Als Frits de volgende morgen afscheid neemt van Joke, maken ze zoals gewoonlijk geen nieuwe afspraken. Dit is puur uit voorzorg; mocht een noodzakelijke opdracht van Frits plotseling roet in het eten gooien, dan komen er in elk geval geen teleurstellingen.

De rit naar zijn kantoor duurt slechts een minuut of tien, en precies in die minuten heeft Frits het altijd even kwaad als hij net bij Joke vandaan komt. Hij weet donders goed dat zij door zijn onvoorspelbare werk heel veel geduld moet opbrengen. Het is altijd maar wachten tot het hem gegund wordt om bij haar te zijn. De reden dat ze niet samenwonen ligt dan ook simpelweg in het feit dat er met Frits geen vaste afspraken te maken zijn, hoe graag hij het zelf ook zou willen. Steeds vaker bekruipt hem het gevoel dat zijn werk hem veel te veel beperkt in zijn privéleven. Hij had gisteravond nog tegen Joke gezegd: “Heb ik nog wel een privéleven?” en toen zij vroeg wat hij dan wel wilde gaan doen, moest hij het antwoord schuldig blijven. “Ik weet niet of ze mij ooit zullen laten gaan,” dacht hij somber.

Eenmaal op kantoor aangekomen, houdt hij zijn legitimatiekaartje voor de scanner. De zware deur gaat tergend langzaam open.

Aan de andere kant van de drempel komt net een collega van een andere afdeling aanlopen. “Het duurt zo te zien nog maar even en die deur gaat helemaal niet meer open,” grapt de collega hoofdschuddend.

Frits pruttelt gefrustreerd tegen. “En de onderhoudsdienst dan? Doen die niets, of kunnen ze het gewoon niet?”

Zijn collega kan hem er ook geen antwoord op geven, haalt zijn schouders op en loopt door naar zijn eigen afdeling. Frits kijkt hem nog even kort na en loopt dan vastberaden naar de lift.

Wanneer hij zijn eigen afdeling oploopt, zit iedereen al op zijn post. De vertrouwde gezichten begroeten elkaar plichtsgetrouw. Frits loopt direct door naar het bureau van Klaas en buigt zich ietwat voorover. “En Klaas? Nog iets gehoord?” vraagt hij met gedempte stem.

Klaas kijkt op van zijn scherm, zijn blik direct serieus. “Ja Frits. Ik ben gisteravond een paar gelegenheden langs geweest waar wel vaker journalisten elkaar treffen. Maar niemand kon of wilde wat kwijt.” Hij leunt iets dichter naar Frits toe en verlaagt zijn stem tot een fluistertoon. “Maar toen ik uiteindelijk naar huis toe wilde gaan… werd ik gevolgd.” Frits fronst direct zijn wenkbrauwen. Zijn spionneninstinct staat meteen op scherp. “En?” vraagt hij met ingehouden spanning. “Wat deed je toen?”

Klaas glimlacht veelzeggend en leunt nog iets verder naar voren. “Ik was hem gelukkig te rap af. Ik ben snel een portiek in gestapt, waardoor hij me in de gauwigheid miste en doorliep. Toen de kust veilig was, ben ik maar achter hém aan gaan lopen.”

Frits knikt goedkeurend.

“Hij had niet in de gaten dat de rollen waren omgedraaid,” vervolgt Klaas. “Toen hij aankwam bij wat waarschijnlijk zijn huis was—want hij opende de voordeur heel vertrouwd met een sleutel—heb ik mijn kans gegrepen. Ik heb hem direct benaderd en ben met hem in gesprek gegaan.”

“Ga door,” vroeg Frits, terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg en zijn blik strak op Klaas gericht hield.

“Toen ik hem recht op de man af vroeg waarom hij mij had gevolgd, ontkende hij dat natuurlijk eerst,” vertelde Klaas. “Maar ik had keihard bewijs dat hij al die tijd achter me aan liep. Ik had namelijk bewust een extra blokje omgelopen, en dat was voor hem absoluut niet de kortste weg naar huis. Daar had hij niet van terug.”

Frits knikte langzaam. “En toen?”

“Uiteindelijk ging hij overstag en vertelde hij de reden,” ging Klaas verder. “Hij zei dat toen zij het in de kroeg over Van Bemmel hadden, ze heel goed zagen dat mijn aandacht volledig op hen gefocust was. En toen ik daarna ook nog eens concreet ging vragen naar wie die Van Bemmel nou eigenlijk was, werden ze meteen doodvoorzichtig. Het stuk in het AD had volgens die man simpelweg te veel stof doen opwaaien.”

