Als in de vroege morgen de deur bij Keurslagerij Karels geopend wordt en de toonbank al helemaal gevuld is met vers snijwaar en vleeswaren, wenst Karels iedereen een prettige werkdag toe. Zijn chef Peer van Hoof zou de scepter deze dag van hem overnemen. Ook een ondernemer heeft immers niet alleen recht op een vrije dag, maar heeft die ook hard nodig—de boog kan immers niet altijd gespannen staan.

Peer had al eerder met Lotte en Lisa samengewerkt en had de twee meiden ook al een paar keer uitgetest op hun kennis van de verschillende vleesbenamingen. Een paar dagen geleden had hij hun al op het hart gedrukt dat ze goed moesten opletten hoe hun andere collega’s met de klanten omgingen: de vriendelijkheid, het vertrouwde gevoel geven en de eerlijkheid. Peer beheerste die mensenkennis eerlijk gezegd ook een stuk beter dan zijn baas Karels.

Vandaag was de dag dat Lotte het geleerde voor het eerst in de praktijk mocht brengen. In de winkel stond een mevrouw met een tikkeltje ‘hoog Hollands’ accent die aan de beurt was. Peer gaf Lotte een subtiel seintje: “Help jij even mee, Lotte?”

Met een gezonde spanning achter de rijkgevulde toonbank stapte Lotte naar voren, recht op de mevrouw af.

“Goedemorgen mevrouw, kan ik u helpen?”

“Zo jongedame, ik heb u hier nog niet eerder achter de toonbank gezien. Werk je hier nog niet zo lang?”

Lotte had niet verwacht dat er iets persoonlijks gevraagd zou worden, maar herpakte zich snel. “Mevrouw, ik ben hier sinds kort samen met mijn vriendin begonnen. Eerst moesten we alle vleesbenamingen gaan leren—en dat gaat eerlijk gezegd ook nog wel eens mis—maar het is tot nu toe geweldig leuk werk.”

De mevrouw lachte vriendelijk. “En moet je om slager te worden ook naar een soort slagersschool?”

Lotte vond het gesprek eigenlijk wel prettig; een persoonlijk praatje met iemand die oprechte interesse toonde, kon ze prima hebben. “Nou mevrouw, wij zitten op de academie en wij zijn gevraagd om dit eerst in de vakantie te doen, en daarna op de zaterdagen en eventuele andere vrije dagen.”

De mevrouw knikte begrijpend. “Dat is interessant. En hoe heet je?”

“Oh mevrouw, ik heet Lotte van der Velde.”

De mevrouw keek even verrast op, wierp een blik op chef Peer en knipoogde naar hem. Vervolgens wendde ze zich weer tot Lotte. “Lotte, ik wilde graag vier ribkarbonades, en graag twee bij twee verpakt.”

Lotte pakte vlot de vleestang, legde netjes twee keer twee stuks op een schaaltje en verpakte ze zorgvuldig met de sealmachine.

Mevrouw knikte. “Ja, ik wil graag stoofvlees voor Boeuf Bourguignon, maar daar wil ik wel graag gemarmerd vlees voor hebben. Wat vetter vlees is namelijk veel lekkerder en een stuk malser.”

Lotte had dit specifieke verhaal toevallig al eerder met Peer besproken, maar in de vitrine lag het op dat moment niet panklaar.

“Mevrouw, ik weet precies wat u bedoelt,” zei Lotte professioneel. Ze liep naar Peer toe om te vragen of hij een mooi stuk voor de klant wilde snijden.

Toen ze terugkwam bij de toonbank, zei ze: “De slager zoekt voor u het juiste stoofvlees uit. Wilt u het liever in lappen of alvast in blokken?”

De mevrouw kreeg er zichtbaar plezier in. “Laat het maar in blokken snijden,” antwoordde ze, terwijl ze weer met een verstand houdende blik naar Peer knikte. “Ik denk dat U wel weet hoe je het klaar moet maken?”

Verbaasd keek de mevrouw Lotte aan toen die glimlachte. “Ja Lotte, ik weet het wel… maar weet jij het eigenlijk wel?” Lotte glimlachte zelfverzekerd. “Mevrouw, normaal zou ik het niet geweten hebben, maar mijn oma en mijn moeder maakten het vroeger toen ik klein was regelmatig klaar als er visite kwam. Daar is mijn liefde voor koken eigenlijk ontstaan.”

De mevrouw hoorde het met een goedkeurende glimlach aan. Nadat Peer het gemarmerde vlees vakkundig had gesneden en netjes voor haar had verpakt, wilde de mevrouw ook nog spekblokjes en gerookte ham hebben voor in de stoverij. Lotte pakte alles vlot en vakkundig in.

Ook met het afrekenen ging het prima. Bij het verlaten van de winkel bedankte de mevrouw zowel Lotte als Peer voor de prettige en deskundige bediening.

“Nou Lotte,” zei Peer met een dikke knipoog toen de automatische schuifdeur weer dichtging. “Dat deed je me daar even buitengewoon professioneel!”

Achter in de werkplaats liep Lotte naar Lisa en omhelsde haar “Het is gelukt de eerste keer”.

’s Avonds als ze thuis komen en van Peer een kant en klare maaltijd mee hadden gekregen waren ze zo maar klaar met eten. Op het moment dat Lisa de televisie aanzet zien en horen ze alleen maar berichten over de opstand in Den Haag “Wat is er aan de hand “ vraagt Lotte en met dat ze het zegt ziet ze een schim van Frits van der Velde op het scherm verschijnen. “Dat was Frits!” schreeuwde Lotte uit. “Heeft dat met mijn vader te maken?”

