
Het onverwachte vertrek uit Haarlem bleef ook eenmaal thuis bij Simon flink steken. De aangekondigde demonstratie voor vrede in het Midden-Oosten zou volgens signalen door relschoppers gegijzeld worden, en het vooruitzicht om in de linie te staan tegen mensen die alleen maar uit waren op confrontatie, zat hem hoog.
Brenda probeerde hem te kalmeren. ‘Simon, ik begrijp echt dat je er enorm van baalt, maar je hebt nu eenmaal de keuze gemaakt om bij de politie te gaan. Dit hoort er helaas bij.’
Maar Simons frustratie zat dieper dan een verpest weekend en hij liet dat duidelijk merken. ‘Al die jaren dat ik vrijgezel was, maakte het me geen moer uit,’ zei hij fel. ‘Maar nu, juist wanneer we voor de allereerste keer samen een weekend weg zijn, word ik opgeroepen om een stel oproerkraaiers in bedwang te houden. Als er morgen ook maar één voor mijn voeten komt, breek ik hem zijn poten.’
Brenda keek hem strak en rustig aan. Zelfs door zijn boosheid heen zag ze de vermoeidheid van de afgelopen weken, maar deze rauwe kant van hem kende ze nog nauwelijks.
Het was al tegen negenen. Brenda keek hem zachtjes aan en legde een hand op zijn arm.
‘Ik denk dat ik maar naar bed ga,’ zei ze rustig, terwijl ze de spanning in de kamer probeerde te breken. ‘Ik weet niet wat jij nog wil doen, maar morgen moet je er al om vijf uur uit.’
Simon zuchtte diep en wreef over zijn gezicht. De grimmige sfeer en zijn felle uitval hingen nog even in de lucht, maar het besef dat de wekker onverbiddelijk vroeg zou gaan, bracht hem langzaam terug naar de werkelijkheid.
‘Je hebt gelijk,’ zei hij met een gedempte stem. Hij pakte haar hand vast en gaf er een zacht knijpje in. ‘Het heeft ook geen zin om hier te blijven zitten frustreren. Ik ga mee.’
Samen ruimden ze het laatste spul op en zochten ze de slaapkamer op, maar of het een rustige nacht zou worden betwijfelde Brenda.
Simon lag weliswaar stil naast haar, maar aan zijn ingehouden ademhaling merkte ze dat hij de slaap niet kon vatten. Zijn gedachten zaten duidelijk al in Den Haag, tussen de verwachte confrontaties en de dreigende grimmigheid op straat.
Brenda staarde in het donker naar het plafond. De vrolijke stemming van Haarlem en de ontspannen wandeling langs de hofjes leken inmiddels kilometers ver weg. Ze draaide zich voorzichtig naar hem toe en legde een hand op zijn schouder, in de hoop hem wat rust te geven voor de wekker om vijf uur onverbiddelijk zou afgaan.
Geef een reactie