Klaas nam even een korte adempauze en keek Frits aan. “Iedereen is daar doodsbang voor lekken. Ik heb hem toen maar verteld dat ik het artikel inderdaad gelezen had, maar dat het onderwerp verder grotendeels aan me voorbijging om de achterdocht een beetje weg te nemen. Het enige wat ik wel tegen hem zei, was dat er in het hele artikel geen enkele vorm van wederhoor was gepleegd.”

Frits trok een wenkbrauw op. “Hoe reageerde hij daarop?”

“Hij vond dat complete nonsens,” antwoordde Klaas met een bittere glimlach. “Volgens hem heeft wederhoor in dit soort zaken toch geen enkele zin, omdat er op het ministerie in dit stadium toch nóóit iets erkend wordt.” , “En wat heb je daarop gezegd?” vroeg Frits direct.

Klaas keek Frits met een ietwat bespottelijke blik aan. “Wat had ik dan moeten zeggen? Dat ik bovengemiddeld geïnteresseerd was in hun zaakjes? Het enige wat ik nog over mijn lippen kreeg, was: ‘Maar júllie weten dus wel wie het artikel daadwerkelijk geschreven heeft?’”

Frits leunde nog wat verder naar voren. “En?”

“De man knikte wel ja,” zei Klaas met een zucht. “Hij wist het donders goed. Maar namen noemen? Ho maar. Zijn kaken bleven stijf op elkaar.”

Klaas schudde zijn hoofd bij de herinnering. “Vlak nadat ik dacht: hier word ik ook niet veel wijzer van, en ik al aanstalten maakte om weg te gaan, draaide die vent plotseling de rollen om. Hij keek me indringend aan en vroeg: ‘Maar waarom bent u eigenlijk zo geïnteresseerd? Werkt u toevallig op een ministerie?’”

De lach op Klaas zijn gezicht kwam weer even terug. “Ik heb hem op de mouw gespeld dat ik simpelweg geïnteresseerd ben in criminele verhalen en dat ik in mijn vrije tijd wel eens korte verhalen schrijf,” zei hij met een twinkeling in zijn ogen. “Ik vertelde hem dat wanneer er in de top van een regering zoiets aan de hand is, dat altijd prachtig materiaal is om over te schrijven. En dat ik júíst daarom zo doorvroeg naar die hoor en wederhoor.”

Frits kon een kleine glimlach niet onderdrukken. Een cover als amateur-misdaadauteur was zo gek nog niet; het verklaarde de nieuwsgierigheid zonder direct alarmbellen te laten afgaan over hun werkelijke onderzoeksafdeling.

“En slikte hij dat?” vroeg Frits, terwijl hij afwachtend zijn armen over elkaar sloeg.

Klaas knikte. “De man had geknikt zo van: ik snap het. Ik heb toen alleen gezegd dat ik het leuk zou vinden om eens in gesprek te raken met de schrijver van het stuk. Ik denk dat hij me inmiddels wel vertrouwde, want hij wilde het met de auteur eerst wel eens bespreken en dan zou ik nog van hem horen. Ik heb hem voor de zekerheid mijn privénummer doorgegeven.”

Frits was gedeeltelijk tevreden. Er was nu in ieder geval een opening. Bovendien wist Klaas precies waar die man woonde, zodat zijn naam en achtergrond gemakkelijk opgezocht konden worden. Er begon zich een soort web rondom de journalisten te vormen. Dit spoor, samen met de informatie uit het gesprek met Peter de Jager, moest hen simpelweg gaan leiden naar de waarheid achter het bericht. Hij bedankte Klaas hartelijk voor zijn scherpe inzet.

Bij zijn eigen bureau aangekomen, lag alles er nog precies zo bij als hij het had achtergelaten: blanco en elk voorwerp exact op zijn vaste plaats. Hij zat nog geen tel op zijn stoel of zijn interne zoemer ging al af. De directie aan de lijn.

“Van der Venne.”

“Frits, kom jij even naar de directiekamer?”

Twee minuten later stapte hij de directiekamer binnen. De directie wilde direct weten wat er nu precies gaande was met het bericht rondom de heer Van Bemmel. Frits deed kort en bondig verslag van wat hij tot nu toe wist en legde uit dat zijn team druk bezig was met het opsporen van de werkelijke schrijver van het artikel.

De directie was er zo scherp op ingevlogen omdat er zojuist een officiële klacht van het ministerie binnen was gekomen. “Dat lijkt mij wel aannemelijk dat ze daarover gaan klagen,” reageerde Frits nuchter. “Maar daar waar rook is, is vuur, zeggen ze altijd.”

