De avond in het park was na de preitaart verfrissend. Bote bleef bekenden groeten en ook weer en sportvriend bleef met zijn vrouw of vriendin een praatje maken. Cora werd netjes voor gesteld als zijn relatie. “Ze zullen op fitness komende week wel weer sterke verhalen willen horen, het zijn dan soms net een stelletje jonge honden, als ze even van hun werkdruk en bij sommigen even verlost van hun vrouw” Cora ziet hem aan “Oh, ik denk dat jij in zo’n geval wel mee zou doen” Hij lacht, zegt geen ja en geen nee. “Ik denk dat mannen onder elkaar net al vrouwen hun humor in die situaties wel uitspelen. En deze groep daagt iedereen elkaar continu uit, maar wel op een nette manier” Ze waren net opgestaan van hun bankje en hoorde Cora haar telefoon overgaan. Als ze opneemt ziet ze dat het Brenda is.”Met Cora” laat ze weten “Hoi Cora, bel ik gelegen?” Cora laat een lach horen “Wij lopen in het park waar Bote aan woont”. Bote neemt een wijs besluit en wijst Cora weer terug naar het bankje.  Cora drukte op het knopje en zette haar telefoon op de luidspreker, waarna ze het toestel even op het bankje legde zodat ze allebei mee konden luisteren.

Aan de andere kant van de lijn klonk Brenda’s stem direct helder en opgewekt.

“Nou, ik wilde toch even polsen hoe het met je gaat daar in het Utrechtse!” klonk Brenda’s stem vrolijk en nieuwsgierig door de luidspreker. “Zit je nog steeds zo op je roze wolk, of heeft Bote je al de hele stad laten rennen?”

Cora schoot in de lach. “Nou, we hebben vanmiddag heerlijk in een open sloep over de grachten gevaren en net een verrukkelijke preitaart achter de kiezen. En nu maken we een heerlijke avondwandeling door het park voor Bote’s deur.”

Bote boog zich met een glimlach iets dichter naar de telefoon. “Goedenavond Brenda, met Bote. Ik pas goed op haar hoor, geen zorgen!”

“Ha Bote! Goed om te horen,” lachte Brenda. “Verwen haar maar lekker, dat heeft ze wel verdiend. Maar zeg eens Cora, hoe staat het eigenlijk met de voorbereidingen voor het Van Hogendorpplein? De verhuizing komt nu toch wel erg dichtbij, heb je alles een beetje op orde of kan ik komende week nog ergens mee helpen?”

Cora leunde wat meer tegen Bote aan op het verlichte bankje. “Lief dat je het vraagt, Brenda, maar je moet niet zo voorbarig zijn,” antwoordde Cora met een glimlach. “Ik heb toch gezegd dat ik dinsdag pas te horen krijg of het doorgaat op basis van mijn eisen. En hoe is het bij jullie, hebben jullie al een beslissing genomen over de weekendtrip?”

Door de luidspreker hoorden ze op de achtergrond zachtjes de lach van Simon klinken. “Volgend weekend gaan we naar Amersfoort,” riep Brenda door de telefoon. “Maar we moeten nog een overnachting gaan boeken, daar hebben we het maandag wel weer over.”

Nadat ze nog even kort hadden nagepraat, namen ze hartelijk afscheid en drukte Cora het gesprek weg. Ze stopte haar telefoon in haar jaszak en sloot haar arm weer stevig om die van Bote.

“Dinsdag pas uitslag over je eisen voor het Van Hogendorpplein?” vroeg Bote zacht terwijl ze weer op pad gingen over het grindpad. “Dat is al bijna. Vind je het spannend?”

“Een beetje wel,” bekende Cora eerlijk, terwijl ze naast hem liep. “Maar nu even niet. Nu ben ik hier.”

Bote glimlachte in het donker en trok haar iets dichter tegen zich aan. Samen liepen ze in alle rust terug naar de voordeur bij het Wilhelminapark, nagenietend van een heerlijke zaterdag die al al hun verwachtingen had overtroffen. Thuis liggen ze al snel op de bank naast elkaar “Bote, ik krijg dorst wat heb je koud staan”. Bote stapt op “wat wil je fris, bier of wijn” het werd wijn. Een droge witte iets gezoet en fruitig. Bote schonk voor hen beiden een glas in. En met het geluid van de radio op de achtergrond bleek dat ze op het eind van hun Latijn waren. De woorden werden niet meer gevonden, die hadden ze de hele dag hun gang laten gaan. En als Bote merkt dat Cora haar ogen bijna niet open kon houden, lijkt hem het beste om een verdieping hoger te gaan. Een half uur later waren ze beide in een andere wereld.

