Die middag was het bij Lotte en Lisa thuis een gegiechel van je welste geweest. Eerst was er natuurlijk de komische nieuwsgierigheid van Gerda in de winkel, gevolgd door de serieuze uitleg van slager Karels over het werk dat ze eventueel zouden moeten gaan doen. En dan was er nog het telefoontje met Lisa’s vader, Harrie. Nu Gerda hen eenmaal zo op heterdaad had betrapt achter de toonbank, hadden ze hem wel direct moeten opbellen om te vertellen wat ze van plan waren. Dat kon nu immers niet meer wachten tot de avond.

Maar nu zaten ze samen aan de keukentafel met de neus in de meegekregen informatieboekjes. Het bestuderen van de vleesbenamingen bleek een hele belevenis op zich. In de gidsen stond precies uitgelegd hoe een rund, varken, lam, kip en kalkoen er in delen uitzag. Er werd uitgebreid gesproken over verschillende ‘snitten’ en technische vaktermen.

De grote kleurenfoto’s vonden de meiden nog het mooist, en sommige producten waren gelukkig direct herkenbaar. Vooral de plaatjes van de kip en de kalkoen lieten weinig te raden over. Een drumstick, een bout met of zonder vel, een kuikenborstfilet en de malse kippendijen konden ze zo opnoemen.

Bij het varkensvlees werd het al een stukje moeilijker. Karbonaden kenden ze natuurlijk wel van thuis, al was het verschil met een haaskarbonade nog wel even een flinke puzzel. Speklappen waren door de duidelijke vetrandjes ook meteen herkenbaar, maar waar nou precies het uiterlijke verschil zat tussen hamlappen en gewone varkenslappen? Dat konden ze uit de foto’s echt niet wijs worden. De bijbehorende tekstuele beschrijving vonden ze allebei veel te technisch en ingewikkeld voor een leek.

De pagina’s over het rundvlees vormden echter de grootste uitdaging; daar leek op het eerste gezicht bijna alles op elkaar. Tot hun grote vermaak lazen ze over bijzondere anatomische namen zoals een staartstuk, een muis, een ezeltje, een vinkenlap en een haas. Gelukkig was de haasbiefstuk hun welbekend, want daar waren de vriendinnen altijd al enorme liefhebbers van geweest.

“En kijk hier eens,” giechelde Lotte, terwijl ze naar de luxere rundvleessnitten wees. “Al die Engelse benamingen tegenwoordig! Een Rib-eye, een porterhouse-steak, een T-bone-steak… Je struikelt er bijna over.”

Bij het hoofdstuk over het ‘kleine vlees’ – wat in het boekje netjes werd aangeduid als vlugklaar-artikelen – kwamen ze weer in vertrouwder vaarwater. Daar zagen ze de hamburger en de slavink als de absolute bekendste klassiekers blinken op de foto’s.

Lisa sloeg het boekje met een enthousiaste klap dicht en keek haar vriendin met glinsterende ogen aan. “Weet je wat het is?” zei Lisa vrolijk. “Als ik dit boek zo doorlees en al die plaatjes bekijk, krijg ik er eigenlijk steeds meer zin in. Ik wil er nu gewoon nóg meer over te weten komen!”

Lotte voelde de gezonde spanning ook wel kriebelen, al bleef ze zoals altijd net even iets gereserveerder en nuchterder onder het hele avontuur. “Ik vind het ook heel interessant hoor,” was haar reactie, “maar ik moet het eerst allemaal nog maar eens in het echt ervaren.”

“Maar gaan we het doen of niet?” vroeg Lisa vastberaden.

“Ik denk het wel,” antwoordde Lotte na een korte stilte. “Buiten dat er echt een leuke uitdaging in zit, kunnen we zo in onze vakantie tenminste wat extra’s uitgeven. Dat lijkt mij wel wat.”

“Mooi. Dan laten we het morgen direct aan Karels weten, oké?”

Met die knoop doorgehakt stapten de meiden aan het begin van de avond op de fiets. Om een uur of zeven reden ze het terrein van Het Slot op, richting het huis van Lisa’s vader, Harrie.

Bij binnenkomst kwam Trees al direct met een brede grijns op hen af. Ze begroette het duo enthousiast: “Zo, daar hebben we onze aspirant-slagers! Of mag ik dat soms nog niet zo hardop zeggen?”

Lisa begon meteen te lachen. “Heeft pa het hele verhaal nu al aan je verteld?”

Trees knikte lachend. “Ja, dat ook natuurlijk. Maar Gerda kwam vanmiddag dus ook speciaal naar De Lege Knip om eens even heel subtiel te polsen of wij er eigenlijk wel van op de hoogte waren waar jullie mee bezig waren.”

Lotte’s ogen vernauwden zich direct. Met een felle blik liet ze onomwonden merken hoe ze over die actie dacht. “Zie je wel! Ik had al zo’n donkerbruin vermoeden toen ze daar vanochtend met die grote ogen voor de toonbank stond. Dat mens kan zo vreselijk nieuwsgierig zijn, daar houd ik echt absoluut niet van. En geloof me, als ik haar binnenkort tegenkom, zal ik haar dat ook wel eens heel duidelijk vertellen!”

“Morgen gaan we Karels meteen laten weten dat we het gaan doen,” zei Lisa vastberaden. “En dan is het natuurlijk eerst een kwestie van uitproberen of het echt bij ons past.”

Om hun plannen kracht bij te zetten, hadden ze een van de meegebrachte informatieboekjes op tafel gelegd. Ze lieten Harrie de pagina’s met de gedetailleerde runder- en varkenssnitten zien om te demonstreren wat ze de komende tijd allemaal uit hun hoofd moesten gaan leren.

Harrie bekeek de ingewikkelde schema’s en foto’s met een opgetrokken wenkbrauw. “Nou, dat is inderdaad nogal wat,” gaf hij grinnikend als zijn mening. Hij legde het gidsje weer neer en keek de twee aspirant-slagers vaderlijk aan. “Maar als ik heel eerlijk ben, denk ik dat jullie daar de eerste dagen vooral moeten leren hoe je fatsoenlijk afwast. Alles moet in zo’n slagerij namelijk altijd brandschoon zijn. Je hebt tenslotte de hele dag met verse voeding te maken, en hygiëne staat daar nog ver boven al die chique vleesbenamingen!”

Trees vertelde nog lachend wat ze die middag tegen Gerda had gezegd: dat ze Gerda’s bemoeizucht maar snel achter zich moesten laten, en ze voegde eraan toe dat de keuze om bij Karels te gaan werken in haar ogen helemaal geen slecht idee was. Karels stond immers uitstekend bekend.

Harrie knikte instemmend. Hij vond het werkelijk geweldig dat de meiden op eigen initiatief deze uitdaging aan waren gegaan. “Weet je, Lisa,” begon hij met een trotse glimlach, “je moeder heeft vroeger ook nog een tijdje in een slagerij gewerkt en die vond het destijds echt geweldig om te doen.”

Lisa keek Lotte met grote ogen aan en begon te glunderen. “Nou, moet je dat eens horen! Slager zijn zit dus blijkbaar toch gewoon bij ons in de familie!”

Terwijl het geklets aan de tafel doorging, liep Trees ongemerkt even de kamer uit. Niet veel later kwam ze verrassend terug met een gebaksdoos waaruit ze een heerlijke, kleine progrestaart tevoorschijn toverde.

“Kijk eens aan,” zei Trees stralend. “Dit is speciaal ter ere van jullie beslissing om vakantiewerk bij Karels te gaan doen. En wel in opdracht van Harrie!”

“Oh, heerlijk! Met dat brosse schuim vanbinnen. Ik ben daar echt dol op!” riep Lotte enthousiast uit zodra ze de taart zag.

“Ja,” lachte Harrie, “en nu we hier toch zo gezellig zitten, nog wat anders. Jullie vroegen laatst naar onze vakantiebestemming. Trees en ik hadden in eerste instantie besloten om te gaan wandelen. Maar ja, als we alleen maar gaan wandelen, zie je wel heel veel van de natuur en het landschap, maar krijg je eigenlijk niets mee van de cultuur van de regio. Dus ik zit er nu aan te denken om het wandelen te combineren met bezoeken aan musea en de oude, historische kernen van dorpen. En dat soort cultuur vind je in overvloed in Bretagne.”

Trees had inmiddels de progrestaart in nette punten gesneden en deelde de bordjes uit, maar haakte meteen op het onderwerp in. “Het enige risico in Bretagne is wel dat het er door het zeeklimaat nogal eens wil regenen. Maar ja, dat moeten we dan maar op de koop toe nemen.”

Lisa keek Trees met opgetrokken wenkbrauwen aan. “Helemaal naar Bretagne?”

Harrie keek op van zijn bordje. “Hoezo vraag je dat zo verbaasd, Lisa? Jullie gaan dit jaar toch sowieso niet met ons mee?”

Lisa wierp een snelle blik op Lotte. Lotte hield zich wijselijk op de achtergrond; ze keek Lisa met een veelzeggende blik aan, maar reageerde bewust nog even niet.

“Nou,” begon Lisa toen, “wij weten eigenlijk zelf nog niet precies wat we gaan doen deze vakantie. We wilden eerst eens rustig afwachten waar jullie heen zouden gaan, en dat is nu dus bekend. Wij wilden in elk geval niet ergens naartoe gaan waar jullie ook in de buurt waren. Al had dat op zich natuurlijk best gekund, mits we elkaar helemaal vrijlaten in wat we doen en laten.”

