Onderweg naar huis hielden ze een rustig fietstempo aan. De ontmoeting bij restaurant “De Drie Linden” met Jacobus de Vries en zijn vrouw Wilma liet Sally echter nog niet helemaal los. Na het heerlijke eten hadden ze een flinke tijd met Eriks oud-collega zitten praten. Jacobus moest nog een paar jaar werken tot zijn pensioen en genoot nu zichtbaar van zijn vrije middag op de racefiets. Dat ze er al 65 kilometer op hadden zitten en de teller voor thuiskomst makkelijk naar de 90 kilometer zou lopen, dwong bij Sally wel respect af. Wilma was altijd al sportief geweest en had Jacobus een paar jaar geleden aangestoken met het fietsvirus. Sindsdien beheerste de toerclub en het fietsen zowat hun hele leven buiten het werk.

Sally trapte rustig door en keek opzij naar Erik. “Ik vond Jacobus en Wilma echt heel aardig, maar als je leven nou bijna alleen nog maar uit fietsen bestaat… Is dat op den duur niet ontzettend saai?”

Erik glimlachte nuchter en schudde zijn hoofd. “Ach Sally, als die mensen daar nou hun plezier in vinden, wie zijn wij dan om daar iets van te vinden? Het studeren en werken aan de universiteit zoals wij dat doen, dat kan een ander ook wel doodsaai vinden. Het is natuurlijk een tweede als je zegt: ‘Het lijkt míj helemaal niets om het fietsen mijn hele leven te laten beheersen.’ Maar ja, dat heb je met fanatieke wandelaars of mensen met een andere grote hobby ook.”

Sally moest Erik na even nadenken wel gelijk geven. De zon zakte langzaam weg en wierp lange schaduwen over het fietspad.

“Ja, daar heb je gelijk in,” zei ze peinzend. “Maar Erik, hoe kijk je dan eigenlijk naar ons eigen leven? Onze bezigheden, onze vrienden… Jouw vriendenkring, maar ook de mijne? Heb je wel eens nagedacht over hoe dat later gaat? Denk erom dat wanneer je vijftien jaar verder bent, jij in principe ook met pensioen kunt gaan—tenminste, wanneer je destijds bij ASML en nu op de universiteit voldoende hebt ingelegd.”

Erik bleef even stil en liet de pedalen vieren terwijl hij de vraag op zich in liet werken. De gedachte aan de toekomst en de flinke ruimte die ze nu al genoten door hun universitaire schema, zette hun huidige vrijheid in een heel ander perspectief. Terwijl de contouren van het dorp in zicht kwamen, begon hij langzaam aan zijn antwoord.

“Sally, ik zal je vertellen daar ik zo een twee drie geen antwoord op. Toen ik nog alleen was had ik zo mijn dingetjes , wat hier en daar mee prutsen, en ik verveelde mijn nooit. In die tijd had ik wel veel collega’s , maar echte vrienden nieten de vrienden van heel vroeger die wonen te ver weg en dat is verwaterd. Iedereen gaat op een bepaald moment toch zijn eigen kant uit” Sally volgde hem in zijn woorden en gedeelte lijk ook in zijn gevoelens. “maar je voelde je nooit eenzaam in die tijd? “ Erik zag Sally even aan, maar ze had haar aandacht op de weg”Nee Sally, toen niet, maar als ik het met nu vergelijk nu we samen zijn heb ik toch wel wat gemist. Ik leefde wel heel erg in mijn eigen wereld, maar je hebt wel even wakker geschud” .

Verder kwamen ze niet met hun gesprek over de toekomst en het pensioen. Door het boeiende praten onderweg was de tijd veel sneller gegaan dan ze in de gaten hadden. De kilometers waren ongemerkt onder hun banden door gegleden.

Toen ze hun fietsen ten slotte in de schuur zetten en de achterdeur openden, hoorde Sally de huistelefoon in de gang al luidkeels overgaan. Ze haastte zich snel naar het toestel om de oproep niet te missen.

“Met Sally,” zei ze, nog een beetje buiten adem van het haasten.

“Ah, Sally! Met Trees hier,” klonk de vertrouwde, warme stem aan de andere kant van de lijn. “Ik dacht, ik bel maar meteen, want je raadt nooit wie ik net in de winkel tegen het lijf liep.”

Sally leunde ontspannen tegen het keukenaanrecht en keek glimlachend naar Erik, die net een koel glas water voor hen beiden had neergezet. “Nou, Trees, vertel op. Het was vanmorgen immers al zo’n gezellige, zoete inval in De Lege Knip.”

“Nou, Carla en Jaap stonden hier ineens weer op de stoep!” vertelde Trees enthousiast. “Ze kwamen eigenlijk even langs om Jannus en mij te bedanken, en Jaap bood heel netjes zijn excuses aan voor zijn nukkige gedrag van de afgelopen tijd. Echt heel groots van hem dat hij dat deed. Maar toen we zo samen stonden te praten, vertelde ik natuurlijk dat jullie vanmorgen waren langs geweest met die enorme lading worstenbroodjes en dat we deze week een avond wilden plannen om eens goed bij te buurten.”

