Met de ME op pad


Sake en Simon raakten door de plotselinge drukte en paniek in de chaos al snel van elkaar kwijt. Bart zag in de verte nog net dat Sake de linkerflank opzocht, terwijl hij zelf op een meter of wat afstand bleef om Simon in de gaten te houden. Aan de rechterflank voelde Simon het een stuk veiliger dan middenin de grimmige massa, waar de ME-ers met hun wapenstokken stonden te zwaaien om de groep uit elkaar te drijven.Niet veel later zag Bart hoe twee ME-ers het hadden gemunt op een demonstrant wiens gezicht volledig aan het oog was onttrokken. Alleen via een smalle spleet op ooghoogte kon de persoon naar buiten kijken. Op het moment dat de agenten de man te pakken kregen, werd hij directhandig in de boeien geslagen.”Werk aan de winkel,” zei Simon vastberaden, en hij liep resoluut naar de ME-ers toe. Bart sloot direct achter hem aan. Hun getoonde politie-identificatie was voldoende om de arrestant over te nemen en hem gezamenlijk naar een van de klaarstaande arrestantenbussen te begeleiden. De man spuugde onderweg de nodige verwensingen en het grove scheldwerk uit, maar dat liet Simon en Bart volledig koud. “Gij zijt aan de beurt, manneke,” pareerde Bart droog en koelbloedig terwijl ze de man afvoerden.

In de arrestantenbus zaten al meerdere arrestanten met gedeeltelijk gezichtsbedekkende kleding. Bart hoorde dat er in de bus nogal wat geschreeuwd werd, maar het ging voornamelijk om verwensingen en dat had niets te maken met het oorspronkelijke doel van de demonstratie. Even later werd er weer een arrestant aangebracht. Aan de man was duidelijk te zien dat er een harde strijd geleverd was; de gezichtsbedekkende kleding was voor een deel van zijn hoofd gerukt en op zijn bebloede gezicht prijkte een diepe snee over zijn wang. De man werd binnengebracht door een collega samen met Sake. Simon keek Sake vragend aan, met een blik van: wat is er in vredesnaam gebeurd? De kleine grinnik op Sake’s gezicht vertelde eigenlijk al genoeg. “Je weet toch hoe we iemand van achteren uitschakelen?” zei Sake laconiek. “Op het juiste moment dat pootje lichten en dan gaan ze keihard onderuit.” De collega die erbij liep voegde er grijnzend aan toe: “De sukkel klapte met zijn gezicht vol op het spijlenhekje van een voortuin. Hij had beter thuis kunnen blijven.”

Plotseling kraakte ieders portofoon tegelijkertijd. De stem van de eenheidsleiding klonk scherp en duidelijk door het oortje: het bevel luidde dat de volledige eenheid zich onmiddellijk weer moest verzamelen op het Korte Voorhout. Van daaruit kregen ze een nieuwe opdracht toegewezen om elders in de stad een groep raddraaiers strak te begeleiden en naar de buitenkant van het centrum te dirigeren.

Simon knikte kort naar Bart en Sake. Het rustmoment in de arrestantenbus was hiermee definitief voorbij; de chaos in de stad eiste opnieuw hun volle concentratie.

Via een kleine omweg arriveerden ze even later weer in het centrum, waar de situatie inmiddels volledig uit de hand aan het lopen was. Aan de ene kant dreef een linie van collega’s met wapenstokken en schilden de massa op, maar zij kregen felle tegenstand te verduren van oproerkraaiers die met stoten stenen en metalen hekken gooiden. Vanaf de zijkant rukte een andere groep collega’s op om zich direct in de woedende massa te verspreiden en de ware aanstichters eruit te filteren – een loodzware klus. Dankzij hun grondige infiltratieopleiding wisten Simon en zijn team echter precies hoe ze dit moesten aanpakken. Via de flanken wisten ze ongemerkt door te dringen tot de voorhoede van de relschoppers. Binnen no-time hadden ze de leiders strak op hun bodycams staan, waarna de regie direct kon doorgeven welke gerichte actie er moest volgen.Het was een hectische en gewelddadige periode van zeker tien minuten waarin ruiten en deuren van winkels en bedrijfspanden werden ingebeukt, voordat er vanuit de rug versterking kwam aanlopen en de wapenstokken resoluut hun werk moesten doen. De hele groep relschoppers leek volledig te zijn ingesloten, al ging het in deze specifieke harde kern om een man of twintig die de rest op sleeptouw had genomen. Simon hield vanaf zijn positie strak een man in grijze kleding met een zwarte gezichtsbedekking in het vizier, totaal onwetend dat iemand anders dat plan inmiddels ook had opgevat.

