Gerda fietste in een flink tempo terug naar het dorp, haar gedachten tolden nog steeds na. De ontdekking bij slager Karels liet haar niet los. Hoe was het mogelijk dat Lisa en Lotte daar achter de toonbank stonden? Gerda kneep in haar handremmen en bracht haar fiets met een zachte zucht tot stilstand voor De Lege Knip. Ze trapte de standaard uit, zette haar tas in de fietstas goed recht en veegde een weggewaaide haarlok uit haar gezicht. De fietstocht had haar in elk geval lekker fris gemaakt.

Ze liep naar de entree, waar de etalage vol curiosa er zoals altijd uitnodigend bij stond. Terwijl ze haar fietssleutel in haar zak liet glijden, duwde ze de deur open. Het vertrouwde belletje rinkelde vrolijk, binnen in De Lege Knip was het zoals gewoonlijk weer een gezellige chaos. De vakantieperiode zorgde blijkbaar voor extra aanloop. Klanten struinden langs de stellages vol boeken, serviesgoed en kleding. De geur van oud papier en een vleugje wasmiddel hing in de lucht. Gerda liet haar blik over de winkelvloer glijden, maar zag Jannus niet direct bij de kassa of tussen de gangpaden.

Wel zag ze Trees. Trees die liep overal tussendoor om alles in de gaten te houden, orde te scheppen in de rekken en klanten vriendelijk te woord te staan.

“Hé Gerda, zoek je Jannus?” riep Trees, zodra ze Gerda opmerkte. Trees had de gave om iedereen en alles in de winkel simultaan te registreren. “Die zit op kantoor, boven. Hij had wat administratie te doen, geloof ik.”

“Ja, dank je, Trees,” zei Gerda, terwijl ze haar fietstas op een lege plek bij de ingang zette. Ze twijfelde even of ze direct naar boven zou lopen, maar de drang om haar ontdekking te delen was te groot. Ze had Trees immers goed gekend de afgelopen jaren; het was vaak Trees die Jannus de nodige informatie toespeelde als hij weer eens met zijn hoofd in de wolken zat.

“Maar wat anders, Trees…” begon Gerda, met een samenzweerderige blik. “Moet jij eens horen wat ik net zag…”.Trees stopte met het rechtzetten van een stapel borden en keek Gerda nieuwsgierig aan. “Nou? Vertel op! Heb je een fortuin gevonden bij het grofvuil?”

“Nee, joh, veel gekker!” lachte Gerda, al voelde de lach wat geforceerd. “Ik kwam net bij Karels de slager vandaan, en wie zie ik daar staan? Lisa en Lotte!”

Trees haalde haar schouders op. “Oh, dat zou best wel kunnen. Die twee lusten ook graag vlees, dat weet je toch? En soms gaan ze daar speciaal heen voor de barbecuebenodigdheden. Karels heeft vaak goeie aanbiedingen voor dat soort dagen.”

Gerda schudde haar hoofd. “Nee, dat is het ‘m juist! Ze stonden met Karels achter de toonbank! Karels was ze van alles aan het uitleggen en de wangen van die meiden waren vuurrood toen ze mij zagen. Ik dacht dat ze klanten waren, maar dan sta je niet achter de toonbank”.

Trees staakte haar werkzaamheden nu volledig. Ze liet een stapeltje cd’s, die ze in haar andere hand hield, op de toonbank zakken en keek Gerda met open mond aan. “Achter de toonbank? Karels legde ze iets uit? Gaan ze… gaan ze daar aan het werk?”

De verbazing op Trees’ gezicht was zo oprecht, dat Gerda de lichte irritatie voelde wegebben en plaats maakte voor een gedeeld gevoel van verwondering. “Ik zou het echt niet weten, Trees.

