In het hoge noorden, in de bruisende binnenstad van Groningen waar Cora weer bij haar nicht zou blijven slapen, vierden ze feest. Klaartje, haar nicht, vierde haar veertigste verjaardag en dat wilde ze niet zomaar voorbij laten gaan. Het klinken van glazen, vrolijke muziek en het gelach van de gasten vulden de gelagkamer.

In de periode dat Cora na haar vlucht bij Klaartje inwoonde, gingen ze immers ook al regelmatig samen de stad in. Dat vertrouwde gevoel van toen was meteen weer helemaal terug.

Klaartje kwam met een brede glimlach en twee overvolle glazen aangelopen. Ze duwde Cora lachend een glas in de hand. “Zo, lieverd! Dit voelt weer precies als vanouds, toch? Ik ben zo blij dat je erbij bent vanavond!”

Cora tikte haar glas vrolijk tegen dat van haar nicht. “Ik had dit voor geen goud willen missen, Klaartje. En veertig worden staat je fantastisch!”

Terwijl het gezellig druk werd in de zaal en de eerste mensen de dansvloer op zochten, gingen Cora’s gedachten vluchtig nog even terug naar de provinciale adviesvergadering van vanmiddag en haar ontmoeting met Bote van der Veen. Maar ze liet het werk al snel weer los. Vanavond was er om te proosten, te dansen en herinneringen op te halen met haar nicht, dacht ze.

Dat Cora de zakelijke beslommeringen even wilde vergeten, betekende niet dat Klaartje geen interesse had in wat er tijdens de vergadering was besproken. Klaartje woonde immers al jaren in de stad en zag haar eigen wijk al een hele tijd achteruitgaan.

De verpaupering greep om zich heen: het sociale aspect in de buurt holde achteruit en er werd door de huidige bewoners flink gedronken en openlijk drugs gebruikt. Klaartje had zelfs het sterke vermoeden dat er in de straat geprostitueerd werd. Ze wilde er dan ook dolgraag weg, en dat was precies de reden voor haar nieuwsgierigheid.

Terwijl de muziek op de achtergrond doorkonk, leunde Klaartje wat dichter naar Cora toe en vroeg of ze enig idee had wat een stad als Groningen op de lange termijn met zulke buurten van plan was.

Cora nam een slok van haar wijn en legde haar rustig alle huidige mogelijkheden uit — van stadsvernieuwing tot strengere handhaving en wijkbudgetten. Maar ze voegde er meteen hoopvol aan toe dat er op termijn best nog wel meer mogelijkheden zouden kunnen komen, zeker nu er vanuit de provincie en bewonersinitiatieven steeds meer druk op het stadsbestuur werd uitgeoefend.

“Maar Klaartje, ik vind het zo wel genoeg,” lachte Cora, terwijl ze haar glas nog eens optilde. “De hele dag ging het al over stadsvernieuwing! Vanmorgen in de trein wou ik er rustig met wat voorbereidingen aan beginnen, komt er opeens een man tegenover me zitten die ook naar die vergadering moest.”

Klaartje keek haar nieuwsgierig aan over de rand van haar glas. “Zo, en wie was dat dan?”

“Hij heet Bote van der Veen,” antwoordde Cora. “Alleen wat hij daar precies moest doen, weet ik eigenlijk niet eens. Hij heeft geen toespraak gehouden, maar hij had wél overduidelijk contact met de voorzitter van de commissie. Ze kenden elkaar schijnbaar goed.”

Klaartje trok een spottende wenkbrauw op. “Bote van der Veen? Dat klinkt als zo’n typische man die achter de schermen aan de touwtjes trekt. Maar vertel… was het een interessante ontmoeting, of heeft hij je de hele treinreis de oren van het hoofd gekletst?”

Cora schoot in de lach. “Nou, eerlijk is eerlijk, het was een erg boeiend gesprek. Maar vanavond staat in het teken van jouw veertigste verjaardag, dus we praten niet meer over politiek, vergaderingen of mysterieuze mannen. Kom, we gaan de dansvloer op!”

Op het moment dat ze richting de vloer liepen, hoorden ze een luid geroep: “Hee Klaartje, gefeliciteerd met je verjaardag!”

Iedereen in het café keek op en al snel begon het hele gezelschap uit volle borst het Lang zal ze leven in te zetten.

Klaartje sloeg haar handen voor haar gezicht van blijde verrassing en kreeg spontaan een blos op haar wangen. Cora zong lachend mee en klapte hard in haar handen, terwijl het cafe zich om haar nichtje heen verzamelde. Glazen werden geheven, er werd geproost en de feestelijke sfeer bereikte meteen een hoogtepunt.

Toen de laatste tonen wegstropen, werd Klaartje bedolven onder de knuffels en feliciteerden de gasten haar één voor één. Cora keek met een glimlach toe hoe haar nicht in het middelpunt van de belangstelling stond; de zorgen over de buurt en de verpaupering waren voor nu echt even helemaal naar de achtergrond verdwenen.

