
Midden in de nacht schrok Simon plotseling wakker van een felle, stekende pijn op zijn borst. Hij slaakte een diepe kreun die nauwelijks hoorbaar was. Brenda, die in een lichte roes lag te slapen, werd onmiddellijk wakker door zijn beweging en de spanning in zijn lijf.
“Wat is er?” vroeg ze bezorgd, haar slaapdronken stem klonk direct helder van bezorgdheid.
“Het… het steekt en het jeukt,” perste Simon uit, terwijl hij zijn hand krampachtig tegen zijn ribbenkast hield. “Het houdt me uit de slaap.”
Brenda stapte direct uit bed, tastte in het donker naar het nachtkastje en pakte twee paracetamol en een glas water dat daar nog stond. Ze drukte het glas en de tabletten in zijn hand. “Hier, neem deze eerst maar.”
Met veel moeite worstelde Simon zichzelf iets omhoog tegen de kussens en slikte met een vies gezicht de twee tabletten weg met een slok water. Zijn ademhaling ging oppervlakkig en onrustig; elke beweging van zijn borstkas leek wel door zijn gekneusde ribben te snijden.
Brenda keek hem bezorgd aan, legde haar hand op zijn schouder en hielp hem stabieler te gaan zitten. “Je bent ontzettend gespannen, lieverd. Wat is er precies?”
Zodra hij zich verder oprichtte om recht op te gaan zitten, sloeg de benauwdheid plotseling toe. Hij sloeg een hand voor zijn mond en werd overvallen door een hevige, diepe hoestbui. Bij elke hoeststoot schoot er een vlammende pijnscheut door zijn ribben, waardoor hij kermend en ineengedoken naar adem moest happen.
“Ik zou maar weer gaan liggen,” zei Brenda zacht, terwijl ze zelf ook weer onder de dekens dook.
Met zijn kaken stijf op elkaar gespannen om de scherpe pijnscheuten te pareren, gleed Simon langzaam en uiterst voorzichtig terug achteruit op zijn rug. Brenda legde een warme hand op zijn schouder, maar hield voldoende afstand; tegen hem aan kruipen was met zijn pijnlijke ribbenkast geen verstandig plan. “Probeer nog maar wat te slapen, anders duurt de nacht wel heel erg lang,” fluisterde ze bemoedigend.
Ze hield zijn ademhaling en zijn rustige ligging op zijn rug nauwlettend in de gaten, tot ze na een poosje een licht, regelmatig gesnurk in zijn ademhaling hoorde. De uitputting had het gelukkig overgenomen.
Voor ze er erg in had, was de nacht voorbij; het was inmiddels al ruim over achten in de ochtend toen Simon ineens wakker schrok.
De heftige droom waarin hij abrupt uit zijn slaap werd getrokken, had de rake klap in zijn maag en de hele confrontatie op het Korte Voorhout pijnlijk levensecht doen herbeleven.
Terwijl het ochtendlicht voorzichtig door de gordijnen scheen, lag Simon stil op zijn rug te ademen. Elke inademing herinnerde hem direct aan de gekneusde zwevende ribben, en de nawerking van de angst en de adrenaline gonsde nog door zijn lijf. Brenda, die naast hem lag en zijn onrust merkte, draaide zich langzaam naar hem toe.
“Gaat het?” vroeg ze zacht, terwijl ze zijn blik opving.
“Ik heb me toch gedroomd en moest de klap even opnieuw opvangen, maar ik was nu net op tijd,” loog hij om Brenda te ontzien. Hij wilde haar niet onnodig belasten met de volle heftigheid van zijn nachtmerrie. “Blijf jij maar lekker liggen, ik ga me douchen en vast ontbijt klaarmaken.”
Voorzichtig schoof zij de dekens opzij en strompelde naar de badkamer. Toen ze de deur opendrukte, bleek Cora daar al bezig te zijn met haar ochtendroutine en zich aan te kleden.
Zodra ze Brenda zag binnenkomen, keerde ze zich met een bezorgde blik naar haar toe. “En… heeft hij veel pijn gehad vannacht?” vroeg ze zacht, doelend op zijn gekneusde ribben.
“Het ging op zich wel, dank je,” antwoordde Brenda. Ze sloeg een arm om haar middel en zuchtte licht. “Hij heeft vannacht wel even wakker gelegen van de pijn en een nare droom gehad, maar hij ligt nu gelukkig nog even uit te rusten in bed.”
Cora knikte begrijpend en trok haar trui recht. “Het is ook niet niks wat er gisteren is gebeurd…”
“Ik ga de tafel wel dekken,” stelde Cora voor met een warme, steunende glimlach. “Dan kun jij rustig aan doen en hoef je je nergens druk over te maken.”
Brenda glimlachte dankbaar. “Dat is lief, Cora. Nadat Brenda zich had gedoucht, besloot ze om Simon te verrassen en te testen hoe hij zou reageren. Met een handdoek losjes om haar schouder liep ze de slaapkamer binnen, waar ze zich poedeltje naakt voor zijn bed begon af te drogen.
Ze boog zich over hem heen en drukte een zachte kus op zijn voorhoofd. Toen Simon zijn ogen opdeed, verscheen er direct een summier glimlachje op zijn gezicht, maar bij zijn eerste poging om te bewegen kromp hij al snel weer ineen van de pijn in zijn ribben.
“Dat is niet eerlijk, Brenda,” kreunde hij zachtjes, maar de speelse show die ze in gedachten had, zette ze lachend door.
Met veel moeite probeerde Simon zich wat op te trekken in bed, en ondanks de stekende pijn begon hij gekscherend zachtjes te applaudisseren. “Brenda, het is gemeen wat je doet, maar ik zie je graag zo. Dit had Haarlem wel een heel ander resultaat gehad, reken daar maar op.”
Brenda boog zich nog een keer diep over hem heen en nam zijn hoofd voorzichtig in haar handen. “Ik wilde gewoon even zien of je ook je bed uit zou komen en hoe je zou reageren,” zei ze met een lieflijke stem.
Voorzichtig sloot Simon zijn armen om haar schouder. “De volgende keer ben je van mij,” fluisterde hij ondeugend. “Maar nu kom ik er echt uit en ga ik proberen wat rond te lopen.”
Geef een reactie