Het leek erop dat de ongedwongen openheid van Roy een onzichtbare snaar had geraakt. Waar de verhoudingen eerst nog duidelijk leken te liggen, had zijn nuchtere voorstel om met z’n drieën te blijven optrekken de boel flink opgeschud.

Terwijl ze samen naar het café liepen, hing er een nieuwe, haast opwindende spanning in de lucht. Zowel Lisa als Lotte wierpen elkaar af en toe een veelzeggende blik toe. Roy liep er fluitend tussenin, schijnbaar volkomen onbewust van de verwarring die hij zojuist had gezaaid. Het moge duidelijk zijn: vanaf die middag was de toon gezet, en de toekomst beloofde met dit drietal nog heel wat verrassende wendingen te gaan nemen.

Wat Lotte en Lisa op dat moment nog niet wisten, was dat Roy een paar van zijn vrienden al van tevoren op de hoogte had gesteld van zijn plannen. Hij had hen eerlijk verteld dat hij een date met Lisa had afgesproken, maar dat hij Lotte stiekem ook heel erg graag mocht. Misschien, zo had hij gedacht, zou de situatie wel anders worden als er meer vrienden bij waren en er een heel andere dynamiek zou ontstaan. Een paar van die vrienden hadden gekscherend gezegd dat ze wel in waren voor een spannend avontuurtje, maar daar moest Roy absoluut niets van weten. Dit waren geen dames om zomaar een vluchtig avontuurtje mee te beleven; daarvoor respecteerde hij hen veel te veel.

Lotte en Lisa waren er ondertussen vanuit gegaan dat ze in het café gezellig en rustig met z’n drieën aan een tafeltje konden zitten praten. Maar bij binnenkomst bleek al snel dat dat een illusie was: het café was werkelijk overvol.

“Jeetje, hier is echt geen plaats meer om te zitten,” riep Lotte boven het geroezemoes uit.

Lisa liet zich niet zo snel uit het veld slaan, pakte Lotte bij haar arm en trok haar gewoon mee, vlak achter Roy aan. Helemaal achteraan, aan de zijkant van de bar, stond nog een grote staantafel waar een paar jongens omheen stonden. Roy liep er doelgericht recht op af, gaf beide jongens een stevige klap op de schouder en draaide zich toen met een brede grijns om naar de meiden.

“Dit is Lotte en dat is Lisa,” stelde hij hen direct voor.

Lotte had de twee jongens, voor zover ze wist, nog nooit eerder gezien, maar ze volgde netjes het voorbeeld van de rest door zich fatsoenlijk voor te stellen.

“Lotte,” zei ze met een handreiking. “Ik ben Arno,” antwoordde de eerste jongen. “Lisa,” knikte haar vriendin naar hem. Arno draaide zich om naar de tweede jongen: “Arno dus, en dit is…” “Lotte,” zei de tweede jongen vriendelijk. “Ik ben Hilbert.” Lisa reageerde meteen met een gulle lach: “Ik ben Lisa, en jij bent Hilbert, dat hoorde ik al!”

Hilbert was de eerste die het ijs definitief brak en het gesprek opende. Hij keek de twee vriendinnen eens goed aan en zei met een twinkeling in zijn ogen: “Meisjes, jullie zien er werkelijk schoon uit… of mag ik dat tegenwoordig niet meer hardop zeggen?”

Roy en Arno schoten door die ouderwetse, galante opmerking meteen in de slappe lach. “Typisch weer zo’n uitspraak van Hilbert, hoor,” reageerde Arno hoofdschuddend, terwijl hij zijn biertje ophief.

Lisa had haar vlotte antwoord echter al direct klaar en counterde gevat: “Nou Hilbert, dank je wel voor het grote compliment! Jij weet tenminste wél hoe je meteen indruk moet maken op dames.””

Hilbert begon meteen vuurrood te kleuren. Die directe en gevatte reactie had hij duidelijk niet aan zien komen. Maar nog vóór hij de kans kreeg om iets terug te stotteren, was het Lisa die er met een ondeugende twinkeling in haar ogen nog even scheepjes bovenop deed.

“Maar Hilbert,” ging ze lachend verder, “nu ik jou hier zo zie staan met die rode wangen onder je rosse bos haar… ik moet eerlijk zeggen dat ik jou er eigenlijk ook best wel heel aardig uit vind zien.”

Arno en Roy brulden het uit van het lachen en gaven Hilbert een paar flinke porren in zijn zij. Hilbert wist zich even geen houding te geven, keek verlegen naar zijn biertje en probeerde zijn lach te verbergen, terwijl zijn wangen alleen maar nóg roder kleurden. Lotte keek geamuseerd toe; het was overduidelijk dat Lisa haar aanvankelijke slechte humeur door het telefoontje met Trees alweer helemaal van zich af had geschud en de touwtjes hier stevig in handen nam.

Arno en Roy hadden ondertussen alleen maar hardop gelachen en lieten de tweespraak vol amusement over aan Lisa en Hilbert. Roy vond het na een tijdje echter wel welletjes geweest. Hij hief zijn handen op en zei grijnzend: “Nou jongelui, zo is het wel weer genoeg geweest.”

Maar Hilbert had waarschijnlijk heel andere plannen en liet zich niet zo gemakkelijk afschrikken. Hij keek Lisa recht aan en zei: “Maar Lisa, zonder gekheid, ik wil best een avond met je uit hoor. Je bent vlot en daar houd ik wel van.”

