Het is nog vroeg in de morgen als Erik helemaal uitgeslapen is. Sally ligt nog in een diepe slaap—althans, dat léék zo. Heel voorzichtig zet hij een been buiten het bed, maar hij is net niet voorzichtig genoeg. Sally draait zich half om en pakt zijn hand stevig beet.

“Jij lag zo lekker tegen me aan, waarom ga je er nu al uit?” mompelt ze slaperig.

Erik had absoluut niet verwacht dat Sally al wakker zou zijn. Juist deze ochtend wilde hij er even stilletjes op uit trekken om het veld in te gaan en van het vroege ochtendgloren te genieten. “Sally, ik was al helemaal uitgeslapen en had niet in de gaten dat jij ook al wakker was,” legt hij fluisterend uit. “Ik had bedacht om een stuk door de duinen te gaan fietsen.”

Sally kijkt met een half oog op haar wekker. “Het is verdorie nog maar net vijf uur!”

Erik pakt haar hand weer beet. “Sally, dan ben ik rond acht uur weer terug. Precies op de tijd dat we er normaal gesproken samen ook uitkomen.”

Sally slaat resoluut het dekbed van zich af. “En ik dan?” vraagt ze uitdagend. Ze probeert hem te verleiden in een pose waar Erik onder normale omstandigheden direct voor zou zijn gezwicht, maar deze ochtend heeft hij zijn zinnen stevig op een heel ander soort natuur gezet.

Als Erik definitief opstaat, laat Sally zich niet zomaar achterlaten. Ze komt ook overeind. “Dan ga ik gewoon met je mee.”

In de badkamer weet Sally hem bij de wastafel toch weer even te vinden. Ze slaat haar armen om hem heen. “Die tien minuten maken nu toch ook niet meer uit?” fluistert ze met een knipoog.

En zo geschiedt. Als de dag voor beiden dan uiteindelijk écht begonnen is, zitten ze even later aan een kom yoghurt met muesli. Met de nodige energie achter de kiezen stappen ze even later samen op de fiets, klaar om de weide wereld in te trekken. In Loon op Zand pakten ze via het Oranjeplein en de Venloonstraat de fietsroute door de duinen. Op de Waalwijksebaan sloegen ze bij de leugenbankskes rechtsaf de Badenpowellweg op. Aan het eind van het fietspad kwamen ze bij restaurant Bosch en Duin, maar daar was het nog zo stil dat Erik vermoedde dat de zaak nog gesloten was.

“Dat is jammer, maar geen probleem,” zei hij, terwijl hij over zijn stuur leunde. “Dan rijden we gewoon door naar De Rustende Jager.”

Onderweg stapte Erik regelmatig even af. Soms hoorde hij vogelgeluiden die hij direct via een app op zijn telefoon probeerde te achterhalen. Hij genoot met volle teugen van de vroege ochtend. Een paar keer spotte hij een grote bonte specht en een groene specht. Bij de grote bonte specht bleven ze op korte afstand stilstaan om de vogel eens goed te bekijken.

”Wow, dat is wel heel bijzonder, Erik,” fluisterde Sally bewonderend terwijl ze toekeek. ”Ik weet van vroeger op het landgoed nog dat ze daar ook nesten hadden. Mijn vader was eigenlijk een halve boswachter; hij had zoveel kennis van de dieren en de natuur. Daar heb ik destijds heel veel van meegekregen.”

Bij De Rustende Jager was het weer precies hetzelfde liedje als bij Bosch en Duin: nog geen mens te bekennen. Terwijl ze samen voor het gesloten restaurant stonden, wees Erik om zich heen.

“De weg hier rechtsaf gaat richting Udenhout,” legde hij uit. “En als je daar onderweg rechts gaat, kun je zo het natuurgebied ‘De Brand’ in. Als je hier rechtdoor gaat, rij je richting Helvoirt, maar wij gaan nu linksaf richting Giersbergen.”

Sally keek om zich heen naar de lege paden. “Het is hier wel héél rustig, Erik. De paar wandelaars en fietsers die er zijn, kan ik op één hand tellen.”

“Ja, dat zal ook meteen de reden zijn waarom de horecazaken hier allemaal nog gesloten zijn,” dacht Erik hardop. “Maar de geur van de natuur is nu wel echt heerlijk. Geniet er maar van, want ik denk dat je dat over een paar uur, als het hier volstroomt, al niet meer zo ruikt.”

’s Morgens om half negen kwamen de twee weer aan bij de garage aan het achterhuis. Nadat ze de slaapkamer netjes hadden opgeruimd en het bed hadden opgemaakt, zaten ze even later samen aan een welverdiende kop koffie. De dag kon nu op z’n normale tijd beginnen na hun vroege ochtendavontuur.

Erik nam een slok van zijn koffie en keek Sally aan. Hij herinnerde haar aan wat hij gisteren al had geopperd: ”Morgenvroeg moeten we eerst Lotte en Lisa bellen om te horen wat ze van het vakantievoorstel vinden.” Nu aan de koffie was het volgens Sally nog veel te vroeg om te bellen. ”Dat wij er al een halve morgen op hebben zitten, wil nog niet zeggen dat zij ook al op zijn,” counterde ze nuchter. Wat ze allebei niet wisten, was dat Lotte en Lisa er die nacht inderdaad een behoorlijk latertje van hadden gemaakt.

Erik liet het bellen voor wat het was, legde de krant op tafel en haalde eerst de kopregels aan om de stukken te lezen die zijn grootste interesse hadden. Sally pakte, zoals zo vaak, de puzzelpagina erbij. Ze begon eerst met de sudoku’s en stapte daarna over op een paar kruiswoordpuzzels. Daarmee zat ze continu met vragen aan zijn hoofd.

“Erik, een ander woord voor raceauto?”

Erik zat net midden in een voor hem uiterst interessant verhaal en deed eerst net of hij haar niet hoorde.

“Erik, ik heb je hulp nodig,” probeerde ze het nog eens.

Nog steeds reageerde hij niet. Maar Sally zag aan zijn gelaatsuitdrukking meteen dat hij zich Oost-Indisch doof hield. Echt lekker lezen was er door haar constante aandacht voor Erik sowieso niet meer bij, dus besloot hij zich maar gewonnen te geven.

“Wat was de vraag?” vroeg hij met een gespeeld ijzige stem.

“Erik, ik vroeg je een ander woord voor raceauto.”

Erik hoefde daar niet zo lang over na te denken. “Een bolide.”

Sally schudde haar hoofd. “Dat past niet, het moet een woord zijn met 9 letters.”

Erik pijnigde zijn hersenen, maar kon zo snel geen ander antwoord bedenken. “Sally, dan probeer je toch eerst een woord dat daar horizontaal of verticaal op aansluit? Zodat je wellicht wat hulpletters krijgt.”

“De vierde letter moet een Z zijn en de zevende een E,” las Sally voor.

Als Erik de puzzel even naar zich toe trekt, ziet hij een aantal verticale vragen die hij zo kan invullen om haar te helpen. Sally had in de tussentijd echter haar puzzel-app er al bij gepakt en had het antwoord zelf al gevonden.

Erik schreef de oplossing desondanks keurig in de vakjes: ‘Eenzitter’.

Sally keek hem met een ondeugende blik aan. “Ja, dat wist ik wel, maar ik wou gewoon even weten of jij het ook zo snel kon zeggen.”

Erik zuchtte theatraal en duwde de krant weer omhoog. “Sally, de pest van de puzzel is voor jou. Laat me nu met rust om mijn krant te lezen. Bel jij nu eerst Lotte maar, die zullen inmiddels wel uitgeslapen zijn.”

De zoemer gaat een keer of acht over voor er aan de andere kant wordt opgenomen. “Jaaa maama, wat bel je vroeg, is er iets?” klinkt het slaperig.

Sally trekt haar wenkbrauwen op bij het horen van Lottes stem. “Wat hoor ik nu? Voel jij je wel goed?”

“Ma, wij liggen nog op bed. Het is vannacht geloof ik nogal laat geworden, we zijn uit geweest met een stel jongens.”

Sally hoort het aan en besluit meteen to the point te komen. “Lotte, zijn jullie vanmiddag thuis? Wij zijn bij Harrie en Trees geweest en hebben het over de vakantie gehad. We willen dat eerst met jullie bespreken, hoe vind je dat?”

“Ma, kom maar om een uur of twee,” gaapt Lotte. “Ik denk dat wij tegen die tijd wel weer helemaal opgefrist zijn.”

Na een kort afscheid hangt Sally op. Ze is even helemaal de draad kwijt. “Erik, die twee liggen nu nog op bed en Lotte vertelde dat ze er echt nachtwerk van hadden gemaakt vannacht.”

Erik begint hardop te lachen om de moeder die meteen ongerust is zodra haar dochter vertelt dat ze een avondje is wezen stappen. “Sally, ben je soms vergeten dat je zelf ook jong bent geweest? De meiden zijn inmiddels oud en wijs genoeg en hebben, naar ik weet, voldoende verantwoordelijkheidsgevoel.”

Sally moet Erik ergens wel weer gelijk geven, al blijft het moedergevoel knagen. “Vanmiddag gaan we in elk geval naar hen toe.”

Erik grijnst. “Zeker om stiekem uit te horen waar ze vannacht precies geweest zijn? Sally de moederkloek.”

“Erik, dat vind ik echt niet leuk als je dat zegt,” reageert Sally gepikeerd.

Erik houdt echter voet bij stuk en is even kortaf: “Dan is dat maar zo, Sally.”

Sally begint te lachen, de spanning glijdt meteen van haar af. Ze loopt op hem toe en omhelst hem stevig.

“Je bent een schat,” fluistert ze met een glimlach, waarmee de kleine plagerij van zojuist meteen weer is vergeven.