Een half uur later waren ze beide in een diepe, rustgevende slaap gevallen. De indrukwekkende dag—van het varen door de grachten en de koffie bij de Winkel van Sinkel, tot de vrolijke ontmoeting op de boot en de sfeervolle avondwandeling—had zijn tol geëist.

De zachte klanken van de radio beneden waren verstild, en de kamer boven ademde enkel nog de serene rust van de nacht bij het Wilhelminapark. Het was de eerste nacht waarin de stilte niet meer vreemd voelde, maar als een vertrouwd deken over hen beiden heen lag.

De volgende ochtend werd Cora wakker van het zachte licht dat door de gordijnen naar binnen piepte. Bote was al stil opgestaan; de geur van verse koffie en gebakken warm brood drong langzaam de slaapkamer binnen. “Hij zal toch niet” dacht ze. De ochtend jas van Bote pakte ze van de deur en liep langzaam en voorzichtig de trap af.

Bij het openen van de deur zag ze dat de tafel keurig gedekt was en een overdaad aan jams, kaas en vleeswaren. Bij het zien van Cora in zijn ochtend jas begint hij te lachen “Goede morgen schat” Cora loopt naar hem toe en kruipt hem aan “dit had ik vanmorgen nog gemist, maar zo’n gevulde tafel is ook een verrassing hoor” Hij pakt haar in haar middel en tilt haar op en kust haar. “Ik dacht ze heeft straks wel trek in een goed ontbijt en dus wie houdt je tegen om te gaan zitten”

Ze kijkt over de tafel naar alle schaaltjes met vleeswaren en de zes verschillende jams en marmelades “Wil je thee of koffie Cora” . “Welke theesmaken heb je, of heb je groene thee”. Bote schenkt haar glas vol met heet water en legt er een zakje groen thee bij. Zelf neemt hij koffie.

“Wat voor vleeswaren heb je hier liggen, die ken ik helemaal niet”. “Nee dat zal wel kunnen kloppen. Ik heb hier een Hausmacher Leverworst, die zie je bijna nergens meer, net al zijn broertje de Thuringer Bloedworst. En dan heb ik hier Nagelhout , een droog rookvlees met pittige kruidnagelsmaak. Ik ben een liefhebber van kruidnagel, maar ook van rauwe ham en casselerrib en nu ben ik benieuwd wat je er van vind”.  “Bote, maar dit is toch veel te veel voor ons tweeën ?” Hij lacht “ga er maar vanuit dat het wel opkomt, want ook zonder breed gaat het er wel in”.

Cora nam een hapje van het dun gesneden Nagelhout en keek hem bewonderend aan. “Mmm, dat is heerlijk pittig! Je bent echt een fijnproever, Bote. Ik geloof niet dat ik ooit zo’n uitgebreid ontbijt heb gehad op de zondagochtend.”

Bote glunderde terwijl hij zijn eigen kop koffie bijschonk. “Het is je van harte gegund, Cora. Na alle stappen van gisteren mochten we wel even goed bijtanken.”

Terwijl de stoom zachtjes uit haar glas groene thee omhoog kroop, leunde Cora behaaglijk achterover in de stoel. De warme stof van zijn oversized ochtendjas voelde vertrouwd en geborgen. Ze keken elkaar aan over de rijkelijk gevulde tafel; de stilte tussen hen was niet meer afwachtend, maar vol ontspannen warmte.

“En te bedenken,” zei Cora met een twinkeling in haar ogen, “dat je me gisteren nog probeerde te overtuigen dat je een eenvoudige man bent. Intussen tover je hier ambachtelijke vleeswaren en zes soorten jam op tafel!”

“Een man moet z’n geheimen hebben,” lachte Bote, terwijl hij een pistoletje doorsneed. “Maar vooruit, vandaag doen we het rustig aan. Geen gehaast, geen drukke winkelstraten. Gewoon wij tweeën.”

“Maar we gaan toch wel nog naar het park Bote?“ “Cora we kunnen ook naar de kerk gaan, we zijn goed op tijd”. “ Wat, ga jij naar de kerk? dat had ik niet achter je gezocht. ” Een beetje een gemene lach verraad dat hij er niets van meende. “Nee Cora, ik kom al jaren niet meer in de kerk. Mijn ouders hebben mij nog wel laten dopen, maar vanaf de middelbare school heb ik het afgezworen”.

