal keren uitgebreid over gehad en ze hadden er bovendien hartelijk om kunnen lachen. Lisa vond Roy simpelweg een heel leuke en aantrekkelijke jongen waar ze allebei gewoon ontzettend graag mee omgingen. Er was dus helemaal geen sprake van jaloezie.

Als Lotte even later hun eigen straat in fietst, gelooft ze haar ogen nauwelijks. Aan de overkant van de weg ziet ze — hoe is het in vredesnaam mogelijk — uitgerekend Roy fietsen!

Lotte steekt direct haar hand op en zwaait enthousiast. Roy knijpt vol in de remmen, keert zijn fiets en komt meteen naar haar kant van de weg toe gereden. “Hee Lotte!” roept hij verrast. “Wat een toeval. Ik was eigenlijk net van plan om naar jullie toe te gaan, maar ik heb net al aangebeld en er werd helaas niet opengedaan.”

Lotte kijkt hem lachend aan. “Nou, ze moet echt wel thuis zijn hoor, want een kwartier geleden belde ze mij nog op en toen vertelde ze me dat ze al thuis was. Kom maar gewoon met me mee.”

Samen lopen ze met de fiets aan de hand naar het huis. Als ze binnenkomen en Lotte de voordeur met haar sleutel openmaakt, lopen ze achter elkaar door de hal naar de woonkamer. Daar treffen ze inderdaad Lisa aan. Ze zit met rode wangen op de bank en is druk met iemand aan de telefoon aan het praten. Als ze Roy en Lotte ziet binnenkomen, zwaait ze even vluchtig met haar vrije hand naar hen, maar ze houdt haar aandacht meteen weer strak bij het telefoongesprek. Lotte spitst haar oren en hoort al snel met wie Lisa zo druk aan de lijn zit. “Lisa heeft Trees aan de lijn en ik denk dat ze ergens allebei een behoorlijk andere mening over hebben,” fluistert ze zachtjes tegen Roy.

Roy trekt daarop onverschillig zijn schouders op; die typische vrouwendingen en meningsverschillen waren aan hem zo te zien niet echt besteed. Hij gaat alvast op een stoel zitten en kijkt glimlachend de kamer rond, terwijl ze ondertussen proberen op te vangen waar de twee het via de telefoon nu eigenlijk zo vurig over eens moeten worden.

Lisa kijkt de twee kort aan en wijst met een veelzeggend gebaar met haar vinger naar haar oor, alsof ze wil zeggen: luister hier eens naar.

“Trees, je hoeft voor mij echt Moeder Theresia niet uit te hangen, hoor,” zegt ze vervolgens resoluut in de hoorn. “Ik weet dondersgoed wat mijn vader wil. De keurmeester.”

Aan de andere kant van de lijn schalt een luide lach door de speaker.

“Trees, zeg maar gewoon tegen mijn vader dat ik er absoluut niet op in ga,” vervolgt Lisa op besliste toon. “Het is daar simpelweg nog veel te vroeg voor. Zeg maar tegen die oude man dat hij geduld moet hebben. Dat is tenslotte iets wat hij mij ook altijd heeft voorgehouden.”

Lotte en Roy kunnen weliswaar niet precies verstaan wat er aan de andere kant door Trees wordt gezegd, maar dat de opmerking over ‘die oude man’ een reactie zou uitlokken, dat lijkt wel bijna zeker.

Lisa luistert even en herpakt zich dan snel: “Sorry Trees, ik bedoel het natuurlijk niet zo kwaad, maar ik merk wel dat hij in zijn gedrag gewoon steeds ouder begint te worden.”

Lotte kijkt Lisa met grote ogen aan, met een blik van: dat zeg je toch niet over je eigen vader? Roy vindt het hele schouwspel daarentegen wel interessant en begint er juist zachtjes om te lachen.

“Trees, ik ga nu echt afsluiten, want ik heb hier net visite gekregen,” rondt Lisa het gesprek af. “Misschien dat ik morgen wel even gezellig in de Lege Knip langskom. Doe de groeten aan mijn vader en geef mijn mening ook maar meteen aan hem door.”