In een fractie van een seconde voelde Simon een harde beuk in zijn maag en dreigde hij ongenadig hard onderuit te gaan. Voordat hij kon reageren, schoot Sake hem te hulp. Met een bliksemsnelle beweging klemde Sake de dader in een stevige ruggreep en trok zo krachtig door dat er iets hoorbaar knakte, gevolgd door een immense, luidkeelse kreet van de man.

Terwijl Simon nog voorovergebukt en naar adem snakkend op zijn knieën zat, sloeg de situatie plotseling om in pure paniek. Iedereen probeerde ineens te vluchten. De meesten van de meelopers lieten zich op de vlucht slaan door de oprukkende ME-ers, maar de vooraf gescreende oproerkraaiers en aanstichters konden geen kant op en werden stuk voor stuk ingerekend. De man die Sake te pakken had gehad, lag korte tijd later in de boeien – een pijnlijke aangelegenheid met vermoedelijk een gebroken pols.

Al vrij snel kwam het verlossende bericht over de portofoons dat de situatie onder controle was en iedereen zich kon verzamelen. Op meerdere plekken in de straat stonden de bussen al klaar om het peloton op te vangen.

Simon kwam met veel moeite en op zijn tanden bijtend langzaam weer overeind. Zijn gezicht was lijkbleek weggetrokken, iets wat Sake meteen opviel toen hij naast hem kwam staan.

“Voelt het wel goed, Simon?” vroeg Sake bezorgd terwijl hij hem strak aankeek.

Simon kon op dat moment geen woord uitbrengen en schudde alleen heel licht zijn hoofd. Met een ondersteunende arm van Sake bij zijn schouder slenterde hij langzaam richting de arrestantenbus. Pas op het moment dat Simon op de bank plofte en echt zat, voelde hij een hevige, snijdende pijn door zijn ribbenkast trekken die hem de adem benam.

Sake vertrouwde het volstrekt niet en trok direct aan de bel bij een van de leidinggevenden. Binnen een halfuur was Simon overgebracht naar de Eerste Hulp voor een noodzakelijke controle. Terwijl hij daar zat te wachten, zag hij in de gips- of behandelkamer op enige afstand ook zijn belager zitten, die onder politiebegeleiding werd verzorgd en Simon bij het wegkijken nog even triomfantelijk een middelvinger toestak.

Na grondige foto’s en onderzoek kon de arts de schade gelukkig opmaken: er was geen sprake van breuken of inwendig letsel, maar een flinke kneuzing van zijn zwevende ribben was de diagnose. Gelukkig mocht Simon na de controle weer direct mee met het team.

In de bus terug naar het bureau was het even een drukte van jewelste. De intense belevingen van de dag hadden bij iedereen toch wel een bepaalde angst ingeboezemd; de grimmige, dreigende sfeer die op hen was afgekomen, voelde bij niemand prettig. De weinige woorden die Simon en Sake aanvankelijk nog wisselden, waren al snel overgegaan in een diepe, zware stilte die door de hele bus hing.

De paracetamol die Simon bij de Eerste Hulp had meegekregen en in had moeten nemen, leek amper het gewenste werk te doen tegen de doffe, stekende pijn. Maar de fysieke en mentale uitputting eiste zijn tol. Samen met de oplaaiende emoties van de heftige confrontatie gleed hij al snel weg en viel hij in een korte, onrustige slaap.

