Het was al even geleden dat Brenda en Simon besloten hadden om er een lang weekend tussenuit te trekken en op een soort citytrip te gaan, maar besluiten is nog wat anders dan dat ook daadwerkelijk boeken. Brenda had met haar baas van Olphen al geregeld dat ze de zaterdag van het betreffende weekend vrij zou krijgen. Maar bij een politieagent ligt dat net even anders.

Normaal gesproken kregen ze drie maanden van tevoren hun werkschema, waarop ze globaal konden zien wanneer hun vrije dagen vielen, evenals de weekenden waarin ze weliswaar vrij waren, maar wel oproepbaar moesten blijven. Het was zelfs al een paar keer voorgekomen dat er in noodgevallen alsnog een beroep op een vrije zondag werd gedaan. Dat was dan ook de voornaamste reden dat hun lang weekend tot op heden nog niet daadwerkelijk was geboekt.

Tijdens een intern overleg had Simon de gewenste datum doorgegeven waarop ze er graag even tussenuit wilden gaan, waarna het bij personeelszaken netjes in het systeem was ingevoerd. Nu was het vooral duimen en afwachten of het rooster definitief groen licht zou geven voor een zorgeloos weekend weg, ver weg van alle hectiek en de nasleep van die afgelopen intensieve weken.

Nu stonden ze dan eindelijk klaar om hun eerste gezamenlijke weekend als een voorbarig soort honeymoon te gaan beleven. Eerder in de week had Brenda de knoop doorgehakt en een sfeervolle weekendtrip naar Haarlem geboekt. Ze hadden er samen naar toe geleefd, en op een avond stond Brenda bij Simon thuis om hem te adviseren welke kleren hij het beste kon inpakken voor deze trip.

Door de tijd die ze inmiddels al met elkaar deelden en de relatie die steeds vaster vorm kreeg, was ze al een paar keer eerder bij hem thuis geweest en had ze er zelfs al eens een nacht doorgebracht. De drempel was allang weg, en de spanning van het naderende weekend gaf alles een feestelijk tintje.

Wat Brenda al vaker was opgevallen, was dat Simon, die al jaren als vrijgezel in die woning woonde, zijn huis altijd keurig op orde had. Nog nooit had ze geconstateerd dat het er ook maar iets rommelig uitzag. Maar ook als Simon bij haar was, hielp hij altijd met opruimen. Zoals hij al eens eerder had gezegd: “Ik heb een hekel aan rommel en thuis sta ik heel gemakkelijk met de kruimeldief of de stofzuiger klaar.”

Brenda had zelf ook altijd het idee dat het om haar heen netjes moest zijn. Die eigenschap had ze ook hard nodig in de kledingzaak van Van Olphen, waar ze nieuwe personeelsleden altijd moest opleiden in het schoonhouden en opruimen van de winkel. Dat was immers, samen met het personeel, het ultieme visitekaartje van de zaak. Gezien die gedeelde instelling had ze alle reden om te vermoeden dat ze op dit punt in hun relatie nooit enige problemen zouden krijgen.

Simon bekeek zichzelf tevreden in de spiegel van de badkamer. Het strakke gladdere resultaat na het scheren beviel hem wel; een goeie beurt met het mesje en een paar stevige spuitjes van zijn favoriete parfum maakten het helemaal af. Hij ritste het vakje van zijn weekendtas dicht nadat het toiletartikelentasje erin was verdwenen en pakte zijn spullen op.

“Ik ben er klaar voor,” dacht hij bij zichzelf, terwijl er een brede glimlach op zijn gezicht verscheen. “En nu nog een snel ritje door de wasstraat en Brenda, here I come!”

Niet veel later reed hij de wasstraat uit met een blinkend schone auto. De frisse geur van autoshampoo mengde zich met het heerlijke najaarszonnetje dat op de voorruit scheen. Het rooster bij de politie lag voor een paar dagen achter hem, de dossiers rond stichting “Dakloos” waren even uit zijn hoofd gebannen, en het enige wat nu nog telde was een onbesmet, lang weekend samen met Brenda in Haarlem.

Toen hij bij Brenda in de straat parkeerde en aanbelde, stond ze samen met Cora achter de deur te wachten. De koffer stond netjes ingepakt in de gang en Brenda keek hem met een stralende lach aan zodra ze de deur opendeed.

“Zo te zien is iemand er meer dan klaar voor,” zei ze plagend toen ze zijn frisse parfum rook en hem een zoen gaf.

“Jij hebt geen idee hoe erg, op naar Haarlem!”

“Wacht heel even!” riep Cora lachend vanaf de drempel, terwijl Simon het eerste kofferstuk naar de auto tilde. “Je denkt toch niet dat je haar zo maar mee kunt krijgen zonder dat ik jullie een goeie reis wens?”

Simon draaide zich om en toverde een brede glimlach op zijn gezicht. “Natuurlijk niet, Cora. En jij bent er echt van overtuigd dat je het dit weekend redt zonder Brenda in de buurt?”

“Maak je om mij maar geen zorgen,” antwoordde Cora vastberaden, al was er een lichte glinstering van emotie in haar ogen te zien. “Met het verhoor achter de rug en het dossier dat eindelijk gesloten is, voelt het alsof ik voor het eerst in tijden weer echt kan ademhalen. En jullie twee hebben dit weekend meer dan verdiend.”

Brenda stapte naar Cora toe en gaf haar een warme, stevige omhelzing. “Als er ook maar iets is, belt Bote of jij me meteen, afgesproken? Geen twijfel over mogelijk.”

“Beloofd,” zei Cora met een knikje. “En nu wegwezen jullie, voordat het verkeer dichtslibt.”

Nadat Simon de koffers zorgvuldig achter in de glimmend schone kofferbak had gestapeld en het klepje dichtklapte, stapten ze in. Simon startte de motor, zette een ontspannen muziekje op en keek even opzij naar Brenda, die tevreden in haar stoel onderuit zakte.

Terwijl ze de straat uitreden en Cora hen vanaf het trottoir uitzwaaide, gleed de spanning van de afgelopen weken langzaam van hun schouders. De rechtszaak rondom stichting “Dakloos”, de getuigenissen en de onzekerheid over het dienstrooster maakten definitief plaats voor de voorpret van hun allereerste echte weekend samen. Haarlem lag voor hen, en het voelde in alle opzichten als het begin van een heel nieuw hoofdstuk.