Omstreeks acht uur hoorden ze het vertrouwde geluid van autobanden die door het grind van de Slotlaan reden. Aan de auto konden ze van een afstandje al zien dat het Erik en Sally waren. Als Trees opstaat en nieuwsgierig door het raam kijkt, ziet ze Sally in de passagiersstoel al enthousiast zwaaien. Harrie liep inmiddels al vlot naar de achterdeur om hun gasten warm te verwelkomen.

Als Sally de kamer binnenloopt, kijkt ze glimlachend om zich heen en zegt: “Zo, dat is weer even thuiskomen. Het is hier toch altijd gezellig.”

Harrie lacht hartelijk. ”Sall, dat komt simpelweg door de mensen die erin leven, en het interieur doet de rest.”

Sally was het daar ergens wel mee eens, maar voegde er toch aan toe: “Harrie, toen ik hier nog woonde, vond ik de sfeer stiekem wel fijner.”

Trees loopt naar haar toe en slaat warm een arm om Sally heen. “Harrie, daar heeft Sall gewoon gelijk in. Met meer vrouwen in huis is er nu eenmaal toch meer aanspraak en levendigheid.”

Erik hoorde het lachend aan en keek met een opgetrokken wenkbrauw de kamer in. “Wil je daarmee soms zeggen dat mannen geen gesprekstof hebben, Trees?”

Oei! Had Trees hier onbewust iets te veel gezegd? Maar het was Harrie die, zoals vaker, direct een gevat antwoord klaar had. “Erik, neem maar van mij aan: vrouwen keuvelen, dat doen mannen niet. Mannen zijn doorsnee genomen een stuk zakelijker, hebben een heel andere humor en kletsen simpelweg niet zo over anderen.”

Harrie vroeg waar ze wilden gaan zitten in de woonkamer of in de keukenkamer. Trees zei tegen Sally “ik zit het liefst hoog en dus in de keukenkamer. De woonkamer mankeert niets aan maar in die halve ligstoelen of in de bank zak je zo onderuit., daarom zit ik liever hoog. Erik knikt “ik heb gemakkelijk de neiging in een bank om in een gesprek weg te dromen. Ik vind dat Trees wel gelijk heeft”.

Na de koffie werd er al snel overgestapt op iets sterkers. Het was van tevoren al duidelijk afgesproken: Sally zou vanavond de BOB zijn en hoefde dus niet op te letten met haar drankjes. Trees wist dat Harrie op zijn tijd best wel van een stevige borrel kon houden, maar deze avond bleef hij verrassend genoeg solidair bij een koude Warsteiner. Erik, die eigenlijk nooit een sterke voorkeur voor een specifiek soort drank had gehad, sloot zich daar gezellig bij aan en wilde wel met Harrie meedrinken. Sally koos bewust voor een glas frisse Rivella en Trees trok speciaal een fles rosé open om in te schenken.

De gesprekstof voor de avond was van tevoren eigenlijk al onofficieel ingepland: gaan we dit jaar weer gezamenlijk op vakantie en zo ja, waar gaan we dan met z’n allen naartoe?

Als Trees hardop refereert aan de laatste keer dat ze samen weggingen—toen nog zonder Erik—en hoe gezellig het destijds aan zee was, oppert ze dat zoiets voor Lotte en Lisa best wel weer heel leuk zou kunnen zijn.

Harrie nam een slok van zijn bier en had daar direct wel een heldere gedachte over. “Die twee jongens vonden destijds vooral het surfen, en het anderen leren surfen, perfect in hun leven passen. Maar ik had eerlijk gezegd het idee dat de dames toen heel andere kriebels kregen. Ik heb ze na die tijd ook niet meer gehoord over of ze überhaupt nog contact met die surfjongens hebben gehad.”

Hij leunde wat achterover in zijn stoel. “En nu Lisa blijkbaar wilde gaan daten met die Roy Jansen, kan dat haar gedachten over de vakantie natuurlijk ook compleet laten veranderen. Ik heb trouwens toen meteen gezegd dat ik die jongen eerst zelf moet keuren.” Hij keek de tafel rond met een ietwat valse, plagende lach op zijn gezicht.

Trees wuifde zijn opmerking direct lachend weg. “Ach Harrie, vergeet het nou maar. Die jongen wil best wel mee uit, maar hij gaat net zo goed met Lotte op stap en eigenlijk het liefst met een hele groep tegelijk. Praat dus alsjeblieft nog niet over een echte date. Het zijn gewoon jongelui die hun eigen gevoelens nog moeten leren beheersen en goed moeten leren inschatten. Ze gebruiken tegenwoordig al heel snel het woord ‘date’, maar wat zij daarbuiten doen, komt daar nog bij lange na niet bij in de buurt.”

Dat was voor Harrie toch even een wijze les. Hij nam nog een slok van zijn bier en keek Trees aan. “Trees, ik kan de jeugd tegenwoordig ook echt niet meer volgen hoor. Vroeger ging je gewoon een keer samen op stap, of soms twee keer, en als dat van beide kanten goed voelde, dan had je verkering. Ik denk dat ze dat woord tegenwoordig niet eens meer kennen.”

Sally vond het wel vermakelijk om te zien hoe de oudere generatie zich zo druk kon maken om de logica van de huidige jeugd. Ze nam een slok van haar Rivella en greep lachend in. “Maar heren en dames, zouden we het nu echt de hele avond over de jeugd gaan hebben, of gaan we eindelijk eens iets plannen? Waarheen en wanneer? Het kan inmiddels zelfs zo zijn dat Lotte, die nu negentien is en studeert, en Lisa helemaal niet meer met ons mee willen. Ze zijn nu oud genoeg om bijvoorbeeld lekker samen op vakantie te gaan.”

