
Na de koffie en de lunch wilden ze weer verder. Op de plattegrond en de informatie leek hen de Grote Hoputstraat wel een goede weg om bij het Proveniershof te komen. ‘Weetje waar die naam wegkomt Simon?’ Ze ziet de lach van hem “Ja, daar heb ik wel meer van gelezen want die vond je vroeger ook in andere steden. Een provenier is iemand die van ‘preuves’ ( giften) leeft. Maar een proveniershuis was meer een instelling waar rijke mensen zich tegen een eenmalige betaling konden inkopen om later onderdak en voeding te krijgen. Het zou eigenlijk een verzorgingshuis zijn’. Proveniershuizen hielden later geen stand meer. Het moet aan het einde van de 18e eeuw zijn geweest dat de meeste woningen gewoon werden verhuurd’.
‘Maar’ zei Brenda ‘het heeft later ook nog als oudemannenhuis gediend, maar de laatste dertig jaar worden de woningen na een verbouwing verhuurd’.
Ze zagen een bewoner die met een gieter langs enkele planten liep. Hij groette hen vriendelijk. ‘Komt u de hofjes bekijken?’ vroeg hij. ‘Ja,’ antwoordde Brenda. ‘We zijn onder de indruk van deze plek, heel anders dan bij ons in Brabant, al zijn er in Breda ook nog wel een hofjes te vinden.’
De man glimlachte. ‘Dat zal wel eens mee kunnen vallen. Veel mensen uit Haarlem kennen de hofjes niet eens allemaal. Ze zijn er gewoon, maar je moet weten waar je moet weten waar je moet zijn. En weet u dat de meeste inwoners de historie van de stad niet eens goed kennen’. Na een kort praatje namen ze afscheid en vervolgden hun route.
Het volgende hofje was het Frans Loenenhofje in de Witte Herenstraat. Simon opnieuw bleef even staan. De toegangspoort was indrukwekkend en vormde een mooi contrast met de woningen daarachter. In de routegids leest hij:
‘ Het poortje werd in 1625 gebouwd naar ontwerp van de beroemde Lieven de Key (1560-1627) en voltooide het achterliggende hofje dat in de periode 1607- 1609 werd gebouwd.
De stichter van het Frans Loenenhofje was een Amsterdamse koopman Frans Loenen (1543-1607). Met zijn legaat werden de eerste 11 huisjes in 1607 gebouwd. In 1609 liet Loenen’s vriend Jacobus Zaffius (1534-1618) een vijftal huisjes bijbouwen. De bewoonsters waren alleenstaande vrouwen. Eén van de huisjes huisvest de regentenkamer. In 18e en 20e eeuw vonden verbouwingen plaats, teneinde de huisjes uit te breiden. De 11 huisjes zijn gebouwd rond een mooie binnentuin’.
Wanneer ze onder de monumentale toegangspoort door lopen, stappen ze een prachtig aangelegde binnentuin binnen.
‘Ook hier voel je meteen weer die rust, zo midden in het hart van de stad,’ zegt Brenda zacht. ‘Het is toch geweldig dat al die hofjes zo goed onderhouden zijn, zodat ze ons eeuwen later nog steeds iets van die geschiedenis laten zien.’
Simon pakt zijn telefoon erbij en maakt een paar foto’s van de karakteristieke gevels en het groen. “Mooi voor later,” zegt hij met een knipoog. ‘ Als we zelf zo oud zijn dat we in zulke kleine huisjes mogen wonen.’
Brenda schiet in de lach, maar het moment wordt abrupt onderbroken. In Simons zak begint zijn telefoon hevig te trillen en klinkt er een dringende alarmtoon. Hij kijkt op het scherm en zijn blik verstrakt meteen.
‘Wacht heel even, Brenda… dit is een verkeerd bericht.’
Hij neemt op en luistert aandachtig. Aan de andere kant van de lijn klinkt de stem van het hoofdbureau met een dringende opdracht: hij moet zich de volgende ochtend om zes uur melden. Er zijn sterke aanwijzingen dat er een omvangrijke demonstratie in Den Haag zal uitbreken, en hun bureau is nadrukkelijk om extra manschappen gevraagd.
Simon hangt op en kijkt Brenda met een verontschuldigende blik aan. ‘Brenda, ik moet morgenvroeg aantreden. Om zes uur op het bureau’. Brenda schrok. “Dat houdt in dat we vanavond al naar huis moeten…”
Simon zag de teleurstelling in haar ogen en sloeg beschermend zijn armen om haar heen. “Het spijt me ontzettend Brenda, maar bij de politie heb je in dit soort situaties helaas geen keus.”
Brenda zuchtte, maar knikte begripvol. “Ik weet het, Simon. We hebben het er van tevoren over gehad. Maar er komen vast nog meer weekenden, vind je niet?” Ze keek hem met een schuin kopje en vragende ogen aan.
Het plotselinge bericht had een behoorlijke domper op hun stemming gezet. “Brenda, het lijkt mij het verstandigst om meteen terug te gaan naar het hotel,” zei Simon. “We pakken onze spullen en vragen of we de rest van ons verblijf kunnen omboeken naar een volgend weekend, want ik ben hier echt nog lang niet uitgekeken.”
Een paar uur later zaten ze in de auto op weg naar huis. Om de gedrukte sfeer te doorbreken, stelde Brenda voor om een woordspelletje te doen, maar dat hielden ze niet lang vol.
“Vertel anders maar gewoon een goeie mop,” lachte Simon vanaf de bestuurdersstoel.
Dat Brenda daar verrassend goed in bleek te zijn, werd al snel duidelijk. Niet veel later reden ze schatterlachend de snelweg af, het weekend weliswaar voortijdig afgebroken, maar samen sterker dan ooit.
Thuis waren Cora en Bote op de hoogte gebracht, maar ze hoefden zich niet te verplaatsen omdat Brenda bij Simon bleef slapen en zondag morgen wel naar hen toe kwam.
Geef een reactie