Lisa keek met een schuin oog naar Roy en reageerde gevat: “Hilbert, jongen, dan ben je helaas echt te laat. Mijn eerste date staat namelijk al met Roy afgesproken.”

“Een date met Roy? Hoe haal je dat nu in je hoofd?” riep Hilbert verbaasd uit, terwijl hij lachend naar Roy keek. “Die jongen is toch veel te saai!”

“Nou, dan zul je toch echt geduld moeten hebben, Hilbert,” plaagde Lisa onverstoord verder. “Want wie weet… ik vind Arno er eigenlijk ook wel heel leuk uitzien. Wat vind jij ervan, Lotte?”

Lotte schrok even op uit haar gedachten. Ze zat met haar hoofd net weer even bij haar vader en had het laatste stukje van het gesprek gemist.

“Of jij Arno er ook leuk vindt uitzien?” herhaalde Lisa haar vraag met een veelzeggende blik.

Lotte keek eerst nog een keer naar Lisa en liet toen haar blik over Arno glijden, die haar ietwat afwachtend aankeek. Ze herpakte zich snel en antwoordde nuchter: “Het aanzien lijkt me op het eerste gezicht wel goed, maar hoe hij als mens is, dat kan ik zo natuurlijk nog niet zeggen.”

In het café bleef het onverminderd druk, en in de hoek bij de jukebox stond er steeds wel iemand met een muntje in de hand te dringen om een volgend plaatje te laten draaien. In de andere hoek werd er door een paar koppels zachtjes wat geschuifeld; echt dansen zat er simpelweg niet in, daarvoor was de ruimte veel te klein.

Maar wanneer een enthousiaste bezoeker een enorme, “heb je even voor mij” overbekende meezinger van Franske Bauer aanvraagt, barst niet alleen de muziek in alle hevigheid los. De kroegbaas reageert alert en draait de volumeknop meteen helemaal open naar standje maximaal.

Met de massa handen in de lucht, ritmisch meezwaaiend op het tempo van de muziek, begon er al snel een heel andere, uitgelaten sfeer in het café te ontstaan. Pas toen de volumeknop na een reeks meezingers weer een klein standje terugging, kwam er weer ruimte om elkaar te verstaan.

Het gesprek schakelde al snel over naar de afgelopen periode op de universiteit en de opleidingen van Arno en Hilbert. Er werden cijfers vergeleken, verwachtingen uitgesproken en al gauw kwamen de plannen voor de zojuist aangebroken vakantie ter tafel. De bestemmingen werden enthousiast uitgewisseld.

Lotte en Lisa vertelden dat ze van plan waren om deze zomer sowieso weer richting de zee te gaan. Stiekem hoopten de twee vriendinnen daar die twee leuke jongens van het strand weer op te zoeken, met wie ze vorig jaar zo heerlijk hadden gesurft.

Roy bleek heel andere plannen te hebben; hij was van plan om samen met Arno naar de Ardennen te trekken voor een sportieve vakantie. Hilbert daarentegen zocht het dichter bij huis: hij zou deze zomer naar zijn oom in Friesland gaan om daar een paar weken flink de handen uit de mouwen te steken en mee te werken op de boerderij.

Om een uur of half twaalf was het voor Lotte wel genoeg geweest. “Lisa, ik wil eigenlijk wel naar huis,” zei ze, terwijl ze haar glas neerzette. “Ik voel dat de wijn begint te werken.”

Lisa was zelf eigenlijk nog lang niet zover, want het gezelschap viel bij haar erg in de smaak. Maar om Lotte nu in haar eentje naar huis te laten gaan, dat ging haar toch te ver. “Jongens, Lotte en ik breien er een eind aan,” kondigde ze aan. “Het was supergezellig en bedankt voor jullie aanwezigheid. Dit moeten we best wat vaker doen!”

Ze namen hartelijk afscheid van de drie jongens, rekenden hun drankjes af en verlieten de dampende kroeg. De frisse buitenlucht deed hen goed. Maar met dat ze buiten staan, staat ook Roy ineens naast hen.

“Ik breng jullie wel even naar huis, het is al laat genoeg,” zei hij met een vriendelijke glimlach.

Onderweg naar huis moesten ze lachend toch weer even terugkomen op de gevatte uitlatingen van Hilbert en zijn vuurrode wangen van daarnet.

“Hilbert is best wel een leuke vriend, maar zijn Friese aard heeft altijd iets eigenaardigs, wat wij hier niet echt kennen,” merkte Dylan op.

Lotte keek verbaasd op. “Hoezo?”

“Nou, hoe noemde hij dat laatst ook alweer? ‘Friese stiefkop’ of zoiets.”

“Je bedoelt stijfkop,” verbeterde Lotte hem lachend.

Roy schoot in de lach. “Ja, maar hij zei het echt als ‘stiefkop’, en dat zal wel te maken hebben met de taal die ze daar spreken. Dat sluipt er dan zo in.”

Wanneer ze uiteindelijk bij het huis van de meiden aankomen, blijft het drietal nog even napraten op de stoep. Voordat Lotte de sleutel in het slot steekt en de deur van hun woning opent, blijven ze toch nog heel even buiten staan in de stille nachtlucht.