“Wat leuk,” reageerde Sally direct. “Enne… komen zij dan ook?”

“Nou, dat is dus het mooie,” zei Trees met een gulle, giechelende lach. “Carla hoorde het en riep meteen dat we er net zo goed een gezellige bijeenkomst van kunnen maken met z’n allen! Jaap heeft blijkbaar heel goed nieuws gehad op zijn werk—iets met een promotie tot chef—en dat willen ze natuurlijk dolgraag vieren. Dus ik dacht: hoe meer zielen, hoe meer vreugde. Harrie heeft woensdagavond bovendien helemaal niets op het programma staan, dus we zijn er helemaal uit.”

Sally keek Erik aan en knikte enthousiast naar hem. “Woensdagavond staat bij ons ook helemaal open, Trees. Wat een ontzettend leuk idee om er zo’n grotere club van te maken. Moeten wij toevallig nog wat meenemen voor de dorst of de lekkere trek?”

“Geen sprake van,” besliste Trees direct op haar kenmerkende, kordate toon. “Jullie hebben vanmorgen de hele winkel en alle vrijwilligers al van eten voorzien voor de komende weken met die heerlijke worstenbroodjes van de warme bakker. Woensdagavond zorgen Harrie en ik compleet voor de drankjes en de hapjes. Zorg maar gewoon dat jullie er gezellig rond een uur of acht zijn!”

Na nog een korte, hartelijke groet legde Sally de hoorn weer op de haak. Ze draaide zich om naar Erik en nam het verfrissende glas water aan dat hij haar glimlachend aanreikte.

“Nou,” zei ze met een heldere sprankeling in haar ogen, “woensdagavond hebben we dus een feestje! Jaap en Carla komen ook, en we gaan met z’n allen vieren dat Jaap de grote stap durft te zetten als chef. Het belooft echt een bijzondere avond te worden.”

Erik nam een rustige slok van zijn water en keek peinzend uit het raam naar de kalme, vertrouwde straat. “Mooi zo. Het is echt goed om te zien dat, hoe hard de wereld om ons heen soms ook verandert, de mensen hier elkaar gelukkig altijd weer weten te vinden.”

Sally bekeek hem eens goed en zag aan de open blik in de ogen van Erik dat hij het oprecht apprecieerde. Het deed hem zichtbaar goed dat mensen die voor hem eigenlijk nog grotendeels onbekend waren, hen zo spontaan en gastvrij uitnodigden om deel uit te maken van hun leven.

In de keuken stond Sally even peinzend om zich heen te kijken. Moesten ze eigenlijk nog uitgebreid gaan koken vanavond? Ze wierp een blik op de klok en riep toen richting de woonkamer: “Erik, heb jij dadelijk nog zin in een echte warme maaltijd, of wil je gewoon een boterham of iets anders?”

Erik had vanmiddag op het terras van “De Drie Linden” natuurlijk al flink zitten buffelen en, ach, die ontspannen fietstocht had hem nou ook weer niet zóveel energie gekost. Hij liep de keuken in en legde een hand op haar schouder.

“Weet je wat we wel kunnen doen, Sally? We zetten gewoon een paar lekkere, stevige koppen koffie en we nemen elk twee dikke plakken kruidkoek met een flinke laag roomboter. Daar houden we het vanavond wel even op vol.”

Terwijl Sally in de keuken met de koffie en de kruidkoek in de weer ging, liep Erik terug naar de kamer en zette de televisie aan. Precies op dat moment begon er een uitgebreid nieuwsprogramma. Tot zijn verrassing ging de reportage over ASML—zijn oude werkgever.

Er werd diep ingegaan op de enorme impact die het technologiebedrijf de laatste jaren had op de regio, met name op de lokale woningbouw en de woningachterstand die mede daardoor was ontstaan in de omliggende gemeenten. Erik bleef gefascineerd kijken naar de beelden van de vertrouwde gebouwen in Veldhoven. Hoe complex de maatschappelijke discussie rondom de huizenmarkt ook was, één ding stond voor hem als een paal boven water: zijn oude werkgever deed het wereldwijd toch wel heel erg goed.

De koffie was lekker, maar de gemberkruidkoek die Sally had geserveerd smaakte wel heel bijzonder. Nadat de bordjes leeg waren, keek Sally rond naar het boek waar ze eigenlijk in verder wilde gaan lezen. Ze zag het zo snel niet liggen, maar toen haar blik op de doos met Rummikub viel, kreeg ze spontaan zin in een paar spelletjes.

Ze trok de doos uit de kast en daagde hem uit: “Erik, zet je schrap en laat je rekenkundige gaven eens zien.”

Erik lachte zelfverzekerd. “Kom maar op. Met een beetje geluk ben ik zomaar uit.”

De verbeten strijd van het eerste spel werd al vlot verloren door Sally. De getrainde, rekenkundige hersenen van Erik zagen direct combinaties op het bord die Sally volledig ontbraken.