Het laatste stukje op de fiets naar huis was voor Simon misschien wel het meest tegenvallende moment van de hele dag. Elke oneffenheid in het wegdek en elke keer dat hij diep ademhaalde of kracht zette op de trappers, stuurde een scherpe pijnscheut door zijn gekneusde zwevende ribben. De pijn was nu op zijn hevigst, en hij moest op zijn tanden bijten om de laatste meters tot de voordeur te halen.

In de bus onderweg terug had hij Brenda gebeld hoe laat hij ongeveer thuis zou kunnen zijn en ook van de maagstoot had hij vertelt. Bij de achterdeur stond Brenda hem op te wachten. De eerste omhelzing gaf meteen aan dat het intense zo niet ging.

Van zijn chef had hij echter te horen gekregen dat hij pas weer mocht komen, als hij geen pijn meer voelde en dat kwam goed uit omdat Brenda maandags ook altijd vrij was.

Bij het keukenkraantje liet hij het koude water even over zijn handen stromen voordat hij voorzichtig zijn jas aan de kapstok hing. Brenda pakte zijn hand vast, haar blik bezorgd en vol begrip voor de stijve manier waarop hij bewoog.

“Je chef heeft echt gelijk, Simon,” zei ze zacht, terwijl ze hem voorzichtig naar de bank begeleidde. “Geen dienst tot je weer fatsoenlijk kunt ademhalen en bewegen.”

Het idee dat ze de maandag samen vrij hadden en hij niet meteen de volgende dag weer in het harnas hoefde te klimmen, bracht een merkbare rust in het huis. Na alle hectiek, het schreeuwen van de menigte en de scherpe pijn in zijn ribben, was de warme geborgenheid in haar eigen woonkamer precies wat hij nodig had om de spanning langzaam uit zijn lijf te laten zakken.

Ook toen Cora en Bote thuiskwamen van hun zondag, verliep de sfeer een stuk ingetogener dan gebruikelijk en werd er minder gelachen dan anders. Bote had hem nog wel fijntjes gewezen op zijn favoriete levensmotto en de kans op een herkansing: “Een dag niet gelachen is immers niet een dag geleefd.”

Ondanks die relativerende woorden hing de vermoeidheid en de impact van de heftige dag nog nadrukkelijk in de lucht. Terwijl de rust in huis langzaam weer terugkeerde, kon Simon de steun van Brenda en de geruststellende aanwezigheid van huiselijke warmte goed gebruiken om de pijn en de belevenissen van de demonstratie te verwerken.


Ontdek meer van Mijn korte verhalen

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Reacties op “Met de ME op pad”

  1. Karel Avatar

    mogge Willem
    hopelijk gaan die raddraaiers voor langere tijd op water en brood

    geniet de dag

    Geliked door 1 persoon

  2. logbankje Avatar
    logbankje

    De lange lat die wordt toch wel gevreesd door vele demonstranten.
    Je moet een dikke huid hebben als politie, het verhaal doet mij denken aan de krakersrellen in Amsterdam in de jaren 70 / 80.
    Toen werd het leger ingezet, maar toen zag je minder gezichtsbedekkende kleding.
    Na zo’n dag werken is het goed rusten in de armen van je geliefde. Hans

    Geliked door 1 persoon

  3. Suskeblogt Avatar

    Je zal maar geradbraakt thuis komen van je werk. Demonstraties zijn tegenwoordig oorden van geweld en chaos.

    Geliked door 1 persoon

  4. Rianne Avatar

    Respect voor de ME die telkens weer opgetrommeld worden, voor het in toom houden van demonstraties, die uit de hand dreigen te lopen. Er zijn altijd weer raddraaiers die een vreedzame demonstratie verzieken. Als politieman of vrouw moet je toch maar een dikke huid hebben, voor het buitensporig geweld wat er tegenwoordig gebruikt wordt.

    Geliked door 1 persoon

  5. bertjens Avatar

    Bewondering voor politie en ME!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Ontdek meer van Mijn korte verhalen

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder