Het is heerlijk wanneer de vakantieperiode eindelijk is aangebroken. Voor Sally en Erik was het alweer jaren geleden dat de zomervakantie bijna twee maanden lang duurde. Erik, die voorheen bij ASML werkte, had buiten zijn reguliere snipperdagen altijd steevast drie weken vakantie achtereen. Sally was in haar verleden nog getrouwd met Robert, of in elk geval afhankelijk van hem en zijn agenda of hij wel of geen tijd had om er even een aantal dagen tussenuit te trekken. Het feit was simpelweg dat een écht lange vakantie er toen nooit inzat. Nu ze beiden aan de universiteit gebonden waren aan de vaste roostertijden, kwamen ze ineens in de luxe positie van zeeën van vrije dagen en flexibele uren.

Na het verhelderende gesprek met Frits van der Venne had Sally voor zichzelf definitief een dikke streep onder Robert gezet. Nu er bovendien geen verplichtingen meer waren voor de studie, had ze zich vast voorgenomen om weer eens een bezoek aan De Lege Knip te brengen. Er was de afgelopen tijd immers weer genoeg gebeurd om even uitgebreid over bij te praten. En ze wilde het ook weer eens hebben over wat ze kortgeleden al hadden besproken: om met z’n allen op trip of op vakantie te gaan.

De eerste keer met z’n vijven naar de Ardennen was destijds zo heerlijk geweest, maar ook het weekend aan de Noord-Hollandse kust was destijds vernieuwend. Dat was toen nog wel zonder Erik geweest, maar het verblijf met Lotte—de 19-jarige studente—en Lisa met de jongens op het strand was voor hen ook heel bijzonder geweest.

Erik had de laatste tijd wel eens enthousiast laten vallen dat hij deze vakantie graag naar het noorden zou willen trekken. Vroeger in zijn vrijgezellentijd—wat in wezen nog geen jaar geleden was—had hij al eens dolgraag naar Noorwegen willen reizen, maar hij had toen nooit iemand gevonden die samen met hem wilde gaan, of tenminste, die geschikte persoon kende hij toen nog niet. Toen ze er een paar weken geleden over hadden gesproken, had Sally hem er gekscherend van beticht Noors bloed in zich te hebben; met zijn enigszins blonde haar leek hij immers sprekend op de man uit de film “Erik de Noorman”.

Sally zelf was vroeger met haar ouders wel eens naar Noorwegen en Zweden geweest, maar dat was nog in haar pubertijd. Destijds vond ze er werkelijk helemaal niets aan. Er was in die tijd voor de jeugd in haar leeftijdscategorie totaal niets te beleven daarginds, waardoor haar herinneringen aan Scandinavië niet bepaald optimaal waren. Toch begon het idee nu langzaam te kriebelen.

Toen ze deze ochtend tegen Erik vertelde dat ze naar De Lege Knip wilde om even gezellig bij te kletsen, reageerde hij meteen enthousiast.

“Dan ga ik gezellig met je mee,” zei Erik met een glimlach. “De mannen daar hebben altijd wel wat moois te vertellen en nu we alle tijd van de wereld hebben, lijkt me dat een uitstekend idee.”

En dus namen ze gezamenlijk de benenwagen op weg naar De Lege Knip. Het zonnetje scheen aangenaam en het wandeltempo lag laag; ze hadden immers geen haast. Eenmaal in de Dorpsstraat aangekomen, bleef Sally plotseling bij de bakker voor de etalage staan.

“Ik ga ze eens goed trakteren, Erik,” zei ze met een glinstering in haar ogen. “We nemen worstenbroodjes mee. Dat is altijd een mooie binnenkomer.”

Binnen in de geurige bakkerswinkel liet Sally zich niet onbetuigd. Ze bestelde maar liefst veertig grote worstenbroodjes en nog eens twintig kleine. De bakkersvrouw keek met grote ogen naar de enorme bestelling die op de toonbank werd verzameld.

“Het lijkt er wel op dat u een feestje hebt, mevrouw,” zei de bakkersvrouw glimlachend terwijl ze de broodjes begon in te pakken.

Sally moest hardop lachen. “Nou mevrouw, voor een echt feestje geef ik wel wat anders hoor! Maar voor de hardwerkende mensen in De Lege Knip wil ik best wel eens verrassend uit de bus komen.”

Bij het horen van de naam van de bekende kringloopwinkel keek de bakkersvrouw verrast op. Haar gezicht verzachtte. “Als u dán trakteert, mevrouw, dan doe ik direct met u mee. Die twintig kleine worstenbroodjes? Die zijn van het huis en neem ik volledig voor mijn rekening!”

Erik kon zijn lach nu echt niet meer inhouden en reageerde gevat: “Kijk aan, mevrouw! ‘Wie goed doet, goed ontmoet’, zeggen ze immers altijd.”

De bakker zelf, die net met een dampende bakplaat door de winkel liep en hoorde wat Erik zei, wist daar wel een antwoord op te geven. Hij zette de plaat neer, veegde zijn handen af aan zijn schort en zei peinzend: “Meneer, dat wordt wel vaak gezegd ja. Maar of het in deze hedendaagse, individuele wereld ook altijd nog zo wordt gewaardeerd, dat vraag ik me wel eens hardop af.”

Erik knikte begrijpend en keek de bakker rustig aan. “Bakker, wij zijn denk ik nog van een ouder slag dat met respect is grootgebracht en er zelf ook zo mee omgaat. Maar de wereld verandert nu eenmaal, en dat houdt helaas niemand tegen. Wij zijn in elk geval nog altijd blij dat we kunnen delen met elkaar.”

Op het moment dat ze de deur van De Lege Knip willen opendraaien, zijn ze net een tel te laat. Een klant met een grote lampenkap heeft net een slag eerder de deur geopend. Galant laten ze de vrouw eerst voorgaan, voordat ze zelf met de goedgevulde bakkerstassen in de hand naar binnen stappen.

Blijkbaar is iedereen op deze zaterdag enorm druk bezig, want in eerste instantie reageert er helemaal niemand op hun komst.

“Stil maar,” fluistert Sally met een ondeugende glimlach naar Erik. “Niets zeggen, we verrassen ze dadelijk wel.”

Terwijl ze zachtjes door de winkel lopen, kijkt Erik zijn ogen uit. In de verte ziet hij Piet in zijn technische ruimte met een moeilijk gezicht naar een defect apparaat turen. Een stukje verderop staat Willy met een paar jongenlui bij de discotheekafdeling; ze hebben allemaal een grote koptelefoon op en deinen synchroon mee op een onhoorbare beat. Jannus staat helemaal achterin de zaak diep in gesprek met een klant die een houten hobbelpaard in de hand houdt en vurig staat te onderhandelen.

Ook de zusters zijn vandaag van de partij. Sally ziet hen ijverig de houten meubels poetsen, waarbij ze af en toe giechelend en fluisterend naar elkaar lachen. En Dylan—de jonge vrouw die hier ook werkt—staat een heel eind verderop boven op een hoge trap om een grote hanglamp op te hangen.

Als Erik bij de trap langsloopt en omhoogkijkt, roept hij vriendelijk: “Hey Dylan, moet ik de trap hier beneden even wat steviger voor je vasthouden?”

Dylan schrikt zo hard van zijn plotselinge stem dat ze een luide gil geeft. Ze wankelt even, kijkt naar beneden en roept dan met een grote groep: “Hééé Erik! Wat ontzettend leuk dat je er weer eens bent!”

Sally ziet hoe werkelijk íédereen in de winkel direct zijn hoofd omdraait in de richting van de gil. Op dat exacte moment weet de hele Lege Knip in één klap wie er zojuist binnen zijn gewandeld.