“Ik wil revanche, Erik! Volgens mij speel jij helemaal niet eerlijk,” plaagde ze hem.

De brede lach van Erik maakte haar alleen maar fanatieker. “Vertel mij maar waar ik niet eerlijk speel, maar die revanche die krijg je hoor. De regels voor dit potje: degene die verliest, mag vanavond als allerlaatste onder de douche én mag hem daarna helemaal droogmaken,” stelde Erik als uitdaging voor.

De veelzeggende lach van Sally was genoeg; ze had de weddenschap begrepen. Het tweede spel begon en Erik had op een bepaald moment de winnende oplossing al lang gezien. Om het spannend te houden, liet hij de beurt bewust even schieten. Zelfs toen Sally een openbare combinatie over het hoofd zag, hield hij zich nog een ronde in. Maar daarna was het genoeg geweest. Sally zat nog met drie cijfers in haar handen waar nog precies een tussenliggend getal ontbrak, toen Erik met een grote glimlach al zijn resterende stenen op tafel legde.

Hij wees naar haar plankje en liet zien hoe ze die laatste drie stenen al veel eerder had kunnen aanleggen. “Sally, sorry hoor, maar je hebt weer verloren. En je weet wat je taak is vanavond!”

Het was inmiddels half tien toen Erik de laatste kopjes van tafel pakte en ze zorgvuldig in de vaatwasser zette. Het zachte gezoem van het apparaat vulde de stilte die na een avond vol plagerijen en gelach was ontstaan. Toen hij het licht beneden uitdeed en samen met Sally de trap opliep, voelde hij haar hand even langs de zijne glijden.

Halverwege de trap boog ze zich naar hem toe. Haar warme adem streek langs zijn oor.

“Erik,” fluisterde ze met een ondeugende glimlach, “ik heb je natuurlijk gewoon laten winnen.”

Hij keek haar slechts even aan. Zijn mond vormde een glimlach, maar woorden bleven uit. In zijn hoofd gingen er des te meer rond. Had ze werkelijk expres verloren? Of was dit gewoon haar manier om hem nog wat langer in spanning te houden? Bij Sally wist je dat nooit helemaal zeker.

Boven aangekomen bleef ze even voor hem staan. Ze keek hem aan met diezelfde twinkeling die hem de hele avond al uit zijn concentratie had gehaald. Ze draaide zich langzaam van hem af en verdween als eerste de slaapkamer in.

Even later stapte Erik onder de douche. De eerste stralen bezorgden hem een korte rilling voordat de aangename warmte zijn spieren ontspande. Hij sloot zijn ogen en liet het water rustig over zijn schouders stromen.

Met een bijna geruisloze beweging sloop Sally de badkamer binnen. Door de warme damp die zich inmiddels door de hele ruimte had verspreid, had hij in eerste instantie niets in de gaten. Ze glimlachte alsof ze precies wist waarop hij had gehoopt, stapte ook onder de brede straal en drukte haar lichaam strak tegen het zijne.

“Je dacht toch niet dat ik je alleen liet douchen?” zei ze zacht, met een glinstering in haar ogen.

Het warme water omhulde hen beiden, terwijl de stoom de spiegels in de badkamer langzaam maar zeker deed beslaan. De omhelzing was al voldoende om in extase te raken zonder ook maar één woord te hoeven zeggen. Alleen hun lichamen vonden elkaar in de beslagen ruimte. Zijn vingers gleden voorzichtig langs haar hand naar haar lies, waarna zij hem alle ruimte gunde om verder te gaan. Het intense gevoel dat hij haar gaf, beantwoordde ze met een zacht, licht gekreun.

Er was vanavond absoluut geen haast. Het rustige, intieme ritme van hun lichamen leek even een moment te creëren waaraan geen einde hoefde te komen. Dit was geen wedstrijd meer die gewonnen of verloren hoefde te worden, zoals aan de leestafel met de Rummikub-stenen. Alleen de stilte, het ritmische geluid van het neervallende water en het zachte gehijg—dat al snel niet meer van de douchekop bleek te komen—vulden de warme badkamer.

Na een tijdje keek Sally hem uitdagend en met een ondeugende lach aan. “Misschien,” fluisterde ze dicht bij zijn oor, “heb ik je daarnet beneden eigenlijk helemaal niet laten winnen.”

Erik lachte zachtjes en sloeg zijn armen steviger om haar heen. “Als dat zo is, dan wil ik hier en nu best nog een revanche.” Als antwoord gaf ze hem een sensuele, diepe kus; net lang genoeg om hem opnieuw nieuwsgierig te maken naar wat de rest van de avond zou brengen.

Buiten tikte inmiddels een milde zomerregen rustig tegen het badkamerraam, maar binnen leek de tijd even volledig stil te staan. De nacht lag nog helemaal open en onbeschreven voor hen, vol kleine plagerijen, zachte aanrakingen en de stille belofte dat sommige spelletjes nu eenmaal veel leuker zijn wanneer niemand zich haast om ze te beëindigen.