Trees keek Gerda met grote, verbaasde ogen aan. “Gerda, je vertelt me hier echt iets nieuws! Ik wist hier absoluut niets van. Die meiden, bij de slager… Het klinkt eigenlijk wel heel leuk, maar…”

Trees krabde zich even achter het oor, haar vaste gebaar als ze ergens dieper over na moest denken. “Misschien… misschien weet Harrie het ook niet?”sprak Trees peinzend uit.

Gerda keek Trees aan, en plotseling vielen alle puzzelstukjes op hun plek. De nieuwsgierigheid en lichte onrust die haar zo snel naar De Lege Knip hadden gedreven, waren op slag verdwenen.

“Nou, dat zal het inderdaad wel zijn,” zei Gerda met een nuchtere glimlach. Ze voelde dat het zo ook wel genoeg was; haar behoefte om dit tot op de bodem uit te zoeken was direct over. Het was eigenlijk heel logisch. Die meiden wilden gewoon op eigen benen staan en lieten zich niet zomaar alles voorschrijven. Het was hun goed recht om zelfstandig dit vakantiewerk te regelen.

“We horen het vanzelf wel wanneer ze het thuis aan Harrie vertellen,” vervolgde Gerda, terwijl ze haar fietstas weer over haar schouder hing. “Ik ga er verder ook geen woorden meer aan vuilmaken. Mijn eigen boodschappenlijstje is nog lang genoeg, ik moet nog snel naar de supermarkt.”

Trees knikte instemmend en pakte haar stapel borden weer op. “Groot gelijk, Gerda. Succes met de laatste inkopen voor jullie vakantie!”

Met een gerustgesteld gevoel liep Gerda De Lege Knip uit. Ze stapte op haar fiets en reed richting de supermarkt, met haar gedachten alweer volledig bij de voorbereidingen voor haar eigen kampeeravontuur.

Terwijl Gerda de deur uitliep, keek Trees haar hoofdschuddend na. “Gerda, waar bemoei jij je eigenlijk mee?” mompelde ze zachtjes in zichzelf. “Probeer je nu gewoon even interessant te doen?”

Toch knaagde er ook bij Trees een klein beetje nieuwsgierigheid. Ze vond het tenslotte zelf ook wel wat vreemd dat zij en Harrie nog van helemaal niets afwisten. Ze pakte haar telefoon uit haar zak en besloot toch maar eens, met een gezonde dosis belangstelling, naar Harrie te bellen.

“Harrie, weet jij er toevallig iets van dat Lotte en Lisa bij Karels de keurslager hebben gesolliciteerd?” vroeg ze direct toen hij opnam.

Aan de andere kant van de lijn hoorde ze Harrie hardop lachen. “Trees, ik ben toevallig net door Lisa gebeld met het nieuws dat ze bij Karels aan de slag kunnen voor vakantiewerk! Karels had Lisa blijkbaar een paar dagen geleden al gevraagd of het hen niets leek om in de vakantieperiode bij hem te komen helpen. Maar ze hebben trouwens nog geen definitieve beslissing genomen, hoor. Maar nu heb ik een vraag aan jou: hoe kom jij er eigenlijk bij dat ze aan het solliciteren waren?”

Harrie had namelijk van de twee meiden tijdens het telefoontje al het een en ander gehoord over het nogal irritante gedrag van Gerda in de winkel. Vandaar dat hij Trees nu zo gericht uithoorde.

“Nou,” legde Trees uit, “Gerda was net bij Karels in de winkel geweest en had ze daar zien staan. En zo nieuwsgierig als Gerda is, was ze linea recta hiernaartoe gekomen om er het fijne van te weten te komen. Ik kon haar natuurlijk ook geen antwoord geven, en eerlijk gezegd wilde ik dat ook helemaal niet.”

“Ah, zo zit vork dus in de steel,” lachte Harrie. “Vanavond komen de meiden gezellig bij ons langs om het hele verhaal te vertellen. Maar ze hadden zelf al zo’n flauw vermoeden dat Gerda rechtstreeks naar De Lege Knip zou rijden om haar ontdekking te delen.”