Cora keek hem aan “Dat is bij mij ook bijna zo gegaan, maar ik vertrouwde de kapelaan niet toen hij met zijn hand altijd over mijn hoofd streek. Jaren later is hij toen betrapt met een jongetje, de viespeuk” Mijn ouders waren eerst niet blij dat ik niet meer naar de kerk ging, maar toen ze het van de kapelaan hoorden, zagen het het eindelijk in en hebben hun lidmaatschap ook opgezegd”

“Nou, gelijk hadden ze,” zei Bote hoofdschuddend, terwijl de lach van zijn gezicht verdween en plaatsmaakte voor een serieuze, meelevende blik. “Wat vreselijk dat je dat als kind al zo scherp aanvoelde. Je intuïtie liet je toen al niet in de steek, Cora. En wat een opluchting dat je ouders het uiteindelijk begrepen en zo’n krachtig besluit hebben genomen.”

Cora knikte zacht. “Ja, dat gaf achteraf gelukkig veel rust. Maar goed, dat is een heel oud boek dat al lang gesloten is.” Ze nam een slokje van haar warme groene thee en keek weer met een glimlach naar de rijk gevulde ontbijttafel. “Maar je had me wel even te pakken met je kerkdienst, hoor!”

Bote grinnikte weer. “Ik kon het niet laten. Maar nee hoor, geen kerkbanken voor ons vanmorgen. Als we dadelijk rustig uitgegeten zijn, trekken we gewoon lekker de wandelschoenen weer aan. Het park ligt er prachtig bij in de ochtendzon.”

“Afgesproken,” zei Cora tevreden, terwijl ze nog een klein dun plakje van het Nagelhout op haar brood legde. “Eerst nog even uitgebreid genieten van al dit lekkers. Want zo’n koninklijk ontbijt laat ik natuurlijk niet zomaar staan.”

Een half uur later liepen ze de deur weer uit en staken de straat over om het park in te gaan. Bij de vijver was het een herrie van je welste, een stel ganzen maakten ruzie bij een paar kinderen die broodkruimels aan het voeren waren. De meeuwen krijsten daarboven in de lucht. Door het geweld van de ganzen bleven de meerkoeten  en de waterhoentjes uit de buurt.

Cora en Bote bleven even staan kijken naar het drukke tafereel aan de waterkant. Bote schudde met een brede glimlach zijn hoofd. “Zie ze eens tekeergaan, die ganzen. Het zijn net een paar luidruchtige baasjes die vinden dat heel het park van hen is,” zei hij, terwijl hij de kraag van zijn jas wat verder omhoog sloeg tegen de frisse ochtendwind.

Cora schoot in de lach. “Nou, inderdaad! Die arme meerkoetjes hebben geen schijn van kans zo. Maar kijk die kinderen eens genieten, die trekken zich van al het kabaal helemaal niets aan.”

Ze wandelden rustig verder langs het slingerende pad, weg van de drukste plek bij de voederstek. Naarmate ze de ganzen achter zich lieten, keerde de rust in het park langzaam terug. De ochtendzon weerspiegelde prachtig in het rimpelende water van de vijver en het frisse groen van de bomen gaf de wandeling een ontspannen, bijna serene sfeer.

Bote pakte Cora’s hand weer vast en strengelde zijn vingers warm door de hare. “Het is toch heerlijk zo op de zondagochtend,” zei hij zacht. “Geen gehaast, geen verplichtingen. Gewoon even samen zijn.”

Cora keek hem van terzijde aan, blij met de ontspannen blik op zijn gezicht. “Het is fantastisch, Bote. Ik zou bijna vergeten dat ik straks weer richting het zuiden moet.”

Bote hield even in en keek haar met een warme, maar ook wat weemoedige blik aan. “Moet je vandaag echt al op tijd weg, of plakken we er nog een mooie middag aan vast?”

“Ik heb afgesproken met Brenda dat ik omstreeks acht uur vanavond vertrek en zij en Simon zouden mij ophalen van het station, omdat de buslijnen ’s avonds nooit op het treinverkeer aansluiten”.

Cora en Bote bleven even staan kijken naar het drukke tafereel aan de waterkant. Bote schudde met een brede glimlach zijn hoofd. “Zie ze eens tekeergaan, die ganzen. Het zijn net een paar luidruchtige baasjes die vinden dat heel het park van hen is,” zei hij, terwijl hij de kraag van zijn jas wat verder omhoog sloeg tegen de frisse ochtendwind.

