Het was al even stil in de kamer van Lotte en Lisa. Ze waren allebei nog een beetje beduusd van het idee dat ze dit jaar helemaal zelf konden bepalen waar ze naartoe wilden. De jaren hiervoor was het immers een vast gegeven: Lisa ging geheid met haar vader op pad. Lotte dacht even terug aan haar eigen vakanties; twee jaar geleden was ze nog met haar vader naar Domburg geweest, maar daarna was er van gezamenlijke reizen weinig meer gekomen. Ook niet met haar moeder, zeker niet in de periode dat haar ouders al in onmin leefden. Het voelde vreemd, maar ook bevrijdend om nu die controle te hebben.

“Maar ik ben wel heel benieuwd naar waar zij met z’n vieren naartoe gaan,” verbrak Lotte ineens de stilte, terwijl ze peinzend voor zich uit staarde.

Lisa keek op vanaf haar telefoon en trok een wenkbrauw op. Ze was daarentegen vooral benieuwd waarom Lotte dat nu al wilde weten. “En waarom dan, Lotte? We wilden toch juist zónder hen?”

Lottes verklaring was gelukkig voldoende duidelijk. “Nou, stel je voor dat wij straks besluiten om naar de Ardennen, Bretagne of zelfs naar de Veluwe te gaan… En we zouden hen daar toevallig tegenkomen? Dan hadden we voor hetzelfde geld net zo goed met hen mee kunnen gaan. Dat zou pas echt een bak zijn.”

Lisa moest lachen om die logica. “Oké, daar heb je een punt. Laten we er dus voor zorgen dat we een plek kiezen waar ze absoluut níét naartoe gaan!” Lotte hoefde niet lang na te denken. Haar ogen begonnen te sprankelen toen ze met een idee kwam. “Wat vind je van een paar weken naar Amsterdam, Lisa? Daar leeft het dag en nacht door!”

Lisa keek Lotte met een paar grote ogen aan, alsof ze het in Keulen hoorde donderen. “Lotte, dat lijkt mij echt veel te gevaarlijk! Met al die drugs en verslaafden… Nee, daar krijg je mij nog geen week naartoe. Als we ooit eens met de jongens samen een dagje zouden gaan, prima, maar zo met z’n tweetjes? “Liever niet,” herhaalde Lisa vastberaden. “Je hebt het toen toch ook gehoord, dat mijn vader toen achtervolgd is?”

“Ja, maar dat lag toen toch heel anders?” wierp Lotte tegen. “Dat waren echte criminelen, en die waren bovendien doodsbang voor je vader en voor Frits.”

Lisa schudde haar hoofd; Amsterdam was voor haar echt een gepasseerd station. Ze had veel meer behoefte om weer naar de zee te gaan. “Lotte, ik zat eerder te denken aan Zeeland, of Zandvoort, of Egmond. Gewoon een plek aan de kust waar je ’s avonds tenminste ook nog lekker kunt gaan stappen.”

Lotte keek haar eens scherp aan, een wetende glimlach om haar lippen. “Zou jij soms stiekem weer terug naar die surfjongens willen gaan? Dat was toen voor een keertje wel even leuk, maar die twee hadden destijds echt geen interesse in ons, behalve dan met het surfen.”

Lisa kon niet direct zeggen wat haar nu precies trok in al die vele keuzes die ze ineens kregen. Het duizelde haar een beetje. “Lotte, ik bel gewoon mijn vader op,” zei ze beslist. “Misschien heeft hij inmiddels al actie ondernomen voor hun viertjes.”

Ze pakte haar telefoon en toetste zijn nummer in. Het duurde even voordat er aan de andere kant werd opgenomen.

“Hee Lisa! Hoe gaat het daarginds? Vermaken jullie je een beetje zo in de eerste vakantiedagen?” klinkt de vertrouwde stem van Harrie.

“Ja Pa, het gaat heel goed,” antwoordde Lisa. “Vanmiddag hebben we Lotte haar moeder met Erik hier over de vloer gehad. Zij kwamen ons informeren over wat wij wilden met de vakantie… en eerlijk gezegd kreeg ik een beetje het idee dat jullie dit jaar liever zónder ons op pad gingen.”

De reactie van Harrie was meteen heel fel. “Lisa, dat zal ze zo nooit gezegd hebben! Luister goed: wij hebben het erover gehad dat wannéér jullie geen zin zouden hebben om met ons mee te gaan wandelen, jullie ook helemaal zelf mogen bepalen wat en naar welke vakantiebestemming jullie gaan. Ik had daar eerst zelf wel een andere mening over, maar ik moest de anderen uiteindelijk gelijk geven. Jullie zijn inmiddels volwassen genoeg om te gaan doen wat jullie zelf willen.”

Lisa keek geschrokken naar het schermpje van haar telefoon. “Pa, zo kwam het wel echt bij mij over,” zei ze met een lichte trilling in haar stem. “Maar wij willen ook gewoon heel graag weten naar welke regio jullie willen gaan. Stel dat we elkaar daar dan toevallig tegen zouden komen… Dan zeggen we achteraf natuurlijk dat we net zo goed samen hadden kunnen gaan.”

