Het is inmiddels donderdagavond. Simon zit thuis en laat de zee aan informatie over de forensische opsporing langzaam op zich inwerken. Hij is stomverbaasd over de enorme hoeveelheid gespecialiseerde mogelijkheden die er binnen een forensische afdeling bestaan. Voor vrijwel elke functie blijkt een aparte, specifieke opleiding vereist te zijn.

Zijn oog valt al snel op de opleiding tot Forensisch Coördinator, die uit vier modules bestaat. Maar als hij vervolgens naar de kosten kijkt, schrikt hij opnieuw: een prijskaartje van ruim twintig duizend euro is iets waar hij absoluut niet op had gerekend.

Een ding weet hij inmiddels wel zeker: hij wil op de lange termijn niet simpelweg agent blijven, dus er moet hoe dan ook verandering komen. Toch neemt Simon vanavond nog geen overhaaste beslissing. Hij wil eerst eens rustig overleggen met Joris om te horen hoe die zijn kansen inschat. Joris weet immers precies wat Simon in huis heeft en hoe hij binnen het korps gewaardeerd wordt.

Om een uur of tien schrikt Simon op wanneer het alarm van zijn portofoon afgaat. Er komt een melding binnen dat de interne alarminstallatie in de Erasmusstraat is afgegaan en dat er direct assistentie wordt gevraagd. Zodra hij ter plaatse arriveert, ziet hij al meerdere politiewagens met loeiende sirenes en zwaailichten aankomen.

Joris, die vanavond opnieuw dienst heeft, neemt meteen de leiding en geeft het bevel om het pand hermetisch te omsingelen. De inbrekers hebben dat echter al snel in de gaten. Ze slaan op de vlucht en proberen te ontkomen via het dak van de schuur. Het blijken er meerdere te zijn, en ze rennen ieder een andere kant op.

Simon ziet tot zijn verbazing ook Sake rennen, die direct de achternagezeten verdachte achtervolgt. Simon bedenkt zich geen moment en snelt er meteen achteraan. Sake blijkt een paar stappen sneller te zijn dan Simon, en haalt al snel de verdachte in.

“Stop, blijven staan!” roept Sake resoluut, maar de man negeert het bevel volledig en probeert door te rennen. Sake is echter te rap; hij versnelt zijn pas, haakt tijdens het rennen behendig zijn been onder dat van de inbreker en met een zware bons smak de man hard op straat neer.

Simon is er meteen bij en haalt bliksemvlug zijn boeien tevoorschijn om ze om de polsen van de man te slaan. Op dat moment probeert de verdachte zich met een wilde ruk alsnog los te wringen. Sake reageert supersnel en alert: hij trekt resoluut zijn stroomstootwapen. De man krimpt direct in elkaar van de schrik en de stroomstoot, en stort opnieuw hulpeloos op de grond neer, waarna Simon alsnog de boeien kan omdoen.

Een andere collega die ze had zien lopen was er met de auto achter aan gereden. Dat scheelde de mannen veel tijd en konden rechtstreeks door naar het bureau. Op het moment dat de man achter slot en grendel zat, kwamen ook de anderen terug.

Bart had een tweede verdachte gevolgd en gezien hoe de man een horecagelegenheid binnenging. Toen hij samen met zijn collega Koop naar binnen stapte, bleek er op dat moment een besloten familiefeest aan de gang te zijn. De ruimte was gevuld met pratende gasten, terwijl op de achtergrond muziek klonk.

Bart en Koop wisselden een korte blik. Ze wilden het feest niet onnodig verstoren, maar konden het zich evenmin veroorloven de verdachte uit het oog te verliezen.

Terwijl ze zich zo onopvallend mogelijk tussen de aanwezigen begaven, begonnen ze discreet navraag te doen. Het duurde niet lang voordat ze enkele aanwijzingen kregen die hun vermoeden bevestigden. De man was kort na binnenkomst naar het toilet verdwenen en sindsdien had niemand hem nog gezien.

Bart liep met Koop naar de toiletruimte. Achter een van de gesloten deuren zat de verdachte zich schuil te houden. De man had kennelijk gehoopt dat zijn achtervolgers hem hier niet zouden zoeken.

Hem daar zomaar uit krijgen, zonder de hele zaak op stelten te zetten, was nog een ander verhaal. Bart bedacht een list. Hij klopte op de deur en riep op een toon alsof er niets aan de hand was:

‘Meneer, wilt u even naar buiten komen? Er is iets wat we met u moeten bespreken.’

Het bleef stil.

Koop nam het over en voegde er op rustige toon aan toe: ‘We weten dat u daar zit. U kunt het ons gemakkelijk maken, of we moeten andere maatregelen nemen.’

De arrestatie van de verdachte op het toilet verliep vlot, maar het echte werk begon pas nu ze het pand nog moesten verlaten zonder al te veel commotie. Koop riep versterking op om de verdachte op te halen en verliet samen met Bart en met behulp van een medewerker van het bedrijf de zaak via een achterdeur.

Ook de derde verdachte, die op straat al rennend de benen nam zodra hij oogcontact met een agent kreeg, kon korte metten worden ingerekend; met behulp van live camerabeelden werd hij een straat verderop alsnog bij de kladden gegrepen.

Terwijl de buurt rondom de woning werd afgezet, troffen andere collega’s op het terrein achtergelaten bivakmutsen, handschoenen, jassen en gestolen sieraden aan. Binnen in de woning was de ravage enorm. Joris vertelde later lacherig dat alle kasten openstonden en de hele inboedel over de vloer was gegooid. Maar waar Joris en de rest van het team pas echt om konden lachen, was het dak van de overkapping: dat was volledig ingezakt, vermoedelijk doordat een van de onhandige inbrekers er tijdens zijn overhaastige vluchtpoging pardoes doorheen was gezakt.

Nadat alle drie de verdachten in de boeien waren geslagen, vond Joris het wel welletjes voor deze avond. Hij bedankte iedereen voor hun inzet en scherpte het team nog even aan om net als vannacht altijd paraat te staan.

Sake en Simon stapten weer samen in de wagen om gezamenlijk naar huis te rijden. De klok was inmiddels al ver voorbij middernacht. Het was een hectische en leerzame dienst geweest, en terwijl de rust over de stad terugkeerde, zoemde het avontuur nog even na in hun hoofd.