Cora schoot in de lach. “Nou, inderdaad! Die arme meerkoetjes hebben geen schijn van kans zo. Maar kijk die kinderen eens genieten, die trekken zich van al het kabaal helemaal niets aan.”

Ze wandelden rustig verder langs het slingerende pad, weg van de drukste plek bij de voederstek. Naarmate ze de ganzen achter zich lieten, keerde de rust in het park langzaam terug. De ochtendzon weerspiegelde prachtig in het rimpelende water van de vijver en het frisse groen van de bomen gaf de wandeling een ontspannen, bijna serene sfeer.

Bote pakte Cora’s hand weer vast en strengelde zijn vingers warm door de hare. “Het is toch heerlijk zo op de zondagochtend,” zei hij zacht. “Geen gehaast, geen verplichtingen. Gewoon even samen zijn.”

Cora keek hem van terzijde aan, blij met de ontspannen blik op zijn gezicht. “Het is fantastisch, Bote. Ik zou bijna vergeten dat ik straks weer richting het zuiden moet.”

Bote hield even in en keek haar met een warme, maar ook wat weemoedige blik aan. “Moet je vandaag echt al op tijd weg, of plakken we er nog een mooie middag aan vast?”

Verderop in het schoolden een groot aantal mannen en jongens en meisjes bij elkaar. Bote “Kom we lopen daar even heen die lui gaan straks allemaal naar het voetbal in de galgenwaard”. In de groep waren een heleboel die Bote aanspraken en nu in gezelschap van Cora dus niet mee naar het stadion meeging. “Bote je mist de wedstrijd tegen Feyenoord toch niet” Bote vroeg de mannen om ook voor hem de ploeg aan te moedigen  en dat hij dit weekend veel liever met zijn vriendin doorbracht. “Bote maar van mij mag je wel met hen mee, als je mij dan ook maar mee neemt. Ik houd ook wel van voetbal en kom wel eens bij NAC en een enkele keer bij Willem II”.

Een paar manen hoorden wat Cora had gezegd en reageerden enthousiast “Jongens Bote gaat ook mee en introduceert zijn vriendin” Bote keek even vreemd ‘wat gebeurd er me nou’, maar neemt het heft zelf toch weer in handen. “Mannen, een andere keer misschien, maar vandaag heb ik andere plannen.

De mannen barstten in een luid gelach uit. “Kijk, Bote, dat is nou een vrouw naar ons hart!” riep een van hen met een brede grijns, terwijl een ander goedkeurend zijn duim opstak. “Die laat zich niet zomaar aan de kant zetten voor een wedstrijdje!”

Bote schudde lachend zijn hoofd en legde zijn arm beschermend en trost om Cora’s schouder. “Nee, dat merk ik al,” zei hij met een glinstering in zijn ogen. “Voor je het weet staat ze zelf in de Galgenwaard de boel op sleeptouw te nemen.”

“Gelijk heeft ze!” klonk het vanuit de groep, waarna ze zich na een paar laatste plagerige opmerkingen en handdrukken alsnog in beweging zetten richting het stadion. De rood-witte sjaals en vlaggen stak fel af tegen de herfstachtige ochtend.

Nadat de groep de hoek om was en het rumoer langzaam wegzakte, keken Bote en Cora elkaar aan.

“Een NAC- en Willem II-ganger, hè?” zei Bote terwijl ze weer verder wandelden over het paadje. “Dat had ik eigenlijk achter die brave buitenkant van jou moeten zoeken. Maar ik ben blij dat je hier bij mij bent gebleven in plaats van achter die schreeuwende mannen aan te hollen.”

Cora keek hem ondeugend aan. “Tja, je hebt geluk dat ik mijn prioriteiten ken. Maar zeg nou zelf, zo’n wedstrijdje op z’n tijd heeft ook wel sfeer.”

“Zeker weten,” antwoordde Bote lachend. “Maar onze eigen zondag is minstens zo spannend. Wat dacht je ervan als we zo even terugwandelen en aan de koffie of een vroege lunch beginnen? Dan kunnen we daarna rustig kijken hoe we de middag gaan indelen voordat de reis naar het zuiden weer ter sprake komt.”

Na de lunch en het opruimen zette Bote de televisie even aan om op de plaatselijke televisie te kijken of FC Utrecht ook uitgezonden werd. Cora had de afwas gedaan want ze vond het te weinig voor de vaatwasser. Ze laat zich met een lichte plof naast Bote in de bank zakken. “We hebben nog wat vergeten vanmorgen Bote”. Hij ziet haar vragend aan. “Ik heb je nog niet echt gevoeld Bote en ik zou het jammer vinden als ik dat gevoel straks terug in de trein nog voel”.Hij doet de televisie uit en spreidt zijn armen om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan.

