In de bossen van Oisterwijk zaten ze geïnteresseerd naar elkaar te luisteren. Ze bleken dezelfde opleiding te hebben gedaan, in precies dezelfde periode, alleen in totaal andere delen van het land.

Het verwonderde Cora dat de manier waarop ze elkaar in de trein hadden ontmoet wel heel toevallig moest zijn geweest. Wanneer een van hen in een ander deel van de trein was gestapt, hadden ze elkaar in Groningen op een veel afstandelijker manier ontmoet.

“Ik was wel blij dat ik in de trein in ieder geval iemand tegenover me had zitten waar ik een goed gesprek mee kon houden,” zei Cora met een glimlach.

Vervolgens vertelde ze Bote openhartig over haar nacht in Groningen en over Tamara. Terwijl ze vertelde, zag ze zijn gezichtsuitdrukking een paar keer veranderen.

Ze vroeg hem of hij wel eens in zo’n café was geweest.

“Weet je Cora,” antwoordde Bote rustig, “is het niet zo dat iedereen zich moet voelen zoals hij zich voelt? Het is jammer dat er mensen zijn die om wat voor reden dan ook beweren dat dat fout is. Het mag allemaal van mij. Ik heb er respect voor dat mensen ervoor uitkomen, maar niet wanneer ze overdadig de andere sekse gaan nabootsen. Mijn kapper lijkt er ook zo een, maar doordat hij erg veel dames knipt, zal hij er ook wel naar hebben leren praten. Mijn ouders zeiden jaren geleden al: ‘Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is.’”

Bote knikte begrijpend toen Cora haar vraag stelde. Hij draaide het glas in zijn handen en keek haar rustig aan. “Cora, het is allemaal een kwestie van het netwerk waarin je opereert. In mijn beginjaren heb ik ontzettend veel bezoeken afgelegd naar vergaderingen bij gemeenten. Gewoon proberen mensen te leren kennen en je eigen visie en mening neerleggen. Zo bouwde ik langzaam mijn contacten op, en op die manier ben ik uiteindelijk ook bij ambtenaren van het departement terechtgekomen.”

Hij hield even een korte pauze, nam een slokje van zijn drinken en keek haar nieuwsgierig aan. “Maar dat zul jij toch ook wel gedaan hebben, Cora?”

Cora voelde de warmte naar haar wangen stijgen en begon licht te kleuren. Ze keek even naar de tafel voordat ze antwoordde. “Nee Bote, zo is het bij mij niet gegaan. Na mijn studie kreeg ik al snel een relatie. Ik heb het toen eigenlijk nagelaten om met mijn kennis echt grote dingen te gaan doen. Ik heb in de wijken wel wat zienswijzen neergelegd, maar nooit met het doel om daar echt een volwaardig inkomen mee binnen te halen.”

Ze liet een korte stilte vallen en zuchtte zacht. “Mijn toenmalige man vond het belangrijk dat híj het geld binnenbracht. Hij vond dat we ons eerst op kinderen moesten richten… wat uiteindelijk nooit gelukt is. Een paar jaar geleden zijn we om die reden uit elkaar gegaan. Maar doordat we buiten gemeenschap van goederen waren getrouwd, en ik dus zelf nauwelijks wat opgebouwd had, trok ik financieel aan het kortste eind.”

Na weer een korte stilte vervolgde Cora haar verhaal: “En toen moest ik wel wát gaan doen, dus heb ik de draad weer opgepakt. Maar echt doorbreken… nee, dat lukte niet zomaar. Sinds een paar jaar ben ik mijn denkbeelden op papier gaan zetten en ben ik delen gaan publiceren. Daar beginnen nu eindelijk reacties op te komen.”

Ze leunde iets naar voren en keek Bote vragend aan. “Bote, ken jij toevallig een man met de naam Haagh? Hij heeft mij kortgeleden benaderd met de vraag of ik voor de woningbouwcorporatie zitting wil nemen in de gemeentelijke commissie Bouw- en Woningtoezicht. Hij zei dat dat was naar aanleiding van mijn verhaal in Groningen… terwijl hij daar zelf niet eens bij aanwezig is geweest.”