“Vertel het ministerie maar dat we ermee bezig zijn, maar vertel ze verder helemaal niets,” instrueerde hij de directie. “We moeten de schrijver eerst traceren en hem of haar gesproken hebben voor we pas kunnen zeggen hoe wij de zaak zien.”

Tussen de regels door proefde Frits echter iets heel anders: de directie wilde deze hele kwestie het liefst zo snel mogelijk onder het tapijt schuiven. Het was een houding die Frits hoofdelijk en diepgaand verbaasde. Hij besloot er dan ook meteen met gestrekt been in te gaan. “Heren, dat gaat absoluut niet gebeuren. Want u gaat mij toch hopelijk niet vertellen dat er hierbinnen enige connectie is met de heer Van Bemmel? Want als dat zo is, dan stopt mijn werk hier direct.”

Het bleef even angstaanjagend stil. Een van de directieleden begon lichtelijk te kleuren in zijn gezicht.

“Laat mij niet merken dat er hier ook maar íémand betrokken is bij criminele zaken die contacten met het consortium Van de Bruin heeft onderhouden!” zei Frits met overslaande stem. “Want als dat uitkomt, wordt het hele ministerie van weet-ik-veel-wat-meer opgeheven en bestaat er een reële kans op een revolutie! Wij bestrijden de criminaliteit nationaal en internationaal, en we gaan echt niet door één of andere gek al onze vertrouwelijkheid overboord gooien!”

De directieleden keken elkaar geschokt aan. De felle uitval van Frits sloeg in als een bom in de voor de rest zo rustige directiekamer.

“Laat mij niet merken dat er hier ook maar íémand betrokken is bij criminele zaken die contacten met het consortium Van de Bruin heeft onderhouden!” zei Frits met overslaande stem, terwijl hij met zijn vlakke hand hard op de vergadertafel sloeg. “Want als dat uitkomt, wordt het hele ministerie van weet-ik-veel-wat-meer opgeheven en bestaat er een reële kans op een revolutie! Wij bestrijden de criminaliteit nationaal en internationaal, en we gaan echt niet door één of andere gek al onze vertrouwelijkheid overboord gooien!”

Het bleef angstaanjagend stil aan de grote tafel. Het directielid dat zojuist nog lichtelijk was gekleurd, werd nu lijkbleek. De heren beseften maar al te goed dat Frits geen blad voor de mond nam en dat hij, als man van de praktijk, exact wist hoe groot de belangen waren.

De voorzitter van de directie schraapte nerveus zijn keel en probeerde de situatie te sussen. “Frits, kalmeer alsjeblieft. Niemand hier suggereert dat we de boel willen toedekken om criminelen te beschermen. Maar je begrijpt de politieke gevoeligheid…

Frits rechtte zijn rug en keek de heren stuk voor stuk ijzig aan. “De schade is pas echt niet te overzien als we de waarheid achterhouden. Ik ga door met mijn onderzoek. Klaas en ik zitten dicht op de bron. Maar ik zweer u: zodra ik merk dat dit spelletje van binnenuit wordt gespeeld, trek ik mijn handen er definitief vanaf.”

Zonder op een antwoord te wachten, draaide Frits zich resoluut om en stapte de directiekamer uit. De zware deur viel achter hem in het slot, ditmaal sneller dan de scanner beneden op de gang. Terug naar zijn eigen afdeling, waar het echte werk moest gebeuren.

Op zijn afdeling liep Frits meteen in één rechte lijn door naar Klaas. Hij boog zich voorover en sprak op gedempte, maar dringende toon: “Klaas, we hebben er wellicht een groot probleem bij. Directielid Van der Veen zou mogelijk ook contacten met Van Bemmel kunnen hebben. Wijzig de prioriteiten maar; zet je pijlen eerst maar eens vol op Van der Veen en zijn eventuele connecties met Van Bemmel.”

Net op dat moment kwam Yolante aanlopen. Ze merkte de serieuze blikken op en schoof direct bij Frits en Klaas aan. Frits aarzelde geen moment en praatte haar in vogelvlucht bij over de laatste ontwikkelingen in de directiekamer.

Nadat ze het hele verhaal had meegekregen, keek ze Frits met grote ogen aan. Frits knikte vastberaden naar haar. “Yolante, dit heeft nu de hoogste prioriteit. Je krijgt vanaf dit moment de opdracht om Klaas hierin volledig bij te staan. Spit alles door wat we over de digitale voetafdruk en de agenda’s van Van der Veen kunnen vinden. We moeten weten of die man vuile handen maakt.”