Vanuit de woonkamer op de bovenverdieping keek Brenda naar buiten om te zien of de lucht wat opklaarde en er niet opnieuw regen dreigde. De wolkbreuk van vanmiddag was wel genoeg geweest voor vandaag, vond Cora.

“Maar je weet het nooit in deze tijd van het jaar,” had ze erachteraan gezegd.

“Ik neem voor de zekerheid wel een regenjas en een paraplu mee,” zei Brenda. “En als het vanavond weer begint te gieten, brengt Simon me vast wel terug.”

Cora keek haar met een betekenisvolle blik aan. “Als het aan mij ligt, wist ik het wel… Waarom blijf je daar niet gewoon slapen als het regent? Je hoeft echt geen rekening met mij te houden, hoor. Ik duik vanavond wel in een spannende thriller.”

Brenda vond het eigenlijk nog wat te vroeg om al te gaan. Simon had immers niet precies gezegd hoe laat zijn dienst erop zou zitten. Soms liep het bij bijzonderheden flink uit, al liet hij dat meestal wel even weten via een telefoontje.

“Ik ben zo benieuwd naar welke stad hij dit weekend toe zou willen,” mijmerde Brenda hardop, terwijl ze naar het raam liep.

Cora legde haar boek op schoot. “En jij dan? Zijn er steden waar jij graag nog eens naartoe zou willen?”

Brenda keek even bedenkelijk voor zich uit. “Ja… weet je wat mij nou echt geweldig lijkt? Een weekje naar Rome.”

“Oh ja?” Cora ging er goed voor zitten en keek Brenda nieuwsgierig aan. “En wat weet je dan precies van Rome? Er is vast een specifieke reden dat je juist die stad kiest.”

Brenda glimlachte en liet haar blik weer even naar de drukke winkelstraat beneden glijden. “Het is het hele totaalplaatje, denk ik. Niet alleen de historie en al die eeuwenoude gebouwen zoals het Colosseum of het Vaticaan, maar juist de sfeer. Slenteren door die smalle steegjes, op een terrasje op het Piazza Navona zitten met een goede espresso, en ’s avonds simpelweg genieten van het eten. Het voelt bijna alsof je daar een stap terug doet in de tijd.”

Cora knikte begrijpend. “Maar wanneer jij een bepaalde voorkeur voor een stedentrip hebt, mag je die toch net zo goed voorstellen?”

“Ja, natuurlijk wel,” antwoordde Brenda, “maar ik ben gewoon ontzettend benieuwd naar zijn keuze — en vooral naar de reden erachter. Voor mezelf weet ik het trouwens ook wel hoor: als het aan mij ligt, zou ik het liefst naar Alkmaar of Haarlem gaan. Maar ik wacht eerst even af waar hij mee komt.”

Op een gegeven moment stond Brenda op. “Ik ga er vandoor,” zei ze met een blik op de straat. “Het is droog en het is maar een kwartiertje lopen, dus ik ben er zo.”

Ze liep naar de hal en pakte haar jas en paraplu van de kapstok. “Je ziet vanzelf wel hoe laat ik weer thuis ben!” riep ze nog.

Ze zwaaide even naar Cora en liep op haar gemak de trap af naar beneden, de straat op.

Cora keek Brenda nog even na en richtte haar blik weer op de winkelstraat beneden. Het begon al te schemeren. De etalages straalden stuk voor stuk hun warme licht over het natte asfalt uit, waardoor de voetgangers en het voorbijrijdende verkeer duidelijk zichtbaar waren in de invallende avond.

Ze pakte haar boek weer op, sloeg het open en zakte wat dieper weg in de fauteuil, terwijl de levendige straat langzaam opging in het avondduister.

Tussen het lezen door had ze nog even gekeken of er een goede thriller op televisie was, maar er zat niets tussen dat haar echt aansprak.

Ze klikte de afstandsbediening weer uit, legde hem op de salontafel en sloeg haar boek weer open. Met het zachte geroezemoes van de winkelstraat op de achtergrond en de warme leeslamp naast haar, was een goed geschreven verhaal op papier toch de betere keuze voor vanavond.

Net toen ze een bladzijde wilde omslaan, hoorde ze een gedempt gezoem. Ze keek nieuwsgierig naar buiten, maar op straat was niets vreemds te zien. Het gezoem hield met korte tussenpauzes aan. Het geluid kwam haar ergens bekend voor, totdat ze in een helder moment besefte dat het haar mobieltje was — die zat nog in haar tas op het dressoir.

Ze stond op en viste het toestel tevoorschijn. Toen ze op het schermpje keek, herkende ze het nummer niet; het stond in elk geval niet in haar contactenlijst. Het kon Brenda dus niet zijn, en Klaartje evenmin. Bote van der Veen viel ook af, want hem had ze haar nummer nooit gegeven. Met opgetrokken wenkbrauwen bleef ze naar het oplichtende scherm kijken. WIE zou haar op dit uur nog bellen?

Even dwaalden haar gedachten af. Op de salontafel lag nog het visitekaartje dat haar weer herinnerde aan de gesprekken die ze met Bote had gehad. Hij had haar toen gevraagd om hem eens op te bellen, maar dat had ze bewust niet gedaan. Het was die dag weliswaar een aangenaam gesprek geweest, maar ze kon die man simpelweg niet goed inschatten. Waarom zou ze hem überhaupt moeten bellen?

Vervreemd keek ze naar het visitekaartje dat ze inmiddels tussen haar vingers hield.

B. van der Veen –

Adviseur Ruimtelijke Ordening

Utrecht

Mobiel  +31 6112233001

Bij het herhaaldelijk bekijken van het nummer drong het ineens tot haar door: Bote wás het dus toch.