Uit het kantoortje komt Trees direct op het geluid afgewandeld. Bij het zien van Sally breekt er een brede lach op haar gezicht door; ze loopt recht op haar af en sluit haar in een hartelijke omhelzing.

“Ik hoorde me daar een lawaai dat ik hier normaal niet gewend ben, dus ik dacht: ik moet de boel hier direct even in de gaten gaan houden!” grapt Trees terwijl ze Sally loslaat. “Wat leuk meid, dat je even gezellig langskomt.”

Intussen komt ook Erik aanlopen, de zware tassen vol geurige worstenbroodjes prominent in zijn handen. “Kijk eens Trees, we hebben bij de bakker in de Dorpsstraat wat lekkers gehaald voor de koffiepauze hier. En de bakkersvrouw heeft ons zelfs een mooie donatie gedaan, leuk hè?”

Trees kijkt verbaasd naar de dampende tassen. “Goh, wat ontzettend aardig van ze. Maar waarom geeft die bakker zomaar iets gratis weg?”

Sally doet Trees geamuseerd het hele relaas van de bakkerswinkel uit de doeken. Trees luistert knikkend en zegt dan peinzend: “Nou, wat goed van hen… maar dat is dan vast en zeker een lokkertje geweest.”

Erik kijkt haar ietwat niet-begrijpend aan. “Hoezo een lokkertje, Trees?”

Trees glimlacht veelzeggend. “Nou, simpelweg omdat wij onze worstenbroodjes voor de winkel eigenlijk nóóit bij deze specifieke bakker weghalen.”

Erik kijkt op en moet even grinniken. “Nou, dan heeft die bakker achteraf gezien toch een beetje gelijk gehad met wat hij zojuist tegen ons zei.”

Nieuwsgierig vraagt Trees wat er dan precies is besproken, waarna Sally in geuren en kleuren vertelt over de filosofische discussie met de bakker over de veranderende, individuele wereld en het geven en nemen.

Trees knikt instemmend en slaat haar handen in haar schort. “Tja, als je het zo bekijkt… dan klopt zijn verhaal inderdaad wel. Maar lokkertje of niet: we gaan er straks met z’n allen heerlijk van genieten!”

Door de enorme zaterdagdrukte in De Lege Knip viel het nog niet mee om echt even rustig bij te praten. Zowel Erik als Sally hadden al snel in de gaten dat ze op een ongunstig moment waren binnengekomen.

“Trees, het is hier zo ontzettend druk,” zei Sally verontschuldigend. “Ik denk dat we hier op het moment eigenlijk een beetje te veel zijn.”

Maar daar nam Trees absoluut geen genoegen mee. “Welnee, geen sprake van! Jongens, ga nu maar gewoon gezellig aan de grote leestafel zitten. Ik breng jullie zo wel een lekkere kop koffie.”

Erik tilde de zware tassen nog eens op. “Trees, kan ik mijn zakken met worstenbroodjes hier ergens kwijtraken, of moet ik ze straks weer mee terug naar huis nemen?” vroeg hij lachend.

“Welnee, loop maar even met me mee. Zet ze achterin maar in de koelkast, dan redden wij ons er hier straks in de pauze wel mee.”

Ondertussen liep de man met het houten hobbelpaard de winkel uit, waardoor Jannus direct zijn handen vrij had. Zodra hij Erik en Sally in de gaten kreeg, was hij van de partij. Hij beende op hen af, gaf Erik een stevige kameraadschappelijke klap op zijn schouder en sloot Sally in een hartelijke omhelzing.

Trees was inmiddels alweer volop aan het regelen en organiseren geslagen. Er moesten direct een paar vrijwilligers geïnstrueerd worden om een grote lading binnengekomen boeken netjes te sorteren en in de juiste schappen te plaatsen.

