In huize De Leegte heerste deze morgen een bepaalde rust die zowel Gerda als Jannus niet gewoon waren. Het was voor het eerst sinds lange tijd dat Gerda vanwege de vakantie niet naar haar werk hoefde. Normaal gesproken was ze al voor zevenen uit bed. Dat gold voor Jannus ook, omdat hij haar altijd de deur uit hielp en zo ook altijd op tijd was om bij kringloopwinkel De Lege Knip de deur voor de anderen te openen. Deze morgen had hij het echter anders geregeld; nu zou Trees de eerste zijn die De Lege Knip opende.

Voor Jannus was het even aanpassen om langer op bed te blijven liggen, net zoals op een zondag. Dat ritme was iedere week hetzelfde. Gerda had in de keuken een grote pot groene thee gezet. Dit keer stond er eens geen yoghurt met muesli op tafel, maar een goedgevulde schaal met boterhammen en hartig beleg. Ze had heerlijke oude kaassoorten klaargezet en gisteravond bij de slager nog gerookte beenham en Hausmacher leverworst meegenomen. De dagen die ze straks alleen zou doorbrengen omdat Jannus nog een paar dagen moest opdraven in De Lege Knip, wilde ze zichzelf eens flink verwennen.

“Wat is je planning voor vandaag, Gerda? Je hebt tenslotte vakantie, hè, dan moet je gaan genieten,” zei Jannus terwijl hij een stevige hap van zijn brood nam.

Gerda nam een slok van haar thee. “Ja, dat klopt. Maar ik vind het wel ontzettend jammer dat je het intern niet zo kon regelen om deze paar dagen ook al vrij te hebben. Je bent daar in de winkel zo’n beetje de grote baas, en dan kun je zoiets simpels niet regelen? Dat vind ik echt een minpuntje.”

Jannus wist wel dat het haar niet zinde, maar zaken waren nu eenmaal zaken. “Gerda, je kunt nog zoveel baas zijn, maar de meeste mensen willen nu eenmaal allemaal op hetzelfde moment op vakantie. Nu hebben wij gelukkig niet veel met de schoolvakanties te maken, maar er moet in de winkel wel fatsoenlijk gepland worden. Dat is nu gelukt, maar je kunt er van op aan dat ik het de komende weken dubbel en dwars met je goedmaak.”

Gerda keek hem aan met een gezicht van ‘eerst zien, dan geloven’. “Dat moet ik dus maar afwachten.”

“Eén ding, Gerda: belofte maakt schuld,” lachte hij. Om het onderwerp snel te veranderen, wees hij naar de tafel. “Dit is trouwens best wel eens lekker, ’s morgens de dag zo met vers brood beginnen.”

“Jannus, dat vind ik nou ook, en daarom heb ik het zo geregeld,” reageerde Gerda opgelucht dat de plooien weer waren gladgestreken. “Maar het is fijn te horen dat jij er ook zo over denkt. Weet je dat er heel veel mensen zijn, zowel mannen als vrouwen, die elkaar in het weekend verwennen met een uitgebreid ontbijt op bed?”

Jannus keek haar met een schuin oog aan. “Dat meen je toch niet?”

“Jazeker, Jannus! En zal ik je nog eens wat vertellen? Weet jij dat de warme bakker hier in het dorp een speciale ochtend-ontbijtservice heeft opgezet? Dat loopt echt als een tierelier. Dus wat dat betreft houd ik me voor de toekomst zeker aanbevolen.”

Even voor achten stond Jannus op. Hij gaf Gerda een ferme pakkerd en vertrok richting De Lege Knip. Gerda ruimde de ontbijtspullen rustig op. Terwijl ze nog even met een stofdoek door het huis liep, zag ze dat Jannus op de plek waar hij zijn brood had gegeten een flinke lading kruimels op de vloer had achtergelaten. Ze begon hardop te lachen, pakte de stofzuiger en besloot de hele kamer maar meteen mee te pakken.

Toen ze daarna op de slaapkamer kwam, leek het haar ineens wel erg lekker om nog heel even te gaan liggen. Aangezien ze toch nog niet was aangekleed, dook ze pardoes terug onder de wol. Een uur later schrok ze met een schok wakker. “Ojee, het is al half tien!”

Nadat ze de slaapkamer snel had opgeruimd, zichzelf had gewassen en had aangekleed, liep ze vastberaden naar de garage en pakte haar fiets. Gisteravond had ze al een uitgebreid briefje gemaakt met alle plekken waar ze die ochtend langs wilde gaan. Want tja, fatsoenlijk op vakantie gaan kost nu eenmaal het nodige denkwerk. Dat was in dit geval echt niets voor Jannus, net zomin als het zelf bedenken van een vakantiebestemming.

