In de gangen van de afdeling was het opvallend rustig. De werkruimte van Frits was opgebouwd uit een reeks onderling verbonden kantoren, waardoor medewerkers binnendoor bij elkaar konden binnenlopen zonder telkens de centrale gang op te hoeven.

Frits staarde peinzend voor zich uit. Het telefoongesprek met Harrie de Groot was van essentieel belang geweest; Harrie was immers degene die de steen aan het rollen had gebracht.

Er werd op de deur geklopt.

“Binnen!” riep Frits.

De deur zwaaide open en Jaspers, een van zijn vaste medewerkers die zich voornamelijk bezighield met complexe bedrijfsfraudezaken, stapte binnen.

“Middag, Van der Venne.”

Frits wees naar de stoel tegenover zich. “Dag Jaspers. Ga zitten, zeg het eens.”

Terwijl Jaspers plaatsnam, keek hij Frits vragend aan. “Chef… is het waar dat er een beschuldiging ligt aan het adres van iemand bij OCW?”

Frits versteef heel even, maar hield zijn gezicht strak in de plooi. “Jaspers, hoe kom je daar bij? Wat heb je gehoord?”

Jaspers knipperde met zijn ogen en legde zijn handen op de leuning. “Naar aanleiding van dat artikel in het AD over die klokkenluider. Nadat het gelekt was, is er niks meer over geschreven. Maar Sybren sprak net met een journalist, en die kon vrijwel met zekerheid zeggen dat het verhaal op waarheid berust.”

Frits leunde langzaam achterover en doordrong Jaspers met zijn blik. “En weet Sybren ook wie die journalist was?”

Jaspers dacht even na, liet zijn blik doelloos door de ruimte glijden en zei toen: “Ik meende dat hij de naam ‘De Jager’ noemde.”

Het hart van Frits maakte een korte sprong, maar zijn gezicht bleef onbewogen. Peter de Jager. De naam viel als een steen in een vijver.

Frits leunde langzaam achterover in zijn stoel en vouwde zijn handen over elkaar. Het interne communicatienetwerk binnen de afdeling werkte schijnbaar sneller dan de officiële kanalen.

“Jaspers,” zei Frits op een rustige, beheerste toon. “Je weet hoe de media werken. Eén gerucht en de speculaties vliegen over en weer, zeker als er klinkende namen van een ministerie als OCW aan verbonden worden.”

Jaspers schoof wat ongemakkelijk naar voren op zijn stoel. “Dus het is niet waar? Sybren klonk namelijk erg overtuigd. Hij dacht zelfs dat de informatie vanuit ons eigen gebouw afkomstig zou zijn.”

Frits keek zijn medewerker strak aan. “Wat Sybren of De Jager ook beweren: wij laten ons niet leiden door geruchten in de krant of wandelgangpraat. Zolang er geen officieel bericht is vanuit de leiding of Justitie, doen wij gewoon ons werk op onze eigen dossiers.

Jaspers knikte traag, doordrongen van de subtiele waarschuwing in Frits’ stem. “Bijna, chef. Ik leg de laatste hand aan de rapportage.”

“Mooi,” zei Frits beslist. “Houd je aandacht daarop. En zeg tegen Sybren dat hij zich bezig moet houden met de feiten in zijn eigen mappen, in plaats van te borrelen met journalisten. We kunnen ons nu geen loslippigheid permitteren.”

“Begrepen,” zei Jaspers, terwijl hij opstond en naar de deur liep. “Ik ga weer aan de slag.”

Zodra de verbindingsdeur dichtklikte, liet Frits zijn beheerste houding varen en wreef over zijn voorhoofd. De spanning op de afdeling begon om te snijden te worden. Als de naam van Peter de Jager nu al op de werkvloer rondzong, was het slechts een kwestie van tijd voordat Van der Veen onraad zou ruiken.