Een vriendin  van Klaartje had voor het tumult gezorgd. “Ik wist het bijna zeker dat jij hier was vanavond. Ik had je met je zus gezien op het eind van de middag. En dan op je verjaardag kan het maar op een plaats zijn”. Klaartje stond daar met rode koontjes voor haar en liet zich even goed omhelzen. “Nu Annechien, je wordt bedankt, nu weet iedereen het”. De loop naar de kleine intieme dansvloer werd door deze interruptie meteen geannuleerd en gingen ze weer zitten. Ook Annechien schoof aan “Cora wat leuk dat jij op Klaartje haar verjaardag kon komen” Cora knipoogde naar Klaartje “ Ja, ik heb me voorgenomen om bij iedere verjaardag van haar aanwezig te zijn en soms vind ik het ook wel leuk om in een nichtencafé te kijken en dan heb je niet de kans dat die mannen achter je aan zitten, dus voel ik me wel veilig hier”.

Annechien schoot in de lach en nam een flinke slok van haar drankje. “Nou, geef je eens ongelijk Cora! Geen hijgende kerels aan de bar, alleen maar gezelligheid en goeie muziek.”

Klaartje wreef nog over haar blzende wangen en keek haar vriendin spottend aan. “Maar dat jij me zag lopen vanmiddag met m’n zus, maakt je nog geen Sherlock Holmes hoor, Annechien. Iedereen weet dat we hier het weekend luidruchtig inluiden als er wat te vieren valt.”

“Zeg wat je wil, maar de verrassing was geslaagd!” grinnikte Annechien, terwijl ze wat comfortabeler in haar stoel onderuitzakte.

Het hoekje aan de tafel werd al snel de spil van het feest. De sfeer in het intieme café was warm en ongedwongen. De opzwepende muziek van de dansvloer vulde de ruimte, maar aan hun tafel was het ruim genoeg om elkaar goed te verstaan.

Cora keek tevreden om zich heen. De hectiek van de provinciale vergadering, het gepraat over wijkvernieuwingen en de ontmoeting met de mysterieuze Bote van der Veen voelden inmiddels kilometers ver weg. Hier, tussen Klaartje en haar vriendinnen, telde alleen het moment.

Cora voelde de blik al voordat ze het bewust doorhad. Terwijl Annechien honderduit vertelde over het laatste nieuws uit de buurt, liet Cora haar ogen terloops over het drukke café dwalen. Bij de bar viel haar blik op een opvallende vrouw die met een drankje in haar hand leunde.

Tot Cora’s verrassing keek de vrouw niet zomaar rond, maar strak haar kant op. Blijkbaar was het niet de eerste keer dat ze keek, want op het exacte moment dat hun ogen elkaar kruisten, gleed er een speelse glimlach over het gezicht van de vrouw en knipoogde ze heel bewust naar Cora.

Cora voelde een lichte blos opkomen en keek snel weer naar haar glas, maar de actie was Klaartje natuurlijk niet ontgaan. Mijn nichtje heeft ogen in haar achterhoofd, dacht Cora met een mengeling van amusement en lichte spanning.

“Zo, Cora,” fluisterde Klaartje met een brede grinnik, terwijl ze haar stoel iets bijdraaide. “Je zei net wel heel dapper dat je je hier veilig voelde voor opdringerige mannen… maar het lijkt erop dat je de aandacht van de dames ook niet bepaald ontloopt vanavond.”

Annechien keek meteen nieuwsgierig om. “Wie? Die vrouw met dat zwarte jasje aan de bar? Die is hier wel vaker, hoor. Maar volgens mij heeft ze haar oog erg duidelijk op jou laten vallen, Cora!”

Cora twijfelde even. Zou ze naar die vrouw toe lopen en duidelijk maken dat ze niet geïnteresseerd was, of zou ze het spelletje juist een beetje meespelen en haar uitdagen?

Ze keek Klaartje aan en pakte het doortastend aan. “Klaartje, we zouden zonet toch de vloer op? Kom op!”

Samen liepen ze de kleine dansvloer op. Cora sloeg haar armen om de hals van haar nicht, leunde dicht tegen haar aan en fluisterde in haar oor: “Even intiem doen, oké?”

Het antwoord wist ze natuurlijk al wel; Klaartje snapte de situatie meteen en begon grijnzend mee te wiegen. De meeslepende, melancholische muziek die door de speakers klonk, gaf precies het juiste gevoel om de act geloofwaardig neer te zetten.

Tussen het dansen door wierp Cora af en toe een snelle blik richting de bar om de reactie van de vrouw te peilen. Tot haar lichte verbazing zag ze dat de dame in kwestie alweer doorgeschakeld was: ze stond inmiddels doodleuk met haar arm om de hals van een andere vrouw aan de bar te kletsen.