Gerda had een hele tijd geleden al eens voorzichtig bij Jannus geïnformeerd wat hij leuk zou vinden voor de vakantie, en ze had hem destijds een aantal suggesties gegeven. Een daarvan was een kampeervakantie in een tent; back to basic, leven in de vrije natuur. Dat was iets waar Jannus als buitenmens altijd wel gevoelig voor was. Wat Gerda hem destijds echter niet had verteld, was dat ze zelf al jaren een redelijk grote familietent bezat. De meeste campingattributen had ze nog netjes in dozen opgeborgen, maar ze wist dat er een paar spullen dringend aan vervanging toe waren. Dus stonden de campingshop, de slager en de supermarkt prominent op haar lijstje.

De campingshop lag een klein stukje buiten het dorp, en het leek haar het beste om daar als eerste heen te gaan. Daarna kon ze op de terugweg langs de slager en als laatste de supermarkt aandoen.

In de campingshop slaagde ze snel. Tentharingen hadden ze gelukkig in diverse soorten en maten, en toen ze de verkoper vertelde wat voor type tent ze had, kreeg ze direct een deskundig advies. Met een paar nieuwe campingpannen, een paar gasflessen en de juiste haringen stond ze binnen no-time weer buiten.

Toen ze even later bij de slagerij in het dorp aankwam, kon ze haar fiets door de drukte nog maar nauwelijks kwijt in de rekken die voor de winkel stonden. Gerda liep de zaak binnen, keek omhoog en zag tot haar grote verbazing direct twee bekende gezichten.

Terwijl de winkelmeisjes de andere klanten in de volle zaak hielpen, zag Gerda dat Karels de meiden aandachtig iets aan het uitleggen was. De keurslager kreeg echter al snel in de gaten waarom de wangen van de twee ineens zo vuurrood kleurden; er stond een bekende van hen voor de toonbank.

Hij fluisterde zachtjes: “Wacht even,” en stapte met een brede glimlach op Gerda af. “Dag mevrouw de Vries! Ik zie dat u twee bekende gezichten hebt ontdekt. Ik probeer deze jonge dames net te enthousiasmeren om hier tijdens de vakantie te komen werken. En zeg nu zelf, ziet u ze in ons keurslagerstenue hier al helemaal lopen?”

Gerda bekeek het tafereel geamuseerd, dacht even na en grapte toen adrem: “Nou, meneer Karels, past u maar goed op, want straks komen de klanten hier nog voor het verkeerde type vlees!”

Karels vatte de knipoog meteen op en lachte hartelijk. “Mevrouw de Vries, dat is nou juist precies de reden waarom ik hen gevraagd heb!” Hij draaide zich om naar de meiden. “Jullie kennen mevrouw de Vries dus ook?”

Lotte en Lisa knikten allebei braaf, maar lieten van pure verlegenheid even niets horen.

Een paar minuten later, toen Gerda bij de toonbank vroeg naar bruikbaar vakantie-blikvlees voor op de camping, kreeg ze direct een assortiment van wel acht verschillende soorten om uit te kiezen. Ze zocht er een paar blikken gehaktballen, runderstoofvlees en varkenslappen uit. Tegen de tijd dat ze haar bestelling had afgerekend en de winkel uitliep, was Karels met de meiden al doorgelopen naar de achtergelegen werkplaats voor de rest van de rondleiding.

Nog steeds met een uiterst verbaasd gezicht stapte Gerda weer op haar fiets en reed ze terug naar huis. Dit was nog eens een verrassende ontdekking op de vroege ochtend!

In de werkplaats bij Karels waren Lotte en Lisa geïnteresseerd aan het luisteren naar zijn verhaal. Tenminste, voor zover ze er tussen konden komen, want Karels deed eigenlijk niet anders dan vol trots zijn hele bedrijf aan de dames laten zien. Vragen hoe zij het zelf vonden of wat hun verwachtingen waren, stelde hij vooralsnog niet.

Lisa was uiteindelijk de eerste die hem onderbrak en concreet vroeg: “En welke taak kunnen wij hier dan precies krijgen?”

Karels keek op alsof het antwoord de normaalste zaak van de wereld was. “Van alles dus!” riep hij joviaal.