De stilte voor de storm werd met de minuut dreigender. Zonder dat er op de afdeling op dat moment ook maar iemand in de gaten had wat er beneden bij de ingang gebeurde…

Benaderden twee onopvallende, donkere auto’s met een strakke vaart het terrein. Ze parkeerden pal voor de hoofdingang. Vier strak geklede heren en een dame stappen uit, voorzien van opzichtige klemborden en de herkenbare, zakelijke uitstraling van de FIOD en de Rijksrecherche.

De beveiligingsbeambte bij de receptie keek verrast op toen de voorste rechercheur zijn legitimatiebewijs strak tegen het glas drukte.

“Rijksrecherche. Wij komen voor een spoeddoorzoeking en vordering van documenten,” zei de man op gedempte, doch onverbiddelijke toon. “U brengt ons direct en zonder vooraf te bellen naar het kantoor van meneer Van der Veen.”

De beveiliger slikte een keer slik-droog door, knikte haastig en toetste direct de toegangscode van de liften in.

Terwijl de liftdagboeken naar de bovenste etages zoefden, heerste er op de afdeling van Frits nog de schijn van een normale werkdag. Klaas zat net zijn laatste zin over De Bruin te typen, Yolante ordende de mappen, en Frits staarde naar het kaartje ‘Niet storen’ op zijn deur.

Niemand vermoedde dat de storm niet pas over een paar weken, maar op dit exacte seconde het gebouw al was binnengestapt.

In zijn riante hoekkantoor zat Van Veen voorovergebogen over zijn bureau. De pen kraste gestaag over het papier van een nieuw, sfeervol gepresenteerd rapport.

Met een harde, doffe knal vloog de zware kantoordeur open.

Van Veen schrok op, zijn hart schoot in zijn keel. In een reflex reikte zijn hand razendsnel naar de onderste bureau-lade om de koude kolf van zijn pistool te grijpen. Maar nog vóór zijn vingers het hout raakten, bevroor hij.

Vier robuuste rechercheurs van de FIOD en een strak uitziende dame stapten met getrokken overwicht de ruimte binnen. De doordringende blik in hun ogen maakte hem in één klap kansloos. Hij was te laat.

“Meneer Van Veen,” sprak de voorste rechercheur op ijskoude, meedogenloze toon. “U bent bij dezen aangehouden op verdenking van grootschalige fraude en malversaties.”

Van Veen probeerde zich nog te vermannen. Hij richtte zijn rug, hoewel de schrik van zijn gezicht af te lezen was. “Waar slaat deze waanzin op?!” grauwde hij verontwaardigd. “Weet u wel wie ik ben? Ik ben  een van directieleden in deze organisatie!”

“Niet langer,” klonk een zware stem vlak achter hem.

Voordat Van Veen kon reageren, werd hij hardhandig bij zijn schouders gepakt en naar voren gedrukt. “Armen op de rug. Nu.”

Klik. Klik.

Het ijskoude metaal van de handboeien sneed strak rond zijn polsen. Het geluid van de sluiting weergalmde als een genadeslag door de ruimte.

“Meneer Van Veen, dit kantoor is vanaf dit moment een plaats delict en wordt op last van de officier van justitie verzegeld,” sprak de vrouwelijke rechercheur met ijzeren kalmte. “Alle documentatie, datadragers en uw administratie worden in beslag genomen.”

“Ik… ik…” stamelde Van Veen. De hautainheid maakte in één seconde plaats voor pure wanhoop. De woorden bleven steken in zijn keel.

Terwijl hij ruw naar de deur werd geleid, drong de keiharde werkelijkheid in alle hevigheid tot hem door. Het was voorbij. Hij was gevallen. Niet alleen door zijn eigen zucht naar geld, maar door mee te gaan met mannen die zich ooit als zijn vrienden hadden gepresenteerd, om de bankschroef vervolgens tot het allerlaatste draadje aan te spannen.

In de gangen werd ervanuit de kantoren gezien hoe de directeur geboeid werd weggevoerd. Velen verlieten hun bureau om te horen wat er aan de hand was. Als de Algemeen directeur van de mevrouw van de FIOD te horen krijgt wat er gaande is schrikt ook hij.

In de tien minuten die volgden op de afvoer van Van Veen, sloeg de vlam in de pan. Het kantoorgebouw veranderde in een mierenhoop; geruchten vlogen over de gangen en de telefoonlijnen stonden roodgloeiend.