Ze nam een hapje van haar taart en vervolgde: “We twijfelen nog. We weten nog niet of we dit jaar weer naar de camping in Castricum of Egmond aan Zee willen. We hebben het onlangs ook over Amsterdam gehad, maar dat leek ons achteraf gezien toch niet zo’n goed idee. En de Spaanse kust lijkt ons stiekem ook wel wat.”

Harrie hoorde het wikken en wegen van de meiden rustig aan, nam een slok van zijn koffie en gaf toen zijn ongezouten mening. “Lisa en Lotte, wat Amsterdam betreft kan ik jullie groot gelijk geven. Het is een prachtige, historische stad, maar tegenwoordig helaas behoorlijk verpest door de drugs en criminaliteit. En Spanje… tja, dat is heel erg afhankelijk van wáár je precies heen gaat en wat je daar wilt gaan doen. Het nachtleven wordt daar natuurlijk op en top gevierd, maar de vraag is of je dat echt wilt met al die drank die daarmee gepaard gaat.”

Hij zette zijn kopje neer en dacht even hardop na. “Wat je natuurlijk ook kunt doen, is een georganiseerde jongerenreis van een week of twee boeken. Dan ben je met leeftijdsgenoten op een leuke cultuurreis. Maar goed, jullie moeten uiteindelijk helemaal zelf weten wat je gaat doen. Ik houd jullie absoluut niet tegen. En wat ik al eerder heb gezegd: jullie mogen ook nog steeds gewoon met óns mee naar Bretagne. Dan mag je daar ook helemaal zelf weten wat je doet, met of zonder ons om je heen.”

Lisa wist één ding in elk geval heel zeker: ze hadden van tevoren afgesproken om deze vakantie met z’n tweeën op pad te gaan. Ze keek haar vader dan ook vastberaden aan.

“Nee pa, wij wilden toch echt wel heel graag met z’n tweeën weg,” legde ze uit. “En we hoeven ook niet per se in een hotel, want een camping is eigenlijk ook heel leuk. Als het tenminste maar een echte jongerencamping is.”

Trees, die ondertussen de koffiepot had gepakt en nog een ronde inschonk, had zich tot nu toe een beetje afzijdig gehouden van de vakantiediscussie. Toch was ze nu wel erg geïnteresseerd in de plannen van de meiden.

“Hebben jullie eigenlijk al een concreet idee waar je dan precies heen zou willen gaan?” vroeg ze nieuwsgierig, terwijl ze de dampende kopjes weer op tafel zette. “Want anders weet ik nog wel een aantal heel leuke jongerencampings te vinden. Op Terschelling hebben wij heel vroeger, toen we nog jullie leeftijd hadden, echt een geweldige vakantie gehad. Maar er zijn natuurlijk nog veel meer mooie plaatsen.”

Lotte keek bedenkelijk op bij het horen van die suggestie. “Terschelling… Dat is wel helemaal naar het noorden. En dan moet je ook nog eens helemaal met de pont over.” Ze dacht even diep na, en plotseling klaarde haar gezicht op. “Maar Lisa, we kunnen natuurlijk ook, net als Hilbert, naar Friesland gaan? Naar een zeilschool?”

Bij het horen van dat voorstel keken niet alleen Lisa, maar ook Harrie en Trees verrast op. Het was een onverwachte, maar eigenlijk heel sportieve en leuke wending.

“Een zeilschool in Friesland…” herhaalde Lisa langzaam, terwijl ze het idee in haar hoofd liet rondgaan. “Nou ja, het is in elk geval een idee! Maar we moeten er eerst maar eens wat meer informatie over opvragen.”

“Dat lijkt me een heel verstandig plan,” knikte Harrie goedkeurend. “Informatie verzamelen, de kosten op een rijtje zetten en dan rustig kijken wat jullie het leukste lijkt. Je hebt nu dankzij Karels straks in elk geval een mooi centje extra te besteden, dus de mogelijkheden zijn er.”

Met die nieuwe reisplannen om over na te denken, werd de heerlijke progrestaart tot de laatste kruimel opgepeuzeld. De sfeer aan tafel was ontspannen en vol voorpret. Nadat de bordjes en kopjes naar de keuken waren gebracht – waar Lisa en Lotte alvast een kleine ‘hygiënetraining’ kregen door samen de afwas te doen – namen de meiden afscheid.

Het was inmiddels al donker toen ze weer op hun fietsen stapten. Terwijl ze door de rustige avondlucht naar huis fietsten, dachten ze al lang niet meer aan het irritante gedrag van Gerda. Hun hoofden zaten nu vol met slagersboekjes, de geur van verse Progrestaart, en de spannende keuze tussen een zonnige jongerencamping of een sportief avontuur op de Friese meren.