“Meneer Karels, u bent terecht trots op uw bedrijf, want het ziet er hier echt heel goed uit,” nam Lisa diplomatiek maar vastberaden het woord. “Maar vertelt u eens: als er nieuwe hulpen komen, wat moeten die dan precies leren? Want er wordt hier immers met vlijmscherpe messen omgegaan en er staan in de winkel ook grote snijmachines te draaien met scherpe messen”.

 Karels was wel een vriendelijke man maar dat hij nu op een manager leek absoluut niet” Dames Het is normaal dat nieuwe krachten eerst een dag in het begin van de week meedraaien en door de andere meisjes begeleid worden, Zelf ben ik hier in de werkplaats met een paar hulpen om het vlees verkoop klaar voor de winkel te snijden. Maar inderdaad het omgaan met de snijmachine is aan regels gebonden en ook aan leeftijd, al zijn jullie daar al voorbij. Met messen om gaan is een handigheid en het is altijd van je af snijden. Dat went vaak heel snel. Ook werken we met PLU gerelateerde kassa’s. Die PLU is een code nummer voor een artikel en alle artikels hebben een nummer ( price look-up). Aan de codes zit een prijs vast waardoor een gewogen artikel zowel het gewicht aangeeft, maar ook de te verrekenen prijs.

Karels keek Lisa goedkeurend aan. Haar nuchtere vraag liet zien dat ze serieus nadacht over het werk.

“Dat is een heel goede vraag, Lisa,” begon Karels, terwijl hij zijn toon wat matigde. “Veiligheid staat hier natuurlijk voorop. De grote machines en de zware messen, daar blijven jullie in het begin gegarandeerd van af. Dat is echt werk voor de vaste krachten. Het belangrijkste wat jullie hier moeten leren, is dat je vriendelijk naar de klanten toe bent, ook al heb je een keer een pestbui. Een lichte lach op je gezicht doet namelijk al heel veel. Daarnaast is het een kwestie van de verschillende vlees- en vleeswarenbenamingen uit je hoofd leren.”

Hij liep naar een klein bureautje in de hoek van de werkplaats, opende een la en haalde er twee dunne, kleurrijke gidsjes uit.

“Dus, wanneer jullie geïnteresseerd zijn, krijgen jullie van mij alvast dit boekje mee. Hierin staan foto’s met de bijpassende namen van al onze producten. Dan kun je thuis alvast eens rustig bladeren.” Hij overhandigde Lotte en Lisa allebei een exemplaar. “Ik zou het in elk geval heel leuk vinden om jullie in ons team te mogen verwelkomen. En als jullie vragen hebben, stel ze maar. Iedereen die hier werkt krijgt een goed loon, en aan het einde van de week mag je bovendien altijd gratis een mooi stuk vlees mee naar huis nemen voor het weekend. Laat maar weten wat jullie willen, en anders slaap je er lekker nog eens een nachtje over.”

De meiden bedankten de slager vriendelijk voor de rondleiding en de boekjes. Met een hoofd vol nieuwe indrukken liepen ze even later de koelte van de slagerij uit, de warme dorpslucht in.

Pas toen ze hun fietsen uit de overvolle rekken hadden losgewurmd en het drukke dorpsplein achter zich lieten, kwamen de tongen los.

“Nou,” begon Lotte, terwijl ze zij aan zij over het fietspad richting huis trapten, “dat klonk eigenlijk best wel goed, toch? Een goed loon én gratis vlees. Mijn moeder ziet me al aankomen met die biefstukken!”

“Ja,” lachte Lisa, hoewel ze nog steeds een beetje moest bijkomen van de schrik. “Maar zag je hoe we betrapt werden door Gerda de Vries? Ik dacht echt dat ik door de grond zakte toen ze daar ineens voor de toonbank stond met die opmerking over het ‘verkeerde type vlees’!”

“Echt hè! Mijn wangen gloeien nóg,” giechelde Lotte. “Maar Karels kon er gelukkig wel om lachen.”

Ze fietsten in een lekker tempo door het buitengebied terug naar hun eigen vertrouwde honk. De haast die ze die ochtend nog hadden gehad om hun vakantieplannen af te stemmen op de rest van de familie, was inmiddels flink gezakt. De slager was flexibel genoeg geweest en de boekjes die stevig in hun fietstassen zaten, gaven hen het gevoel dat ze al een beetje aan hun nieuwe avontuur waren begonnen.

Toen ze de oprit opdraaiden en hun fietsen in de schuur zetten, stapten ze met een voldaan gevoel het huis weer binnen. Het was tijd voor een lunch, en om eindelijk eens in die slagersboekjes te gaan bladeren.