Op het kantoor van Frits ging de vaste lijn af. Zodra hij opnam, hoorde hij de opgewonden stemmen van Klaas en Yolante via de speaker. “Gefeliciteerd, baas!” Frits kon een glimlach niet onderdrukken. “Jullie ook. Dit succes is voor een heel groot deel aan jullie scherpe werk te danken.”

Voordat ze verder konden praten, schraapte het centrale omroepsysteem keelgeluid door de speakers op de gangen: “Attentie alle medewerkers. U wordt verzocht zich direct te beggeven naar de grote zaal voor een dringende mededeling vanuit de directie.”

Frits hing op, liep naar de ruimte van Yolante en Klaas, en samen liepen ze met z’n drieën de gang op. Halverwege voelde Frits de hevige trilling van zijn mobiele telefoon in zijn broekzak. Hij stapte even uit de stroom van passerende collega’s. “Wacht heel even,” zei hij tegen Klaas en Yolante.

Hij keek op het schermpje en zag de naam van Bart staan. Frits nam snel op. “Bart! Het is gelukt, man. Heb jij daarboven nog iets vernomen?” “Nee, Frits,” klonk Barts stem aan de andere kant van de lijn, hoorbaar opgelucht maar nog vol adreline. “Maar de spanning hier op de gangen was om te snijden… Ik zie je zo in de grote zaal.”

Toen Frits de telefoon weer wegstak en naar de zaal liep, opende Jaspers de verbindingsdeur en bleef het drietal opwachten. Hij keek Frits met grote ogen aan. “Meneer Van der Venne… er was dus wél iets aan de hand.”

Frits bleef even staan en keek zijn medewerker strak, maar niet onvriendelijk aan. “Jaspers, er mocht op dat moment absoluut niets bekend worden. Wij zaten te wachten op het exacte moment dat de zaak rijp was.”

Jaspers knikte traag. Hij had weliswaar lont geroken door de verhalen over de journalist, maar op dat moment had hij nog geen enkel vermoeden dat een van hun eigen directieleden zojuist in boeien was afgevoerd.

De grote zaal zat afgeladen vol. De spanning was voelbaar; honderden medewerkers stonden schouder aan schouder te fluisteren. Pas toen de overgebleven directieleden het podium betraden en om stilte vroegen, werd het in één klap muisstil. Je kon een speld horen vallen.

Een van de directieleden stapte naar de microfoon. Zichtbaar aangeslagen en met een strak gezicht nam hij het woord:

“Dames en heren, geachte medewerkers… Met grote ontzetting moet het overige deel van de directie u mededelen dat onze collega, directielid Van Veen, vanmiddag door de FIOD en de Rijksrecherche is opgehaald voor verhoor, op verdenking van grootschalige financiële fraude en malversaties.”

Er ging een hoorbare schok door de zaal.

“Als directie hopen wij uiteraard dat het onderzoek de feiten zal ophelderen,” vervolgde de spreker met kille stem. “Mocht de verdenking gegrond zijn, sluiten wij niet uit dat meer personen zich binnenkort bij Justitie zullen moeten melden. Voorlopig zal zijn portefeuille overgenomen worden door de overige directieleden, zodat de continuïteit gewaarborgd blijft en wij gezamenlijk onze werkzaamheden kunnen voortzetten.”

Na nog een reeks korte, zakelijke mededelingen werd de bijeenkomst beëindigd. De meute stroomde in diepe rust en verbazing terug naar de werkplekken.

In het gedrang bij de uitgang zochten Bart en Frits elkaars blik. Ze liepen naar elkaar toe, ontweken de vragende blikken van collega’s en gaven elkaar een stevige handdruk.

“Vanavond?” vroeg Frits op lage toon. “Samen met Klaas en Yolante? Om het dossier—voor zover het in onze macht lag—definitief af te sluiten en het glas te heffen.”

Bart knikte met een vermoeide, maar voldane glimlach. “Afgesproken. We hebben het geflikt.”