Bote trok verrast één wenkbrauw op. De naam Haagh deed duidelijk meteen een belletje bij hem ringen.

“Ja, maar of hij inmiddels is gepromoveerd als leidinggevende van een woningcorporatie, dat kan ik je niet met zekerheid zeggen,” zei Bote peinzend.

“Vreemd, Bote,” antwoordde Cora met gefronste wenkbrauwen. “Hij wist precies van mijn verhaal in Groningen. Hij moet het wel via iemand anders gehoord hebben.”

Bote knikte begrijpend. “Cora, je weet toch wel dat die bijeenkomst volledig is opgenomen? Het is voor iedereen gewoon online terug te zien.”

Cora keek hem verbaasd aan. “Nee, dat was mij helemaal niet bekend!”

“Maar ga je op die aanbieding in, Cora?” vroeg hij.

“Ik denk het wel… al dacht ik eerst dat er een addertje onder het gras zat.”

Bote keek haar vragend aan. “Hoe bedoel je?”

“Nou, ik had hem daar verteld dat ik al een hele tijd woningzoekende ben. Tot hij mij ineens aanbood om te kijken naar de mogelijkheden om mij voorrang te verlenen. Toen dacht ik direct: tja, kan dat zomaar?”

“Ik zou het absoluut overwegen,” zei Bote stellig. “De kans om je netwerk te verbreden is er nu, ook op dit punt in je leven. Pak het gewoon aan.”

In de zaal zag Bote een ober lopen. Op het moment dat de jongen hun kant op keek, wenkte hij hem vriendelijk. “Wij wilden graag de lunchkaart bekijken.”

Een paar minuten later bestudeerden ze de uitgebreide keuzes op het menu. Ze besloten allebei voor het twaalfuurtje te gaan, en dat bleek een verrassend goede keuze.

Na de lunch voelde Cora dat ze behoefte had aan wat frisse lucht. Nadat ze nog even naar het toilet was geweest, liepen ze samen het restaurant uit, de wandelpaden van de Oisterwijkse bossen in. Bote bleef honderduit praten. Hij deelde verhalen over vroeger, zijn schooltijd en de complexe projecten die ze toen voor hun studie moesten maken. Cora herkende de verhalen meteen, al herinnerde ze zich dat de mannen op háár opleiding er destijds vaak nét wat anders tegenaan keken.

Wanneer Cora haar arm door de zijne haakt, kijkt ze hem vluchtig aan om te zien hoe hij reageert. Zijn blik verraadt weinig, maar even later legt hij heel natuurlijk zijn arm om haar schouder. Het voelt warm en vertrouwd. Vanzelfsprekend leunt ze met haar hoofd even tegen zijn borst.

“Dit voelt goed, Bote,” fluistert ze.

Hij antwoordt niet meteen met woorden, maar trekt haar net iets steviger tegen zich aan. “Cora, wat is dit toch een prachtige locatie. De geur van het bos, de stilte en de rust… dat heeft een mens op z’n tijd echt nodig.”

Ze volgen een smal bospaadje dat hen leidt naar een van de vele schilderachtige vennen die de omgeving rijk is. Op een houten bankje aan het water gaan ze zitten. Terwijl ze over het rimpelende water uitkijken, begint Cora te vertellen over het ingrijpende avontuur bij Stichting Dakloos — de gijzeling die ze heeft meegemaakt en het proces waar ze nu nog op zitten te wachten.

Bote kijkt er zichtbaar van op en luistert ademloos. “Zo te horen is bij jou zeker niet alles over rozen gegaan,” zegt hij met veel meelevendheid. “Maar goed, dat geldt voor heel veel mensen… en eerlijk gezegd ook voor mij. Blijkbaar moet iedereen leergeld betalen. Althans, dat was een bekend gezegde van mijn vader. En hij voegde er altijd aan toe: ‘Zonder fouten te maken, leer je niet.’”

Cora lachte zachtjes. “Dat gezegde ken ik ook ja! En laat dat dan maar een troost zijn voor ons allebei.”