Harrie snapte het aan de andere kant van de lijn waarschijnlijk niet, of hij wílde het gewoon niet begrijpen. “Dus jullie willen stiekem tóch wel met ons mee?” vroeg hij op een plagerige toon.

“Nee, Pa! Dat zeg ik helemaal niet!” reageerde Lisa direct, nu ietwat gefrustreerd. “We willen gewoon heel graag weten waar jullie heen gaan om te wandelen, of wat jullie ook gaan doen. Dan kunnen wij daar gewoon rekening mee houden, dat is alles!”

De korte, bulderende lach van Harrie die door de speaker klonk, liet Lisa direct weten dat zijn vorige opmerking als een grap bedoeld was geweest.

“Grapjas die je bent, Pa,” zuchtte Lisa, maar ze kon een glimlach nu ook niet meer onderdrukken. “Ik pak je wel weer eens terug, wacht maar.”

Lotte, die inmiddels met gespannen gezicht zat mee te luisteren, had ook door dat er een grap was uitgehaald door Harrie. Ze leunde nieuwsgierig voorover en vroeg zachtjes aan Lisa: “Waar gaan ze nu eindelijk naartoe?”

Lisa pikte het signaal op en wendde zich weer tot de telefoon. “Pa, nogmaals: weten jullie al waar jullie nu echt heen gaan?”

Aan de andere kant van de lijn hoorde ze haar vader met een heel ander geluid ineens in gesprek met iemand anders. Het duurde een paar seconden voordat hij weer wat tegen Lisa zei. “Lisa, ik had op de andere lijn Trees aan de lijn en die weet, net als ik, nu nog steeds niet waar we definitief heen willen. Alleen dus dat ze willen gaan wandelen. Laten we afspreken dat we morgen proberen er eindelijk uit te komen, want op dit moment is er simpelweg nog geen besluit genomen.”

Er volgde een teleurstellende reactie van Lisa. ”Nou, dan wachten we maar braaf tot morgen. Want Lotte haar moeder kon het ons vanmiddag ook nog niet zeggen…””

Lotte keek ook een beetje teleurgesteld. Ze hadden het zo graag nu al willen weten, want morgen stond er een belangrijke afspraak op de planning: ze zouden allebei naar Keurslager Karels in het dorp gaan voor vakantiewerk.

Toen Lisa en Lotte daar de laatste keer samen waren geweest om boodschappen te doen, had de slager hen namelijk spontaan gevraagd of het hen niets leek om tijdens de zomerperiode bij hem in de winkel te komen helpen. De afspraak om dat definitief door te spreken stond gepland voor morgenochtend, en vandaar dat ze opeens zo’n haast hadden om hun eigen vakantiedagen helder te krijgen. Ze moesten de slager immers wel kunnen vertellen in welke weken ze beschikbaar waren!

“Weet je wat,” zei Lotte vastberaden, “we zeggen morgen gewoon dat we ergens in de zomervakantie twee weken weg willen, en we laten het aan de slager afhangen welke periode hem het beste past. We hoeven nu toch nog geen rekening te houden met wanneer de oudjes gaan. We gaan gewoon lekker ons eigen weg. Morgen eerst maar eens horen wat het werk precies inhoudt en of het ons überhaupt wat lijkt. Ik weet dat een vroeger buurmeisje van mij daar jarenlang in de weekenden en vakanties heeft gewerkt voor ze afstudeerde, en die vond het geweldig leuk werk.”

“Goed plan,” stemde Lisa in. “Morgen naar Karels. Maar nu ga ik eerst eens lekker mijn boek Op klaarlichte dag verder lezen.” Ze pakte de thriller uit de kast en ging lui op de bank hangen.

“Hoe ver ben je inmiddels, Lisa?” vroeg Lotte nieuwsgierig.

“Ik ben nu op bladzijde 65, waar het over de aangifte tegen haar vader gaat.”

“Ah ja, dan weet ik precies waar je zit,” knikte Lotte. “Het was destijds niet helemaal míjn genre boek, hoewel Simone van der Vlugt best mooie boeken heeft geschreven.”

Lotte pakte daarop haar eigen boek en nestelde zich gezellig naast Lisa op de bank. Het duurde bij haar echter niet lang of haar oogleden werden loodzwaar. Binnen een kwartier glipte het boek slapjes uit haar hand en viel met een zachte plof op het tapijt.

Voor Lisa was dit tafereel allerminst nieuw; het kwam de laatste tijd wel vaker voor. Ze had Lotte al eens vriendschappelijk geadviseerd om eens langs de brillenman te gaan om haar ogen te laten testen, aangezien ze zo snel moe werd van lezen. Maar Lotte kon op dat gebied behoorlijk koppig zijn. En wanneer je haar daarmee confronteerde, kreeg je steevast hetzelfde gevatte antwoord te horen:

“Eigenwijs is ook wijs!”