De avond was inmiddels aangebroken. De straatlantaarns waren al ontstoken en terwijl het werkende volk alweer huiswaarts was gekeerd, hadden ook de meeste winkels in de stad hun deuren inmiddels afgesloten.

De straten werden rustiger en de stad maakte zich op voor een stille avond, terwijl de gedachten aan de mysterieuze zaak rondom Pieter Pieterse bij de rechercheurs nog volop door het hoofd speelden.

Simon was inmiddels thuisgekomen. Zijn kant-en-klare maaltijd hoefde maar even in de magnetron en met een beker heet water voor een Cup-a-Soup vooraf was hij binnen een halfuur klaar met eten.

Na een snelle douche en een grondige scheerbeurt besloot Simon om er vanavond eens als een echt heertje bij te lopen. Normaal gesproken was hij altijd ontzettend voorzichtig met het gebruik van sterke parfum en hield hij het liever bij een goede deodorant.

Toen het flesje parfum echter uit zijn hand glipte, schrok hij op. Een paar druppels vielen per ongeluk op het hemd dat hij net wilde aantrekken en trokken er meteen in. De indringende geur sloeg hem even op de keel.

“Nou ja,” dacht hij schouderophalend terwijl hij naar de spiegel keek, “met zowel een overhemd als een warme trui eroverheen zal die geur wel meevallen en minder opvallen.”

Met een glimlach pakte hij zijn spullen, klaar om de koude avond in te ruilen voor de warmte bij Brenda. De weg naar Brenda legde hij dit keer te voet af. De laatste weken was hij simpelweg te weinig in beweging geweest, en dat begon hij te merken. Waar hij eerder – mede door het contact met Brenda – wekelijks een paar keer naar de sportschool ging en zomers met een groepje uit de buurt ging trimmen, was daar de laatste tijd niets meer van terechtgekomen. Misschien moest hij het onderwerp vanavond maar eens ter sprake brengen en peilen of Brenda en Cora er ook wel voor in waren om samen met hem de draad op te pakken.

Nadat hij de ruim twee en een halve kilometer in iets minder dan een halfuur had weggewandeld, viel het hem lichamelijk alles meeviel. Zonder last van stijve spieren of andere ongemakken liep hij naar de achterkant van het pand en drukte op de bel.

Benieuwd wie er zou opendozen en of Brenda de geur van zijn ietwat te enthousiast geworden parfum zou opmerken, wachtte hij op de drempel in de koele avondlucht.

Met een zoemgeluid viel het slot van de deur in het slot en werd deze ontgrendeld. Boven aan de trap stond Brenda al op hem te wachten.

Nadat Simon naar boven was gelopen, deed hij zijn jas uit en hing deze netjes op aan de kapstok. Brenda verwelkomde hem met een ferme omhelzing en een langdurige zoen, maar verbrak die plotseling met een glimlach: “Schat, wat zie jij er netjes uit en wat ruik je lekker! Gaan we nog uit vanavond, want dat hadden we helemaal niet afgesproken?”

Een lichte blos trok op zijn wangen. “Nee Brenda, normaal kom ik altijd in mijn dienstkleding of vrije tijdskleding. Vanavond vond ik dat ik wel eens mijn goede kleren aan mocht trekken.”

Ze knipoogde naar hem en zei: “Nou, je ziet er in ieder geval erg goed uit, en die parfum vind ik ook heel lekker. Kom maar gauw door, want je vertelde aan de telefoon al dat je een hele boel te vertellen had.”

In de woonkamer zat Cora op de bank met haar telefoon aan haar oor. Simon liep langs haar heen en tikte even vriendelijk op haar schouder om te laten weten dat hij er ook was.

Cora knikte kort naar Simon en wees met een verontschuldigend gebaar naar haar telefoon, terwijl ze op een gedempte toon het gesprek vervolgde. Simon liep door naar de zithoek en nam plaats op een van de comfortabele stoelen.

Brenda kwam even later de kamer in gelopen met twee dampende kopjes koffie. Ze zette ze op de salontafel en kwam dicht naast hem op de bank zitten. “Zo,” zei ze zacht, terwijl ze haar hand op zijn knie legde. “Nu ben ik toch wel heel benieuwd wat Joris jullie allemaal precies te vertellen had over die forensische procedures.”

Simon glimlachte en begon enthousiast te vertellen over de presentatie van de chef, het werk van de toxicoloog en de gedetailleerde stappen van het onderzoek in de cel. Brenda luisterde aandachtig en stelde tussendoor een paar scherpe vragen, precies zoals hij van haar gewend was.

Cora luisterde met grote belangstelling terwijl Simon zijn aantekeningen erbij pakte en van A tot Z vertelde wat Joris die middag had uitgelegd. Dankzij zijn notities kon hij al haar vragen haarfijn beantwoorden over hoe zo’n forensisch onderzoek in zijn werk ging: van de autopsie en toxicologische analyses tot het sporenonderzoek in de cel en de reconstructie van de voedselketen.

Toen hij echter uitgesproken was, haalde hij even zijn schouders op. “Maar in feite zijn we nu net zo ver als met de vraag van gisteren,” besloot hij realistisch. “Zolang het NFI en de schouwarts hun rapporten niet klaar hebben en alle onderzoeken niet volledig in kaart zijn gebracht, blijft het voorlopig wachten op definitieve antwoorden.”

Brenda schonk de kopjes nog eens vol en leunde achterover. “Wachten is ook het lastigste dat er is, vooral als je zo’n zaak het liefst meteen wilt oplossen,” merkte ze op. Ze keek toen even schuin naar Cora, die nog steeds die geheimzinnige glimlach om haar mond had. “Maar goed, nu we het toch over afwachten en leuke afleiding hebben… Cora, jij had het net over Bote?”