“Weet je Cora,” vervolgde Bote, terwijl hij peinzend over het rimpelende water van het ven keek, “ik dacht altijd dat we gelukkig getrouwd waren. Helga, mijn ex, wilde vanaf het begin geen kinderen en daar had ik me prima mee verzoend. Maar op een gegeven moment kwam ik erachter dat ze een vriendin had… die héél wat meer voor haar betekende dan zomaar een vriendin. Het duurde alleen ontzettend lang voordat het tot me doordrong.”

Hij zuchtte een keer diep en keek Cora even aan. “Ik denk dat ze in het geheim al meer dan twee jaar met elkaar omgingen. En inderdaad, die bezoeken aan die vrouwencafés… dat zei mij in eerste instantie helemaal niets. In mijn ogen ging het daar puur over vrouwenemancipatie.”

Hij liet een korte stilte vallen en wreef met zijn hand over zijn nek. “Uiteindelijk heeft zij de knoop doorgehakt om de scheiding door te zetten. Die scheiding hebben we overigens in goed overleg en met wederzijdse instemming afgewikkeld. We waren in gemeenschap van goederen getrouwd en ook de verdeling van de spullen is zonder enige problemen verlopen. Soms zie ik ze nog wel eens samen. We praten gewoon met elkaar en we komen zelfs nog bij elkaars ouders over de vloer, al wordt dat met de tijd natuurlijk wel steeds minder.”

“Je praat er inderdaad met veel respect over, Bote. Dat kan ik van mijn eigen scheiding helaas niet zeggen,” antwoordde Cora zacht. “Niet dat het me nu nog dagelijks bezighoudt, maar ik weet dat hij inmiddels hertrouwd is. En dat er, ondanks zijn grote kinderwens, nog altijd geen kinderen zijn gekomen.”

Bote keek haar met oprechte warmte aan en legde opnieuw voorzichtig een arm om haar schouder.

“Cora, als dit te pijnlijk is om over te praten, hoef je dat echt niet te doen.”

Ze schudde haar hoofd en glimlachte dankbaar.

“Nee, Bote. Met de meeste mensen praat ik hier liever niet over, maar zo samen met jou voelt het anders. Vertrouwd. Daarom wil ik het juist vertellen. Ja, ik had zelf ook graag kinderen gehad. Al betrap ik me er tegenwoordig steeds vaker op dat ik me afvraag in wat voor wereld jongeren straks moeten leven. De toekomst lijkt soms behoorlijk ingewikkeld te worden.”

Bote knikte peinzend. Zijn blik gleed over het spiegelgladde water van het ven, terwijl zijn hand even geruststellend op haar schouder bleef rusten.

Een poosje zaten ze zwijgend naast elkaar. De stilte voelde niet ongemakkelijk, maar juist prettig. Alsof woorden even overbodig waren geworden.

Uiteindelijk stonden ze op en begonnen aan de terugweg.

“Noemen ze dit eigenlijk een date?” vroeg Cora met een speelse glimlach.

Bote lachte zacht.

“Of was het meer een diepgaande kennismaking?”

Ze gaf hem plagend een elleboogstootje in zijn zij.

“En? Was het diepgaand genoeg, of wil je de volgende keer nog wat verder graven?”

Zonder aarzelen keek hij haar aan.

“Voor mij was het precies goed. En eerlijk gezegd hoop ik dat dit niet bij één ontmoeting blijft. Mijn gevoel van die treinreis is in elk geval uitgekomen.”

Hij zweeg even en glimlachte.

“Mag ik je de volgende keer bij mij thuis uitnodigen?”

Cora bleef abrupt staan.

Een paar tellen keek ze hem alleen maar aan. Toen zette ze een stap naar voren, sloeg haar armen om zijn nek en trok hem voorzichtig naar zich toe.

“Heel graag, want…” Verder kwam ze niet. Bote boog zich naar haar toe en zijn lippen vonden de hare.

Midden op het stille wandelpad stonden ze daar, omringd door het ruisen van de bomen en het zachte gezang van vogels. Voor even leek de wereld om hen heen stil te vallen. Twee mensen, die dachten dat de liefde voorgoed achter hen lag, ontdekten dat hun hart daar heel anders over dacht.