Nog heel even houdt ze de telefoon aan haar oor om het laatste antwoord af te wachten.

Lisa legt haar telefoon eindelijk op de tafel en zucht een keer diep. “Zo Roy, hoe kom jij hier eigenlijk verzeild?” laat ze direct haar nieuwsgierige kant horen.

Roy doet nogmaals kort zijn verhaal; dat hij net al even aan de deur was geweest, dat er toen niet open werd gedaan en dat hij vervolgens onderweg naar huis Lotte toevallig tegen het lijf was gelopen.

“Had je een boodschap voor ons dan?” wil Lisa direct weten, haar toon nog een beetje scherp.

Vroeger zou Roy bij zo’n directe vraag waarschijnlijk meteen stilgevallen zijn en met een mond vol tanden hebben gestaan, maar hij heeft inmiddels veel bijgeleerd en laat zich niet zo snel meer uit het veld slaan. “Nee hoor, Lisa,” antwoordt hij rustig en met een glimlach. “Ik was gewoon heel belangstellend naar hoe jullie hier woonden. En bovendien had ik jullie al een paar dagen niet gezien, nu de vakanties net zijn aangebroken.”

Lotte voelt aan alles dat Lisa door het pittige telefoongesprek met Trees nogal aangebrand is en dat Roy het nu onbedoeld een beetje moet ontgelden. Ze besluit er meteen tussen te springen om de lucht te klaren.

“Nou Lisa, ik vond het juist wel heel erg leuk van Roy dat hij ons weer even wilde zien,” zegt Lotte sissend, terwijl ze haar vriendin betekenisvol aankijkt. “Maar ik denk eerlijk gezegd dat jij gewoon nog een beetje gepikeerd bent door dat hele telefoontje met Trees.”

Lisa knikt schuldbewust. ”Ja, je hebt gelijk. Sorry Roy, jij kon er helemaal niets aan doen, maar mijn vader… Oooooh!”

“Wat is er dan met je vader?” vraagt Lotte nieuwsgierig. “Hij had toch al gehoord van die date met Roy?”

Roy kijkt meteen op en wijst naar zichzelf. “Wacht eens… gaat het over mij?”

Lotte begint hardop te lachen om de verwarde blik op zijn gezicht. “Ik snap hem al! Roy, de vader van Lisa wil dat voor jullie op gaan lossen. Hij wil gewoon nu al kennis met je maken.”

“Waarvoor in vredesnaam?” vraagt Roy, die er nu nóg minder van begrijpt.

Lisa reageert meteen weer lekker fel: “Nou Roy, hij wil blijkbaar dat je naar de veemarkt gaat om daar eens goed gekeurd te worden! Daarom noemde ik hem net aan de telefoon ook al ‘De Keurmeester’!”

“Dus je vader wil nu al zien of ik wel een geschikte partner voor je ben,” concludeert Roy met een lichte grijns. “Ik zal mijn ouders eens vragen of dat vroeger bij hen ook zo ging, maar ik denk het eigenlijk niet. Mijn vader en moeder hebben wel eens hele verhalen opgehangen over hun verkeringstijd. De eerste liefde, de eerste kus en de eerste aanraking… En vooral die stiekeme ontmoetingen in het begin, dat vonden ze juist de spannendste tijd. Maar ze liepen al dik een half jaar samen toen mijn ene oma er pas achter kwam dat er iets speelde.”

Lisa hoort het glimlachend aan, maar ze weet dondersgoed dat haar eigen grootouders destijds heel streng waren geweest toen haar vader een vrouw moest kiezen. ”Roy, bij ons was dat vroeger echt heel anders,” legt ze uit. “De liefde van mijn vader werd door mijn grootouders destijds keihard tegengehouden, puur omdat die liefde toen niet van de juiste standing was. Mijn moeder moest en zou van adel zijn, en zo is het uiteindelijk ook gebeurd. Maar na het overlijden van mijn moeder was er natuurlijk niemand meer die de liefde van vroeger tegen kon houden. En kijk eens hoe gelukkig hij nu is met Trees.”