Lisa liet de afstandsbediening op het dressoir vallen en kwam meteen naast Lotte op de bank zitten. Op het scherm flitsten de beelden van een chaotisch Binnenhof voorbij: zwaailichten, een krioelende menigte van journalisten en met haast opgestelde dranghekken.

“Wacht, rustig,” zei Lisa, terwijl ze naar het scherm wees. “Laten we eerst luisteren wat de nieuwslezer zegt.”

De stem van de NOS-presentator klonk strak en ernstig. De invallen bij het Rijksvastgoedbedrijf en het ministerie van OCW hadden schokgolven door het politieke Den Haag gejaagd. Maar wat Lotte vooral naar de keel greep, was het flitsende beeld van Frits van der Venne die op de beeldbuis te zien was geweest—strak in het pak, vastberaden, terwijl hij de pers van zich afsloeg en geen duimbreed toegaf.

“Frits werkt toch nauw samen met mijn vader?” vroeg Lisa zacht, haar ogen niet van het scherm afwendend.

Lotte voelde een knoop in haar maag ontstaan. De gezellige, ontspannen sfeer van hun werkdag bij de slagerij en de heerlijke maaltijd van Peer was in één klap verdwenen.

“Ja,” antwoordde Lotte, haar stem trillend van de spanning. “Als Frits daar middenin staat en de pers afweert… dan heeft jouw vader hier gegarandeerd ook mee te maken en heeft het ook met mijn vader te maken.”

Lisa toetste met trillende vingers het nummer van haar vader in en zette het toestel op luidspreker. Lotte schoof dicht tegen haar aan, haar ademhaling hoorbaar versneld.

Het overgaan duurde eindeloos. Eén keer… twee keer… drie keer. Net toen ze dachten dat hij niet meer zou opnemen, werd de lijn met een klik opengebroken. Op de achtergrond was het een gekkenhuis: roepende stemmen, het voortdurende geratel van printapparatuur en het gedempte rumoer van een vol kantoor.

“Lisa?” klonk de stem van haar vader. Hij klonk gehaast, maar verrassend koudbloedig. “Ik kan nu echt niet lang praten.”

“Pa, wat zien we allemaal op tv?!” viel Lisa meteen in de rede, terwijl ze naar het scherm wees alsof hij het kon zien. “Heeft dat met u en met Lotte haar vader te maken?”

Het bleef een seconde stil aan de andere kant van de lijn. De achtergrondgeluiden leken heel even weg te sterven voordat haar vader antwoordde.

“Luister heel goed naar me, allebei,” zei hij op een lage, dwingende toon. “Wat jullie op het nieuws zien is een storm die al heel lang in de lucht hing, maar de timing is door anderen bepaald. Ja, Frits staat nu in de frontlinie en ja, de naam van onze onderneming valt. Maar Lisa…” Hij zweeg even om te zorgen dat zijn woorden aankwamen. “…jouw vader en ik hebben de boel juridisch dichtgetimmerd. Wij zijn niet degenen die hier omver geblazen gaan worden.”

“Maar ze praten over invallen, pap! Over het ministerie en Stichting Aardevol Groen!” roep Lotte uit.

“Laat de pers maar praten, Lisa. Blijf rustig, hou de deuren dicht en ga niet op sociale media reageren als er vragen komen. Ik kom vannacht naar huis zodra deze eerste golf is gaan liggen. Pas op elkaar.”

Voor Lisa iets terug kon zeggen, verbrak hij de verbinding met een snelle pieptoon.

Lisa en Lotte bleven sprakeloos achter, terwijl de stem van de nieuwslezer de woonkamer weer vulde.

Lotte belde naar haar moeder en ook daar duurde het even voor er opgenomen werd “met Erik.”  Lotte had toch haar moeder gebeld “Erik is mijn moeder daar? “ het duurde even voor Sally aan de lijn kwam “Lotte, ik was even in de keuken , vandaar. Zitten jullie voor de televisie?” Ja Moeder maar wat is er allemaal loos?

“Lotte, lieverd,” antwoordde Sally, haar stem klonk rustiger dan Lotte had verwacht, maar er zat een duidelijke ondertoon van spanning in. “Probeer niet te schrikken van al dat spektakel op het nieuws. Het ziet er allemaal heel dreigend uit met die beelden uit Den Haag, maar de storm waait niet direct onze kant op.”

Lotte klemde het toestel steviger vast en keek naar Lisa, die gespannen meeluisterde.

“Maar mam, we zagen Frits op tv! En Lisa heeft net haar vader gesproken. Het gaat toch over de gronden, de Stichting en het ministerie? Wat heeft dit allemaal met ons te maken?”

Aan de andere kant van de lijn zuchtte Sally hoorbaar. “Het heeft te maken met grote belangen en mensen die erg zenuwachtig worden omdat de waarheid naar boven komt. Erik en Harrie zijn er op de achtergrond druk mee bezig om te zorgen dat de juiste informatie op de juiste plek terechtkomt. Jouw vader en de vader van Lisa wisten dat dit ging gebeuren, Lotte. Het is een politiek en juridisch schaakspel.”

“Dus we hoeven ons geen zorgen te maken?” vroeg Lotte twijfelachtig.

“Jawel, maar wel met je verstand,” zei Sally beslist. “Blijf binnen, hou de deuren op slot en laat je niet verleiden om met wie dan ook te praten als er journalisten in de straat opduiken. Wij houden jullie op de hoogte. Zorg goed voor elkaar daar, hoor je me?”