De avond met zijn maten en de meiden was compleet uit de hand gelopen qua tijd. Roy had zich laten strikken om Lisa en Lotte thuis te brengen, al was het allang bedtijd geweest voor een doordeweekse avond. Het was een constante strijd geweest van elkaar de loef afsteken; scherp, gevat en bij vlagen behoorlijk provocerend.

Zelfs nu ze bij de voordeur van de meiden stonden, bleven ze elkaar uitdagen. Niemand keek op een klok, totdat Roys mobiel de nachtelijke stilte rücksichtslos doorbrak met een hard, trillend gezoem. De schrik zat er meteen in, vooral bij Roy toen hij de naam van zijn vader op het oplichtende scherm zag staan.

“Sufferd, is het al zó laat?” vloekte hij binnensmonds toen hij de tijd zag. Hij nam direct op.

“Roy, waar hang je in vredesnaam uit?” klonk de stem van zijn vader, kortaf en hoorbaar geïrriteerd. “Je moeder en ik zitten hier godbetert te wachten en maken ons ongerust.”

In het kille licht van de lantaarnpaal zag Lotte de kleur direct uit Roys gezicht wegtrekken. Zijn stoere houding was in één klap verdwenen.

“Pa, sorry, we zijn de tijd compleet vergeten,” haperde Roy, terwijl hij probeerde zijn stem onder controle te houden. “Het liep nogal uit. Ik sta nu bij Lisa en Lotte voor de deur om ze af te zetten. Ik spring nu op de fiets en ben er over tien minuten. Zet de borrel maar vast klaar.”

Zonder zijn vader de kans te geven hem verder de huid vol te schelden, drukte hij het gesprek weg. Hij keek met een strakke kaak naar de meiden. “Ik moet gaan. Mijn ouders zitten op hete kolen. Normaal pakken we altijd nog een stevig slaapmutsje voor het pitten, ze verwachten gewoon dat ik erbij ben.”

Lotte liet een spottende lach horen en leunde met haar arm tegen de deurpost. “Nou Roy, je bent blijkbaar overal onmisbaar. Niet alleen om ons te vermaken, maar ook om thuis de schijn op te houden bij de borrel.”

Roy wilde Lisa snel een hand geven om er vandoor te gaan, maar zij dacht daar heel anders over. Ze stapte brutaal op hem af, pakte hem bij zijn jas en plantte een harde, dwingende zoen op zijn wang.

“Ho, ho, en ik dan?” greep Lotte direct in. Ze stapte tussenbeide en duwde Lisa half opzij. “We zouden eerlijk delen, Roy. Als jij na vanavond nog steeds geen ballen hebt om tussen ons te kiezen, dan maken wij het je ook niet makkelijk.”

Lotte pakte hem stevig bij zijn nek en trok hem naar zich toe. Geen subtiel kusje, maar haar lippen strak en uitdagend op de zijne gedrukt. Pas toen ze merkte dat hij er warm van werd, liet ze hem los met een valse glimlach. “Nog een héle gezellige nacht met je ouders, Roy.”

Roy knikte kort, sprong op zijn fiets en trapte alsof zijn leven ervan afhing de donkere straat in. De adrenaline gierde door zijn lijf—deels door de schrik voor zijn vader, deels door de plotselinge spanning bij die voordeur.

Lachend deden ze de deur van hun woning open en liepen naar binnen, de koele nachtlucht achter zich latend.

“Roy is volgens mij ook echt niets gewend,” was Lotte haar eerste indruk toen ze haar jas aan de kapstok hing.

“Nou, dat valt wel mee,” reageerde Lisa direct, terwijl ze naar de keuken liep. “Hij heeft in de periode dat het thuis totaal niet accordeerde anders wel genoeg meegemaakt.”

Lotte knikte langzaam en dacht er even over na. “Het is eigenlijk ook gewoon een veel te lieve jongen, die veel te gemakkelijk van alles over zich heen laat komen. Maar eerlijk is eerlijk: wij maakten het hem vanavond ook wel verdomd moeilijk, of niet?”

Lisa begon hardop te lachen en keek haar vriendin uitdagend aan. “En toen plantte jij hem ook nog eens vol en strak op zijn mond! Daar schrok hij echt van, dat zag ik zo aan zijn ogen. Ik ben nu trouwens wel heel benieuwd hoe zijn ouders dadelijk reageren als hij daar binnenstapt.”

Samen maakten ze giechelend het plan om over een kwartier een appje naar hem te versturen met de vraag hoe het gegaan was. De spanning moest er immers wel een beetje in blijven.

Nog voor ze zelf in bed lagen, hoorden ze hun telefoons al trillen. Roy had direct geantwoord:

“Mijn ouders waren alleen ongerust omdat ik normaal gesproken nooit zo laat thuis kom. Ik heb hen verteld dat jullie gewoon mijn vriendinnen waren, maar dat ze er verder echt niets achter moesten zoeken. Maar goed, mijn ouders kennen jullie natuurlijk wel, dus was dat gelukkig geen enkel probleem. Slaap ze straks en bedankt voor die kussen.”

Zelfs door het late thuiskomen hadden de meiden nog totaal geen slaap. De adrenaline van de avond en de interactie met Roy gierde nog veel te hard door hun lijf om simpelweg de lichten uit te doen. Met de telefoons nog in de hand stalden ze zich uit op het bed. De hele avond werd nog eens uitgebreid herbeleefd en van scherp commentaar voorzien.

Het gesprek verschoof al snel van Roy naar de rest van de vriendengroep. Vooral Hilbert en Arno passeerden de revue.

“Het blijft bizar,” merkte Lotte op, terwijl ze haar kussen opschudde. “Hilbert en Arno… Dat zijn zulke totaal verschillende jongens. Soms snap ik echt niet hoe die twee überhaupt vrienden kunnen zijn.”

“Ja, bizar hè?” stemde Lisa in. “Arno is altijd zo direct en aanwezig, terwijl Hilbert veel meer de kat uit de boom kijkt. Maar op de een of andere manier werkt het wel tussen die twee. Misschien houden ze elkaar juist wel in evenwicht.”

Ze bleven nog een hele tijd hardop speculeren over de groepsdynamiek, de jongens en wat de rest van de zomer hen nog zou brengen, terwijl de klok onbarmhartig doortikte richting de vroege ochtend.