Even wilde Yolante wat zeggen. Maar daar kreeg ze de kans niet voor bij Frits. Hij had zich al omgedraaid en was met grote, resolute stappen weggelopen om zijn eigen kantoor in te duiken.

“Die man die wil niet eens naar me luisteren, terwijl ik denk ik toch wel belangrijk nieuws voor hem heb,” vertelde ze ietwat gefrustreerd tegen Klaas, terwijl ze haar armen in haar zij plantte.

Klaas lachte zachtjes en leunde ontspannen achterover in zijn bureaustoel. “Nou Yolante, dan vertel je het toch lekker aan mij?”

Er verscheen direct weer een brede smile op het gezicht van Yolante. Ze boog zich geheimzinnig naar hem toe. “We hadden de geluidsbanden tussen Van Bemmel en De Bruin toch opgevraagd? Ze zijn zojuist officieel vrijgegeven voor ons onderzoek! Het is ons zwart-op-wit toegezegd. Ze worden morgenochtend direct beschikbaar gesteld.”

Klaas veerde meteen op, zijn ogen glinsterend van opwinding.

“Als het goed is,” vervolgde Yolante met een triomfantelijke toon, “moet daar het onomstotelijke bewijs uitkomen waar we al die tijd naar op zoek zijn. En als dat zo is, Klaas… dan hebben we die hele journalist niet eens meer nodig om deze zaak te kraken.”

Klaas knikte alleen, maar zijn gedachten dwaalden direct af naar de loodzware opdracht die Frits hem net had gegeven. Hoe kom ik er in vredesnaam achter of Van der Veen daadwerkelijk contacten heeft met Van Bemmel? En is het niet levensgevaarlijk om zo dicht bij het vuur te gaan spelen? Als een directielid hierbij betrokken was, kon één verkeerde stap het einde van hun hele afdeling betekenen.

Hij keek Yolante peinzend aan, die nog steeds met een triomfantelijke glimlach voor zijn bureau stond.

Yolante heb jij ooit eens iets van Van der Veen gehoord tijdens bedrijfsuitjes of bij een bijeenkomst. Ik ken de man alleen van gezicht, maar heb nog nooit met hem gesproken

Yolante dacht even diep na, terwijl de triomfantelijke glimlach op haar gezicht plaatsmaakte voor een serieuze blik. Ze keek om zich heen om er zeker van te zijn dat niemand meeluisterde en boog zich toen wat dichter naar Klaas toe.

“Nu je het zegt, Klaas… Echt gesproken heb ik hem ook nooit, want hij houdt zich tijdens dat soort bijeenkomsten altijd op de achtergrond met de andere hoge piefen,” fluisterde ze. “Maar vorig jaar, tijdens de nieuwjaarsborrel, stond ik toevallig bij de statafel achter hem. Hij was toen in een behoorlijk verhitte discussie met iemand van Financiën. Ik ving flarden op over ‘externe adviseurs’ en ‘gevoelige geldstromen’ die buiten de boeken om moesten blijven. Toen ik dichterbij wilde stappen, draaide hij zich abrupt om en keek me ijskoud aan. Die man heeft absoluut twee gezichten.”

Klaas trommelde zachtjes met zijn vingers op het bureau. “Externe adviseurs… Dat zou zomaar een codenaam voor het netwerk van Van Bemmel kunnen zijn. Heb je enig idee wie die man van Financiën was?”

Yolante schudde haar hoofd. “Nee, het was een extern ingehuurde kracht, geloof ik. Die heb ik daarna nooit meer gezien. Maar het geeft wel aan dat Van der Veen niet zo brandschoon is als hij zich in de directiekamer voordoet.”

“Oké,” zei Klaas vastberaden, terwijl hij een nieuw document op zijn scherm opende. “Dan gaan we precies rond die periode beginnen met spitten. Als er geldstromen zijn geweest, hoe goed ze ook zijn weggemoffeld, dan hebben ze ergens een digitaal spoor achtergelaten. Laten we die agenda’s en declaraties van vorig jaar er als eerste bij pakken.”  Klaas pakte de interne lijn en toetste het nummer van Frits in. Na twee signalen werd er aan de andere kant opgenomen.

“Meneer van der Venne, heeft u even tijd?” vroeg Klaas met gedempte stem.

Het bleef even stil aan de lijn, waarna de zware stem van Frits klonk. “Alleen als het belangrijk is, Klaas.”

“Ik denk het wel,” antwoordde Klaas vastberaden.

“Klaas, kom maar direct naar mij toe.”

“Oké.”

Klaas legde de hoorn op de haak en stond meteen op van zijn stoel. Hij keek naar zijn collega, die hem vragend aankeek. “Yolante, ik ben even naar Van der Venne toe.”

Yolante zag hem even verbaasd aan, probeerde zijn blik te peilen en vroeg: “Heb ik wat gemist?”

Een korte, veelzeggende knipoog van Klaas was genoeg. Zonder verdere woorden liep hij de afdeling af, in de richting van het kantoor van Frits. Bij Frits aangekomen deed Klaas direct zijn verhaal. Hij vertelde dat de geluidsbanden officieel voor hun onderzoek waren vrijgegeven en dat ze morgen beschikbaar zouden worden gesteld. Aansluitend bracht hij Frits op de hoogte van wat hij net van Yolante had gehoord over Van der Veen.