Roy kijkt Lisa met grote ogen aan. “Wil jij daarmee zeggen dat de jeugdliefde van je vader Trees is?”

“Ja,” zegt Lisa met een trotse glimlach. ”En ik was er zelf nota bene getuige van! Ik zocht destijds een meubel of zoiets, en bij toeval liepen we samen Kringloopwinkel De Lege Knip binnen. Na een korte aarzeling zagen ze elkaar… en meteen ook die enorme herkenning. Dat was voor mijn vader echt zo’n prachtig moment.”

“Dat is wel heel interessant om te weten, Lisa. Ik kan me best voorstellen dat adel destijds ook adel zocht,” knikt Roy begrijpend. “Bij mijn ouders thuis speelde dat vroeger vooral met de kerk. Als katholieke jongen kwam je destijds echt niet met een gereformeerd meisje thuis, en dat lijkt mij eigenlijk een beetje op hetzelfde neer te komen. Maar gelukkig is dat in deze tijd toch wel veranderd. Zie het tegenwoordig maar met al die verschillende culturen. Een oom van mij trouwde bijvoorbeeld met een Senegalese vrouw, zo zwart als roet. Toen was dat nog opzienbarend nieuws in de buurt, maar nu zie je toch heel veel van dit soort stellen.”

Lotte, die het gesprek tot nu toe rustig heeft gevolgd, knikt instemmend. Ze vindt dat Roy daar wel degelijk een goed punt heeft. “Dat is toch de internationalisering die ontstaan is door de grote volksverhuizingen van de laatste vijftig tot zestig jaar.”

“Lisa, jouw vader wil dus eerst kennis met mij maken vóór wij een keer officieel uitgaan,” overpeinst Roy hardop. “Maar als ik hem nu zomaar zelf bel… dat is misschien wel erg brutaal, denk ik.”

“Dat ga je toch hopelijk niet echt doen, Roy?” brengt Lisa er meteen geschrokken tegenin.

“Nou Lisa, het lijkt mij juist wel heel leuk om hem te ontmoeten,” grinnikt Roy uitdagend. “En stel je voor dat hij me gewoon accepteert, zónder dat ik een druppel blauw bloed in me heb.”

Lotte schraapt even haar keel en kijkt Roy een beetje schuldbewust aan. Ze moet nu toch echt even terugkomen op die bewuste avond dat zijzelf, in het bijzijn van Harrie, per ongeluk iets over de date had losgelaten.

“Roy, in principe moet ik de schuld hiervan eigenlijk helemaal op me nemen,” bekent ze eerlijk. “De vader van Lisa is namelijk via mij te weten gekomen dat jullie een date hadden. En tja, toen kwam natuurlijk ook meteen het hele verhaal ter sprake over de periode dat jij een tijdje in De Lege Knip hebt gewoond, net als mijn moeder destijds. Ik denk dat hij dáárdoor zo ontzettend geïnteresseerd is geraakt in wie jij bent.”

Roy kijkt begrijpend naar de twee dames. “Lisa, van mij mag je Trees of je vader best bellen, hoor,” zegt hij met een uitdagende glinstering in zijn ogen. “Want ik vind het eigenlijk wel interessant om me eens te laten keuren.”

Lotte kijkt hem meteen boos aan en schudt haar hoofd. “Dat zeg je zo niet, Roy, en dat meen je ook helemaal niet!”

Roy begint breeduit te lachen om haar felle reactie. “Nee, oké, maar ik heb er serieus geen enkel probleem mee om met hem kennis te maken. Al laat ik de keuze helemaal aan jullie over. Maar zeg eens…” Hij leunt met een ondeugende grijns naar voren. “Hoe zit het eigenlijk met een volgende date met jóú, Lotte? Moet jouw moeder dan vooraf soms ook eerst een oordeel over mij vellen?”