Cora schoot in de lach en leunde weer wat naar achteren. Klaartje keek over haar schouder mee en grinnikte. “Nou Cora, je concurrentiepositie is in één nummer tijd volledig verdampt. Zo te zien blijft jouw hart vanavond helemaal veilig!”

Het duurde echter niet lang of ook de dame met een vrouwspersoon kwamen de vloer op. “Ze komt de vloer op Annechien en nu” ze lacht “gewoon doorgaan” . Op het moment dat de muziek langzaam wegebt staan ze met z’n achten op de vloer . Als Cora opkijkt ziet ze de vrouw recht in de ogen “Hallo schatje”zegt ze “hallo “zegt cora terug. “Ik had …” en toen begon de muziek “Er is er een jarig, hoera, hoera” en met een vol volume schalde de muziek  door de kroeg. Iedereen zong mee en een paar dames pakten Klaartje op en gooiden haar horizontaal door de lucht. Pas toen de muziek afgelopen was zetten ze haar weer neer. De vrouw stond nog steeds naast Cora.

De vrouw zette een stapje dichterbij en keek Cora met een twinkeling in haar ogen aan. De lichte verwarring en de feestelijke chaos op de vloer maakten het gesprek er niet minder spontaan op.

“Zo,” zei de vrouw met een hese, lachende stem, terwijl ze de muziek net ver genoeg kon overstemmen, “waar was ik gebleven… Ik wilde zeggen dat je een erg opvallende verschijning bent vanavond. Maar het lijkt erop dat je nichtje hier momenteel alle aandacht opeist!”

Cora schoot in de lach en keek naar Klaartje, die met roodgestroomde wangen haar kleding weer een beetje recht trok na de lancering door de lucht. “Ja, Klaartje is vandaag het absolute middelpunt,” antwoordde Cora gevat. “En eerlijk gezegd ben ik voornamelijk hier om haar feestje mee te vieren.”

De vrouw knikte begrijpend, leunde lichtjes tegen de barstang aan de rand van de dansvloer en stak haar hand uit. “Gelijk heb je. Ik ben trouwens Tamara. En als ik me niet vergis, ben jij niet uit Groningen afkomstig, wel?”

Klaartje, die net weer op adem kwam en de situatie scherp in de gaten hield, kwam naast Cora staan en gaf haar een onopvallend duwtje in de rug. “Nou Cora,” zei Klaartje met een brede grinnik, “ik ga even een nieuw drankje halen bij Annechien. Red je je hier een poosje?”

“Nee , ik kom niet uit het noorden, ik ben een rasechte zuiderling en ja, ik houd de familiebanden aan vandaar dat ik hier vandaag ben. Morgen ben ik weer vertrokken”Onderwijl ze praat bekijkt ze de vrouw eens goed.

Het was haar opgevallen dat de geur van goedkope parfum zo overheerste dat ze er bijna van moest proesten. Haar rimpels waren gemaskeerd door lagen poeder. De wallen onder haar ogen had ze niet goed kunnen verbloemen.

Op afstand leek het nog wel wat, maar zo close leek het er niet op. “Ik had wel nader kennis met u  willen maken” zei Tamara. “Beste Tamara, Je bent misschien een leuke vrouw, maar ik ben niet direct geïnteresseerd in een relatie met iemand van mijn eigen geslacht.

Ik vind het wel leuk om met mijn nicht naar haar kroeg te gaan, maar dat is dan ook alles. Ik zou mijn pijlen op andere gegadigden richten als ik u was”. Tamara keek een beetje sneu, maar moest het maar aanhoren zo het was.

Tamara sliktes haar woorden even in, keek Cora een fractie van een seconde vol verbazing aan, en bracht toen een moeizame, wat geforceerde glimlach op.

“Duidelijk verhaal,” zei Tamara met een schorre stem, terwijl ze haar schouders ophaalde en haar glas een beetje schuin hield. “Niet geschoten is altijd mis, toch? Geen hard feelings.” Ze knikte nog één keer beleefd en slenterde vervolgens rustig terug richting de bar, waar haar eerdere danspartner alweer op haar stond te wachten.

Cora haalde diep adem, opgelucht dat de sterke parfumgeur langzaam uit haar neus verdween, en stapte met een licht gevoel van voldoening van de dansvloer af.

Klaartje en Annechien stonden bij het tafeltje al te grijnzen met een vers glas wijn in hun hand.

“Zo, directrice,” grinnikte Klaartje toen Cora weer bij hen aanschoof. “Dat zag er heel kordaat uit. Heb je haar met een officieel raadsbesluit weggestuurd, of kon je het met een simpele ‘nee bedankt’ af?”

“Een heel vriendelijke, doch zeer besliste nee,” lachte Cora, terwijl ze dankbaar het glas van Klaartje overnam. “En eerlijk gezegd… van dichtbij was de romantiek er ook wel héél snel vanaf. Laten we maar gewoon snel proosten op jou, jarige job, voordat er nóg iemand een poging waagt!”