“Ze hadden het toen over ‘externe adviseurs’ en ‘gevoelige geldstromen’ die buiten de boeken om moesten blijven,” legde Klaas uit. Hij voegde eraan toe dat Yolante dit destijds zelf had opgevangen toen ze tijdens de nieuwjaarsborrel vlak bij hem had gestaan.

Bij het horen van dit bericht stond Frits abrupt op uit zijn stoel. “Verdomme!” vloekte hij binnensmonds, terwijl hij met grote stappen door zijn kantoor begon te ijsberen. “Nu moet de financiële afdeling er ook nog bij ingeschakeld worden… Maar in hoeverre zijn die eigenlijk te vertrouwen?”

Hij bleef even stilstaan en keek Klaas met een donkere blik aan. “Bedankt Klaas, hier moet ik eerst nog even heel goed over nadenken. Verdomme… fraude door je eigen superieuren gepleegd.”

Klaas knikte begrijpend, draaide zich om en vertrok weer naar zijn eigen werkplek. Hij liet Frits achter, die nu met nóg een loodzwaar probleem was opgezadeld.

Een half uur later waagt Frits toch de sprong. Hij belt via de interne lijn met Van Essen, het hoofd van Financiën. Van Essen is een man van wie hij in al die jaren nog nooit een verkeerde indruk had gekregen; integer, rustig en altijd correct. Frits vraagt hem rechtstreeks om een strikt vertrouwelijke afspraak te maken, zonder aan de telefoon al te diep op het onderwerp in te gaan. Van Essen kijkt in zijn agenda en laat weten dat hij direct na de middagpauze ruimte genoeg heeft. “Kom maar naar mijn kantoor,” antwoordt Frits kort maar beslist.

Tijdens de lunchpauze loopt Frits nog even langs het tafeltje waar Klaas en Yolante samen zitten te eten. Hij stapt op hen af, kijkt Yolante recht aan en zegt gemeend: “Yolante, bedankt voor je werk van daarnet. En sorry dat ik je toen net geen tijd gunde.”

Yolante glimlacht verrast en knikt dat het is vergeven. Frits loopt vervolgens door naar een grotere tafel verderop, waar een aantal andere collega’s van zijn eigen afdeling zitten te pauzeren. Aan het hoofd van de tafel zit Jacob, veruit de vrolijkste van het hele stel. Jacob is weer eens op stoom en deelt de ene na de andere grove mop uit, wat ertoe leidt dat de hele kantine af en toe opschrikt van het luide gelach uit die specifieke hoek. Frits heeft normaal gesproken nooit zo heel veel op met dat soort platte humor, maar nu moet hij in stilte erkennen dat Jacob er dit keer wel een paar hele goeie tussen heeft zitten. Het zorgt heel even voor de nodige afleiding, vlak voor het spannende gesprek met Van Essen.

Na de pauze loopt Van Essen samen met Frits naar zijn kantoor. Hij zet buiten op de deur het bordje ‘niet storen’ en sluit de deur. Van Essen, ik weet het niet zeker maar is het mogelijk dat er hier een dubbele boekhouding wordt bijgehouden? Wij zijn met een onderzoek bezig en een van mijn medewerkers heeft iets opgevangen van “’externe adviseurs’ en ‘gevoelige geldstromen’ die buiten de boeken om moesten blijven”. Van Essen keek met een paar ongeloofwaardige ogen op. “Hier op ons kantoor? “. Frits , ik durf het je niet te zeggen. Wat wij doen op onze afdeling is de jaarrapporten controleren, maar wanneer er een dubbele boekhouding zou zijn zien wij dat niet. Alleen als er verschillen zijn moeten we uitzoeken waar het verschil zit of weg komt”.

Frits houdt de gelaatsuitdrukkingen van Van Essen goed in de gaten, maar kan geen trek vinden die naar enige twijfel wijst. “Frits, kun jij iets meer vertellen waar het eventueel mee te heeft? “ Vertrouwelijk verteld Frits het onderzoek naar het consortium van de Bruin, wat al een tijd geleden was begonnen en dat zich naar het nu laat aanzien dat ook het ministerie van OCW zich hieraan schuldig zou hebben gemaakt. “Van Essen, vanmorgen werd ik door de directie uitgenodigd en kreeg daar te horen dat ze vanwege een aantal ambtenaren het liever stil hielden om onrust te voorkomen. Ik heb hen verteld daar zeker niet in mee ga en dat ze anders oorlog kunnen verwachten. Nu verdenk ik er een van de directieleden van contacten te hebben met de al beschuldigde ambtenaar” Van Essen keek op “Geloof jij dat het verhaal in het AD over van Bemmel waarheid bevat?” Wij zijn dat ook aan het onderzoeken, maar vanmorgen was het Van der Veen die rood begon te kleuren toen ik mijn mening liet horen. En het verhaal van ‘de externe adviseurs’ en ‘gevoelige geldstromen’ die buiten de boeken om moesten blijven, komt uit de mond van Van der Veen tijdens de laatste Nieuwjaarsreceptie” Van Essen keek met zwaar opgetrokken wenkbrauwen dan is het een heel complex verhaal. “Maar hoe kom ik daar achter? Frits hier moet ik induiken om te kunnen traceren dat er een dubbele boekhouding wordt bijgehouden. Ik laat je wat weten , als er ook maar enigszins nieuws is”. Hij stond op en gaf Frits een stevige hand. “We horen nog van elkaar”.