Cora lachte even en nam een slok van haar koffie. “Klopt,” zei ze. “Bote en ik hadden het net over de plannen voor het komende weekend, maar zoals het er nu naar uitziet, zijn we het nog niet helemaal eens over waar we naartoe zouden gaan.”

Ze legde uit dat Bote wel graag naar haar toe wilde komen, maar dat Cora het wat bezwaarlijk vond om hem hier bij Brenda te laten overnachten of om direct een hotel in de stad te boeken. “Zelf wilde ik eigenlijk wel weer naar Utrecht, maar dat zag Bote dan weer niet zo zitten,” voegde ze er met een lichte verzuchting aan toe.

Omdat ze op dit punt even in een impasse zaten, hadden ze besloten om er allebei nog even rustig over na te denken en er morgen verslaafd op terug te komen. Met dat compromis hadden ze het telefoongesprek afgesloten.

Brenda keek even glimlachend naar Simon. “Loop jij even mee naar de keuken, Simon? Dan schenken we meteen wat anders in.”

Samen liepen ze naar de keuken, uit het zicht van de woonkamer. Daar deelde Brenda direct haar plannen om Cora te helpen. “Simon, zou jij het goed vinden als wij het komende weekend bij jou thuis doorbrengen? Dan kan ik aan Cora voorstellen dat Bote en zij hier samen in het huis verblijven. Zo hebben wij allebei onze handen vrij, en zij ook.”

Simon dacht er even over na, maar de logica en het voordeel van het plan drongen al snel tot hem doordringen. Het leek hem eigenlijk een fantastisch idee. “Lieve schat, dat is echt een uitstekende oplossing,” antwoordde hij tevreden. “Vorige week, toen Cora naar Utrecht was, hadden wij hier op die manier ook alle ruimte en tijd voor ons tweeën. En misschien is dit voor de komende tijd wel een vaste oplossing, zolang Cora nog niet definitief is verhuisd. Wat mij betreft doen we het precies zo.”

Simon liep even later terug de woonkamer in met een paar glazen, blikjes bier en een paar flesjes frisdrank op een dienblad. Cora zag de blikjes bier en riep meteen: “Oh, dat lust ik ook wel!”

“Dat wist ik wel,” zei Brenda lachend.

“Dan krijg je er eentje van mij, Cora,” zei Simon terwijl hij haar een glas en een blikje overhandigde. Niet veel later zaten ze weer gezellig met z’n drieën in de zithoek.

Brenda nam het woord en keek Cora aan. “Cora, Simon en ik hebben net een heel goed voorstel voor je bedacht. Jij en Bote hadden het net over de discussie waar jullie dit weekend heen zouden gaan en wat jullie zouden doen. Wij willen jullie voorstellen dat, als Bote hierheen komt, wij die dagen in het huis van Simon gaan wonen. Dan hebben jullie alle ruimte voor je samen zijn, en lopen we elkaar niet in de weg. Wat vind je daarvan?”

Cora keek verbaasd en aangenaam verrast op. “Dat meen je niet! Oh, dat zal Bote echt enorm waarderen. Wacht, ik bel hem meteen op!”

Terwijl Cora direct haar telefoon greep om Bote het goede nieuws te vertellen en al bellend naar de gang liep, trok Simon zachtjes naar Brenda toe. Hij pakte haar hand en vertelde met een glinstering in zijn ogen over het besluit dat hij die middag had genomen.

De heldere en gedetailleerde uitleg van Joris over het forensisch onderzoek had zijn ogen echt geopend. Simon legde uit dat hij niet op zijn lauweren wilde rusten, maar de ambitie voelde om door te groeien. Hij zag het als een enorme uitdaging en een logische volgende stap in zijn loopbaan om de overstap te maken naar de forensische opsporing.

In grote lijnen vertelde hij Brenda wat de functies binnen de forensische afdeling precies inhielden: van het minutieus veiligstellen van sporen op een delictplaats tot de nauwe samenwerking met pathologen en toxicologen. Brenda luisterde ademloos, vol trots op zijn gedrevenheid, terwijl ze op de achtergrond Cora enthousiast tegen Bote hoorde vertellen over het weekendplan.

Niet veel later kwam Cora stralend de woonkamer weer binnengelopen. Aan de glimlach op haar gezicht konden Simon en Brenda meteen zien dat Bote laaiend enthousiast had gereageerd. Bote had gewonnen zonder dat er sprake was geweest van een wedstrijd, en het hele weekendprobleem was in één klap opgelost.

Simon voelde zich op zijn eigen manier ook een winnaar. Nu hij de definitieve beslissing had genomen om zich te verdiepen in de forensische opsporing, viel er een soort rust en helderheid over hem heen. Brenda deelde dat gevoel van voldoening; niet alleen vanwege hun eigen plannen voor het weekend, maar vooral omdat ze Cora dit gunde. Voor Cora voelde de regeling als een enorme opluchting. Het idee dat ze vaker van dit soort gebruik zouden kunnen maken, was een ware geschenk om de liefde en vriendschap met Bote in alle rust verder te laten groeien.

Terwijl de avond langzaam vorderde en de wind buiten tegen de ruiten tikte, zaten ze met z’n drieën ontspannen bij de kachel. De puzzelstukjes vielen op hun plek, zowel in hun persoonlijke levens als in de warmte van de vriendschap die hen allen verbond.

Toen Simon ver voorbij middernacht de loop naar huis begon, had hij nog een ding vergeten voor te stellen, maar dat was voor de volgende keer.