De verhoorkamer is klein, sober, en gevuld met stilte. Een metalen tafel, twee stoelen, een camera in de hoek. Aan één kant zit Anita, haar blik scherp maar beheerst. Aan de andere kant — de man zonder naam. Geboeid. Rustig. Alsof hij hier niet als verdachte zit, maar als toeschouwer.

Anita zet de recorder aan. “Verhoor van verdachte, datum 24 augustus.” Hij kijkt de man recht aan. “U weet waarom u hier zit.”

De man glimlacht. “Ik weet waarom jullie denken dat ik hier zit.”

Joris leunt iets naar voren. “U hebt Klaas van der Meer onder druk gezet. U hebt informatie uit het bureau laten lekken.”

De man knikt langzaam, alsof hij haar woorden proeft. “Klaas… ja. Een zwakke schakel. Maar niet de eerste. En zeker niet de laatste.”

Bart, die tot nu toe stil is gebleven, spreekt. “Wie zijn de anderen?”

De man kijkt hem aan. Zijn ogen zijn kalm, maar er zit iets in — een berekende kilte. “Als ik jullie dat vertel, verandert er niets. Jullie zullen ze niet vinden. Ze zitten waar jullie niet zoeken.”

Joris besluit het anders aan te pakken. Hij schuift een map over de tafel. Foto’s. Notities. De schoenafdruk. De sigaret. De papieren uit de loods.

De man wist dat hij moest bekennen, maar voelde zich niet verslagen. Zijn blik bleef hard; hij wist dat zijn compagnons er nog waren, ergens buiten dit kantoor, en dat gaf hem een restje zelfvertrouwen.

Anita liet zich niet afleiden. “Uw echte naam,” zei ze rustig, maar met een ondertoon die geen uitweg toeliet. Hij probeerde eroverheen te praten, een grap, een ontwijking — maar Anita bleef aandringen.

“Uw gegevens bij de Kamer van Koophandel kloppen niet,” vervolgde ze. “De persoon waar u zich voor uitgeeft, is al jaren dood. U gebruikt dus een valse identiteit. Kom op, vertel het verhaal. Hoe zit dat?”

De stilte die volgde was zwaar. De man keek haar aan, zijn kaak gespannen, zijn ogen zoekend naar een ontsnappingsroute die er niet meer was. Anita hield zijn blik vast — niet vijandig, maar vastberaden. Ze wist dat dit het moment was waarop de waarheid niet langer kon worden ontweken.

De komende dagen komen er even geen vervolgverhalen. Een interne verbouwing krijgt even voorrang. Tot ziens en tot lezend.