Verbijsterd stootte ze een zachte zucht uit. “Hoe komt die man aan mijn nummer? En wat wil hij in vredesnaam van me?”

Ze wist dat de afspraak eigenlijk was dat zíj hem zou bellen, niet andersom. “Ben ik er wel aan toe om hem te bellen?” mompelde ze twijfelachtig tegen zichzelf.

Om de gedachten aan Bote te verdrijven, pakte ze haar boek er weer bij en zocht naar de plek waar ze gebleven was. “Willem zat met touwen aan zijn armen en benen geboeid…”

Ja, daar was het. De eerste alinea wist ze nog door te komen, maar haar concentratie was verdwenen. Onwillekeurig gleed haar blik toch weer af naar het visitekaartje dat op de tafel lag.

Ze pakte haar mobiel en toetste het nummer van Bote in. Aan de andere kant van de lijn hoorde ze de kiestoon een paar keer overgaan, tot er werd opgenomen.

“Goedenavond, Bote van der Veen.”

Het bleef even stil. Cora schraapte haar keel. “Goedenavond meneer van der Veen… kan het kloppen dat u een kwartiertje geleden geprobeerd heeft mij te bellen?”

Aan de lijn klonk een lichte lach. “Als ik nu de stem van mevrouw Cora de Graaf hoor, dan ben ik dat inderdaad geweest.”

“Hallo Bote. Ik ben eerlijk gezegd nogal verrast om een telefoontje van u te krijgen,” zei ze met opgetrokken wenkbrauwen. “Ik wist niet dat ik mijn nummer aan u had gegeven.”

“Cora, dat klopt. Dat heb je ook niet,” antwoordde Bote gemoedelijk. “Maar er leiden meerdere wegen naar Rome, nietwaar? Aangezien de gegevens van de sprekers in Groningen voor insiders gewoon in te zien zijn, was het uiteindelijk niet zo moeilijk om het te achterhalen.”

“En Bote van der Veen is een insider in dit verhaal?” vroeg Cora met een lichte twijfel in haar stem. “Want dat was eerlijk gezegd nog niet helemaal tot me doorgedrongen. Ik heb me de afgelopen tijd wel afgevraagd wat uw rol of functie precies was tijdens die bijeenkomst.”

Bote grinnikte zachtjes aan het andere einde van de lijn. “Een heel begrijpelijke vraag, Cora. En ik leg het je met alle liefde uit, maar dan wel onder het genot van een goede kop koffie. Of liever nog, een glas wijn.”

Cora hield het visitekaartje dat ze nog altijd vast had iets steviger vast en voelde hoe de nieuwsgierigheid het langzaam won van haar twijfel.

“Ik ben benieuwd, Bote, dus doe maar een voorstel,” antwoordde Cora met een glimlach. “Maar bedenk wel wat ik je verteld heb: ik reis in de regel altijd met het openbaar vervoer. Dus het liefst ergens op loopafstand van een station.”

Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil, alsof Bote de opties in zijn hoofd aan het afwegen was.

“Dat is helemaal geen probleem,” zei hij al snel. “Dat maakt het juist heel overzichtelijk. Wat dacht je van een sfeervol café-restaurant vlak tegenover een centraal station? Goed bereikbaar voor ons allebei, uitstekende koffie, en als het bevalt kunnen we zo door voor het diner.”

Cora liet de suggestie even op zich inwerken. Het klonk verrassend toegankelijk en ongedwongen.

Bote twijfelde even en zei dat hij zijn agenda er eerst bij moest pakken om te kijken wat er mogelijk was.

“Wat mij betreft mag het gerust op een middag,” vulde Cora direct aan. “Maar ik weet natuurlijk niet hoe mobiel je zelf bent. Je bent immers ook van harte welkom om hiernaartoe te komen. Dan weet ik hier in de stad genoeg fijne plekjes waar we rustig kunnen praten.”

Aan het geritsel aan de andere kant van de lijn te horen, was Bote inmiddels door zijn afspraken aan het bladeren.

“Dat is heel vriendelijk van je, Cora,” antwoordde hij met een warme klank in zijn stem. “En eerlijk gezegd spreekt dat idee me nog veel beter aan. Mijn auto brengt me overal naartoe, dus die kant op komen is voor mij geen enkel probleem. Dan laat ik de keuze voor de plek met een gerust hart aan jou over.”

“Dan hoor ik de datum wel,” zei Cora uitnodigend.

Aan de andere kant van de lijn hoorde ze nog steeds het ritselen van papier.

“Cora, past komende woensdag jou?” vroeg Bote uiteindelijk.

Cora hoefde er niet lang over na te denken. “Dat is wat mij betreft prima. Ik app je nog wel even de locatie waar we elkaar precies gaan treffen.”

Bote bedankte haar hartelijk voor het terugbellen en liet weten dat hij er erg naar uitkijkt om elkaar weer te zien.

Nadat beiden het gesprek hadden beëindigd, bleef Cora nog even bewegingsloos op haar stoel zitten. Ze voelde de lichtelijk rode koontjes op haar wangen — een gezonde spanning van de uitdaging die haar nu te wachten stond. En opnieuw drong die ene hardnekkige vraag zich aan haar op: waarom?

Het boek op de salontafel bleef deze avond dicht. Ze zette de televisie nog even aan om snel het nieuws mee te pikken en besloot daarna haar bed op te zoeken. Om Brenda hoefde ze zich in elk geval geen zorgen te maken; die zat vanavond heerlijk veilig bij haar politieagent.