Het geluid van de televisie maakte plaats voor de weldadige stilte van de kamer. Cora legde haar hoofd op zijn borst, precies op de plek waar ze het ritme van zijn hart kon horen, en haalde diep adem. De geur van de frisse parklucht hing nog subtiel in de stof van zijn trui.

“Gevoeld…” fluisterde Bote zacht in haar haar, terwijl hij met zijn hand rustig over haar rug streek. “Je hebt helemaal gelijk, Cora. Tussen alle verhalen, de grachten, het ontbijt en de supporters door zouden we bijna vergeten waar het echt om draait.”

Hij leunde iets achterover om haar aan te kijken. Zijn blik was zacht, zonder de twijfel of voorzichtigheid van de eerste weken. Met zijn vingertoppen streek hij een losse lok haar uit haar gezicht en liet zijn hand even rusten op haar wang. Cora sloot haar ogen en leunde behaaglijk in zijn aanraking. Het was precies de geborgenheid en warmte waarnaar ze had verlangd—een gevoel dat diep genoeg zat om haar straks op de terugreis naar het zuiden te verwarmen.

“Ik ga je missen als je straks in die trein zit,” zei Bote eerlijk, terwijl hij haar zachtjes op haar voorhoofd kuste en daarna op haar lippen. “Het huis voelt toch een stuk leger zonder jouw lach door de kamer.”

Cora glimlachte tegen zijn lippen en sloeg haar armen wat vaster om zijn nek. “Dan moet je maar zorgen dat ik snel weer terugkom,” fluisterde ze ondeugend. “En vergeet niet: dinsdag is een belangrijke dag. Dan hoor ik meer over het Van Hogendorpplein.”

“Ik duim met alles wat ik in me heb,” antwoordde Bote met een warme knipoog. “Maar wat de uitslag ook is, we hebben dit al samen. Dat pakt niemand ons meer af.”

Ze bleven zo nog een hele poos op de bank zitten, nauw tegen elkaar aan gekropen, pratend in zachte zinnen en soms gewoon stil genietend van de nabijheid. De klok aan de wand tikte rustig voort, maar de tijd leek even geen vat op hen te hebben.

Tegen het einde van de middag hielp Bote haar met het inpakken van haar tas. Bij de voordeur pakte hij haar jas en hield die voor haar op, waarna hij haar nog één keer stevig vastpakte voor een lange, warme omhelzing.

Bote schoot in de lach toen hij de maag van Cora hoorde knorren, precies op het moment dat ze haar tas wilde dichtritsen.

“Wacht eens even,” zei hij met een ondeugende twinkeling in zijn ogen, terwijl hij haar jas weer op de kapstok hing. “Dacht je nou echt dat ik je met een lege maag de trein in laat stappen? Van de liefde alleen kun je niet leven, hoe fijn het hier ook is!”

Cora schoot in de lach en haalde opgelucht adem. “Nou, eerlijk gezegd begon ik me al af te vragen of een fijne omhelzing mijn avondeten moest worden!”

“Absoluut niet,” antwoordde Bote beslist. Hij wandelde al richting de keuken. “Ik heb de overgebleven preitaart van gisteravond opgewarmd en er nog een frisse salade bij gemaakt. Een snelle, maar stevige hap voordat je de trein pakt. Zo hoef je thuis niet meer achter het fornuis te staan.”

Een kwartier later zaten ze gezellig aan de keukentafel te genieten van de warme maaltijd. Het eten smaakte heerlijk en het gaf hen nog net dat extra uurtje om in alle rust na te tafelen, zonder gehaast.

Pas nadat het laatste bord was afgewassen en Cora écht voldaan was, pakte Bote haar jas er opnieuw bij. Bij de voordeur sloot hij haar stevig in zijn armen voor die lange, warme omhelzing—dit keer met een goed gevulde maag en een warm gevoel dat haar de hele reis naar het zuiden zou bijblijven.

Op het station van Utrecht Centraal wandelden ze arm in arm naar het perron. Toen de trein naar het zuiden langzaam binnenrolde, keek Cora nog eenmaal om. Bote zwaaide met een brede, liefdevolle glimlach en bleef staan tot de trein achter de bocht verdwenen was. Met een tevreden gevoel en een hart vol warmte leunde Cora achterover in haar stoel; het weekend was voorbij, maar hun verhaal was pas net begonnen.