Beide meiden kijken tegelijk op en staren hem stomverbaasd aan. “Wat zeg je nú weer, Roy?!”

Roy kijkt de twee meiden met een uitgesproken onschuldige blik aan.

“Lisa en Lotte, jullie zijn me allebei simpelweg even lief,” legt hij rustig uit, terwijl hij zijn handen vriendschappelijk opsteekt. “Nu werd er net geopperd dat ik door de keurmeester gekeurd moet worden, en dat vind ik helemaal oké. Maar als we dan toch zo gaan beginnen, dan wil ik ook wel eens precies weten met welke verschillen we tussen jullie twee te maken krijgen. Ik vind dat eigenlijk best een redelijke deal.”

Hij kijkt van Lisa naar Lotte en vervolgt op een nuchtere toon: “Niemand hoeft hier toch jaloers te zijn? Het is tenslotte geen officiële verkering of diepe liefde die er tussen ons is ontstaan. En wie weet… misschien kunnen we zo nog wel heel lang gezellig met z’n drieën blijven uitgaan.”

Even weten de dames echt niet wat ze van het voorstel van Roy moeten vinden; ze kijken elkaar met een mengeling van verbazing en ongeloof aan. Met z’n drieën blijven uitgaan? Dat was wel een heel nuchtere en moderne aanpak van hem.

Maar Roy laat ze niet te lang peinzen en schakelt meteen over naar de orde van de dag. “Maar waar ik nu eigenlijk écht voor langskwam,” vervolgt hij met een grote grijns, “was dat ik vanavond heel graag met jullie mee naar het café wilde gaan. Studieverplichtingen hebben we voorlopig toch niet meer, en dus kunnen we nu ook weer eens lekker gaan genieten.”

Lotte pakt de draad meteen enthousiast weer op. De sportplannen met Lisa lijken spontaan even naar de achtergrond te verdwijnen. “Nou, dat lijkt mij eigenlijk wel wat! En jij, Lisa?”

Lisa weet even werkelijk niet welke kant ze uit moet kijken. Aan de ene kant moet ze nog steeds een beetje de tegenslag van die hele geplande date en het gedoe met haar vader verwerken. Maar aan de andere kant: er is natuurlijk ook helemaal niets verloren, en och… waar gíng dat hele gesprek met haar vader nou eigenlijk over? Waarom zou ze thuis blijven kniezen?

“Vooruit, ik ga mee,” besluit Lisa, terwijl haar gezicht weer opklaart. “Maar vóór die tijd wil ik wel eerst fatsoenlijk eten. Zullen we Italiaans of Chinees gaan halen?”

Lotte schudt haar hoofd en komt meteen met een oer-Hollands tegenvoorstel: “Ah joh, we kunnen toch ook gewoon frites met een gehaktbal halen? Bij Snacky hebben ze echt heerlijke ballen.”

Roy vindt het allemaal allang best en haalt lachend zijn schouders op. “Ik vind alles wel goed, hoor. Ik ben wat dat betreft echt niet zo kieskeurig.”

En zo gezegd, zo gedaan. De avond in het café beloofde nog lang en gezellig te worden, maar het openhartige gesprek van die middag hakte er bij alle drie toch ongemerkt wel in. Terwijl ze later die avond lachend met een glas in de hand stonden, bleef de herinnering aan de middag zachtjes op de achtergrond meespelen.

Niemand wist inmiddels meer precies waar hij of zij aan toe was. Want wat moesten ze nu eigenlijk met de nuchtere, haast laconieke houding van Roy? Was hij nu echt zo’n raadselachtig type dat zich door niets of niemand gek liet maken, of speelde hij het spelletje gewoon heel slim mee? Terwijl de muziek in het café doorspeelde en de frites van Snacky al lang achter de kiezen waren, bleef die vraag voor zowel Lisa als Lotte nog wel even een intrigerend mysterie. Het zorgde er in elk geval voor dat de dynamiek tussen het drietal vanaf die dag voorgoed veranderd was.