Nadat ze nog even kort doorpraatten, sloten ze het gesprek vriendschappelijk af. Trees legde haar telefoon weer weg. Ze dacht er heel even aan om het hele voorval toch nog even tegen Jannus te vertellen, maar ze liet het er snel bij zitten. Wat had dat tenslotte voor zin? Jannus was de vriend van Gerda, had hier verder niets mee te maken en hield zich liever bezig met de lopende zaken in De Lege Knip.

Aan het einde van de middag, tijdens een kort overleg over de dagelijkse gang van zaken in De Lege Knip, liet Trees terloops vallen dat Gerda die ochtend nog even snel was binnengestapt. Ze voegde er direct aan toe dat Gerda dit keer niet naar boven was gegaan om hem op kantoor op te zoeken. Wat Trees er verder niet bij vertelde, was wáárom Gerda eigenlijk zo snel weer was vertrokken en wat de reden van haar plotselinge bezoek was geweest. Dat hield ze lekker voor zich.

’s Avonds thuis in huize De Leegte duurde het echter niet lang voordat de aap uit de mouw kwam. Jannus had zijn jas nog nauwelijks opgehangen of hij kreeg van Gerda al te horen dat ze die ochtend in De Lege Knip was geweest, maar hem daar niet direct had gezien.

Al snel kwam het hele verhaal over Lotte en Lisa bij de keurslager weer in geuren en kleuren op tafel. Gerda raakte er niet over uitgepraat hoe vreemd en geheimzinnig het allemaal wel niet was. Jannus hoorde het glimlachend aan. Hij had de overdreven nieuwsgierigheid van zijn vriendin al heel snel door, maar liet haar eerst rustig uitspreken.

Pas toen ze even stoom had afgeblazen, keek hij haar met een milde, plagerige blik aan en stelde hij haar die ene, nuchtere vraag:

“En wat ben je er nu eigenlijk mee opgeschoten, Gerda?”

Gerda zweeg even en keek hem ietwat betrapt aan.

Jannus vervolgde rustig: “Het zijn een paar volwassen meiden die van hun ouders alle vrijheid krijgen om hun eigen keuzes te maken en hun eigen leven te leiden. En eerlijk is eerlijk, ze gaan dit jaar waarschijnlijk toch al niet meer met de ouderen mee op vakantie.”

De brede, veelzeggende smile die op Jannus’ gezicht verscheen, was voor Gerda op dat moment ruim voldoende. Het drong pardoes tot haar door dat ze met haar spionageactie bij de slager en haar haastige rit naar de kringloopwinkel inderdaad wel een klein beetje te ver was gegaan. Ze voelde haar wangen heel even warm worden, net zoals de meiden die ochtend achter de toonbank hadden gehad.

Om de lichte gêne snel te doorbreken en het gesprek handig op een heel ander onderwerp te sturen, vroeg Jannus met een knipoog: “Maar vertel eens, hoe ver ben je eigenlijk gekomen met de vakantie-attributen?”

Gerda was opgelucht dat de wind uit de zeilen werd genomen en pakte de draad dankbaar op. “Nou, heel ver!” zei ze, terwijl ze haar tas erbij pakte. “De campingshop was een groot succes. Ik heb nieuwe haringen, pannen en gasflessen kunnen scoren. En de boodschappen bij de slager en de supermarkt zijn, op een klein dingetje na, ook allemaal binnen.”

Ze keek om zich heen in de woonkamer. “Eigenlijk hebben we nu alles in huis. Dus wat mij betreft zouden we alvast kunnen beginnen met inpakken, ook al duurt het nog een aantal dagen voor we echt vertrekken. Dan hebben we dat maar vast klaarliggen en hoeven we straks niet te stressen.”

Jannus knikte instemmend en liep naar de keuken om alvast twee glazen in te schenken. “Lijkt me een uitstekend plan, Gerda. Laten we vanavond de eerste dozen maar eens tevoorschijn halen. Dan kan de voorpret nu echt officieel beginnen!”