Nu Trees de drukte opving, hadden Jannus, Sally en Erik eindelijk even de tijd om rustig te zitten en bij te praten. Jannus kon zijn grote nieuws over Gerda nauwelijks voor zich houden. Hij vertelde trots dat Gerda promotie had gemaakt op haar werk. Nu ze inmiddels al een hele tijd gelukkig samenwoonden, hadden ze er de laatste tijd uitgebreid over gesproken om de stoute schoenen aan te trekken en binnenkort in het huwelijk te treden.

Erik keek Sally bij het horen van die trouwplannen meteen aan met een veelzeggende blik die hardop uitstraalde: hoho, zover zijn wij nog lang niet hoor!

Sally moest erom lachen, maar haar nieuwsgierigheid was meteen gewekt. Ze boog zich naar Jannus toe. “En Jannus… ben jij toen écht voor Gerda op je knieën gegaan?”

Jannus’ typische, ietwat schutterige lach verraadde eigenlijk meteen al genoeg.

“Vertel op, Jannus! Hoe heb je het gedaan? Ik ben zo ontzettend benieuwd!” aandrong Sally met een grote glimlach.

Met een flinke blos op zijn wangen begon Jannus te vertellen. Een paar weken geleden, op een mooie zondag, hadden hij en Gerda ergens een roeibootje gehuurd. Midden op het stille meertje had hij de riemen neergelegd, had zijn moed verzameld en was in die wiebelige boot daadwerkelijk op zijn knieën gegaan. “En ze had gelukkig zonder enige twijfel direct ‘ja’ gezegd,” glunderde hij.

Maar toen begon Jannus ineens heel hard te lachen. Sally keek hem met een paar grote, vragende ogen aan. “Wat is er?”

“Nou,” proestte Jannus het uit, “ik maakte na haar antwoord blijkbaar een ietwat verkeerde, enthousiaste beweging… en we lagen door het plotselinge schommelen bijna allebei naast de boot in het water!”

Alle drie schoten ze hardop in de lach bij de gedachte aan een kletsnatte verloving.

Jannus hield snel zijn vinger voor zijn mond en keek even schichtig om zich heen naar de winkelvloer. “Maar luister, vertel het hier in de winkel alsjeblieft niet verder hoor! Want niemand weet hier nog ergens van.”

Als Trees even later nog een keer langs de leestafel wandelt en de lege koffiekopjes opmerkt, buigt ze zich even naar het drietal toe. “Jongens, we moeten snel weer eens echt goed bijpraten,” stelt ze warm voor. “Zullen we deze week op een avond gezellig bij elkaar komen?”

Dat lijkt Sally, Erik en Jannus direct een uitstekend plan.

“Ik bel vanavond wel even,” voegt Trees er meteen aan toe, terwijl ze de kopjes op haar dienblad zet. “Ik weet namelijk zo uit mijn hoofd niet wat Harrie de komende dagen verder nog allemaal op het programma heeft staan.”

Na deze afspraak nemen Sally en Erik hartelijk afscheid van Jannus en Trees en vertrekken ze uit de gezellige drukte van de kringloopwinkel. Eenmaal buiten in de frisse lucht schudt Erik glimlachend zijn hoofd. Hij verwondert zich er iedere keer weer over dat het doorgaans altijd zo enorm druk in De Lege Knip blijft draaien; er lijkt werkelijk nooit een saai moment te zijn.

“Maar wat gaan we nu eigenlijk doen met de rest van deze heerlijke dag?” vraagt hij, terwijl hij zijn arm om Sally heen slaat.

Sally kijkt hem met een stralende lach aan. “We gaan nu lekker naar huis, pakken de fietsen uit de schuur en gaan heerlijk de wijde wereld in. Onderweg vinden we vast wel ergens een mooi plekje om gezellig te lunchen, oké?”

“Een topidee,” antwoordt Erik.

Een half uur later rijden ze al zij aan zij op de fiets, genietend van de zomerse wind, in de richting van de Loonse en Drunense Duinen.