Harrie gaf Sally, hoewel met enige gezonde tegenzin, wel meteen gelijk. “Goed punt, Sall. Laten we het zo afspreken: wij bepalen met z’n vieren waar we naartoe gaan, we leggen het plan daarna aan de meiden voor, en zij geven zelf maar aan of ze dan nog mee willen of niet.”

“Lijkt me een uitstekend plan, Harrie,” was Sally haar reactie. Ze draaide zich om naar haar vriend. “Heb jij eigenlijk bepaalde voorkeuren om naartoe te gaan, Erik?”

Erik had tot nu toe nog steeds niet veel ingebracht in het gesprek, maar hij was daarentegen altijd wel erg goed in het aangeven van de juiste richtingen. Hij zette zijn glas bier neer en keek de tafel eens rond. “Wie van jullie houdt er eigenlijk van varen of zeilen? We zouden iets kunnen zoeken op het IJsselmeer, of op de Friese meren. Maar je kunt tegenwoordig ook heel mooi met een heel gezelschap de Noordzee op.”

Harrie moest hier zichtbaar even goed over nadenken. Het idee alleen al deed hem fronsen. “Nou Erik, de Noordzee… Dan heb je constant alleen maar water om je heen en bij een klein beetje wind sta je direct buitenboord te kotsen. Nee, geef mij dan maar de Friese meren. Daar kun je tenminste alle kanten uit en mocht het onverhoopt slecht weer worden, dan kun je altijd nog heel gezellig in een leuk dorpje gaan aanleggen. Dat zie ik een heel stuk liever zitten dan die open Noordzee!”

Sally dacht even diep na, terwijl haar gedachten teruggingen naar haar jeugd. “Ik ben jaren geleden nog met mijn ouders naar Bretagne geweest en dat heeft toen echt een geweldige indruk op mij gemaakt,” bracht ze enthousiast in. ”Ik zou eigenlijk wel weer eens heel graag naar Bretagne willen. Die ruige omgeving heeft mij destijds enorm bekoord, maar ik weet natuurlijk niet hoe jullie erover denken.”

Ze keek de tafel rond en nam nog een slok van haar Rivella. “Ik vind trouwens wel dat we dan echt voor een actieve vakantie moeten kiezen, een soort ‘doe-vakantie’. Niet dat we de hele dag alleen maar op ons achterste liggen te luieren.”

Harrie en Trees keken elkaar aan. Het idee van het Franse Bretagne was natuurlijk wel heel wat anders dan de Friese meren die Harrie net nog voorstelde, maar de herinneringen van Sally klonken aanstekelijk genoeg om het serieus te overwegen.

“En Trees, heb jij ook nog specifieke wensen om ergens heen te gaan?” vroeg Sally met een glimlach.

Trees trok een heel serieus gezicht en leunde ietwat plechtig voorover. “Een wandelvakantie, van dorp naar dorp en met in elk dorp een gezellig terras, dat lijkt mij nou echt leuk. Als we maar lekker onderweg zijn, want destijds in de Ardennen was het tenslotte ook prachtig.”

Harrie hoorde het aan en overzag de opties. De drie voorstellen—het varen van Erik en hemzelf, de ruige kust van Bretagne van Sally, en de actieve wandeltocht van Trees—waren eigenlijk allemaal heel aannemelijk. Omdat de keuzes van Erik en Harrie elkaar overlapten op het water, bedacht Harrie ter plekke een eerlijk systeem.

“Weet je wat? Als we nu eens vier keer drie briefjes maken, we hutselen ze allemaal goed door elkaar en er wordt daarna blind één briefje getrokken als lot… Hoe denken jullie dáárover?”

Iedereen stemde in met de democratische aanpak en Harrie ging ijverig aan de slag met pen en schaar. Een kwartier later lagen de strak opgevouwen papiertjes op de houten tafel. Trees was unaniem aangewezen als degene die het beslissende lot uit de schaal mocht vissen. Met een geconcentreerde blik stak ze haar hand uit, pakte een briefje en vouwde het langzaam open. Het lot had gesproken: het was haar eigen keuze geworden, van dorp naar dorp lopen.

Harrie keek meteen alsof hij zijn ogen niet geloofde. “Dat vind ik dus hoogst verdacht!” riep hij theatraal uit, terwijl hij nota bene zélf alle lootjes had gemaakt.

Trees liet zich echter niet zomaar buitenspel zetten en wees lachend met haar vinger naar hem. “Dat is niet leuk, Harrie! Het was jouw eigen voorstel en jij hebt het knip- en vouwwerk hier aan tafel helemaal zelf gedaan!”

Harrie begon hardop te lachen; ze was er weer heerlijk ouderwets ingetrapt. Natuurlijk gunde hij zijn Trees de wandelingen en de terrasjes van harte.

Nu de knoop met z’n vieren was doorgehakt, namen ze nog een laatste slok van hun drankjes. Ze spraken definitief af om dit wandelvoorstel eerst rustig met Lotte en Lisa door te nemen zodra de meiden thuis waren. De keuze was daarna geheel aan hen of ze de wandelschoenen wilden aantrekken of dat ze die zomer toch hun eigen weg zouden gaan.

Met die mooie afspraak, een gevulde maag en een boel voorpret sloten ze de gezellige avond op de Slotlaan in alle rust af. De plannen stonden in de steigers, de sfeer was goed, en de zomer lag nog helemaal open voor hen.