
In de kamer had Cora alles zoals afgesproken. De tafel was keurig gedekt, dit keer met broodjes, vleeswaren, kaas en verschillende soorten jam. Terwijl ze aan tafel schoven, wees Cora enthousiast naar de potjes op tafel. “Brenda, zaterdag zouden we naar de zuiderburen. Bote wilde nu hij toch bijna een lege benzinetank had ook eens profiteren van de Belgische prijzen, en onderweg reden we bij een grote boerderij langs, vol met vlaggen en grote borden, waardoor we nieuwsgierig werden.”
Ze nam een mesje om wat jam op een broodje te smeren. “Het is als stedeling best wel interessant om zo eens een stukje inzicht in het leven van een boer te ervaren. Brenda lachte om de spontaniteit waarmee Cora haar verhaal deed. “En hoe vond Bote het?”
Op dat moment stapte Simon de woonkamer binnen. Hij keek naar de sfeervol gedekte tafel en trok een wenkbrauw op. “Zijn we weer terug in Haarlem?” vroeg hij verbaasd.
“Hoe is het met je ribbenkast, Simon?” vroeg Cora direct bezorgd.
Nadat hij voorzichtig was gaan zitten, trok hij een klein pijnlijk grimas. “Cora, het begint al te verkleuren, een fikse bloeduitstorting,” antwoordde hij, terwijl hij zijn hand even op zijn onderbuik legde. “Maar het wordt al draaglijk. Alleen de trap afkomen was nog wel even gevoelig.”
Brenda glimlachte en schudde haar hoofd. “Nee joh, dit komt allemaal uit België,” reageerde ze op Simons opmerking over Utrecht.
Cora pakte de draad weer op en vertelde verder over hun uitstapje naar de zuiderburen. “Bote wist van vroeger eigenlijk best veel van de boerderij, zowel van de koeien voor de melk als voor het vlees. En over de landbouw raakte hij in een heel gesprek gewikkeld met de zoon van de boer over de zaadteelt.” Ze legde uit dat Bote haar had verteld dat in zijn jeugd in het noorden de maïsteelt lang niet zo gebruikelijk was als tegenwoordig het geval is.
“En hoe was jullie weekend verder, Cora?” vroeg Simon geïnteresseerd terwijl hij een broodje pakte.
Cora schoot in de lach. “We zijn vrijdag eerst bij het Van Hogendorpplein wezen kijken. Ik denk dat ze al bezig zijn, althans, er stond materiaal op de vensterbank. En daarna zijn we op De Hoek geweest en hebben we lekker aan de bar gezeten.”
Ze nam een slok van haar koffie en vertelde verder: “Het was meteen een feestje toen Bote een paar opmerkingen maakte die daar heel goed in de aarde vielen. Hij raakte over voetbal in een discussie verwikkeld met zowel Willem II-supporters als fans van NAC, terwijl de man achter de bar een echte PSV’er bleek te zijn!”
Cora moest er weer om lachen. “Die lachte natuurlijk alleen maar en vond dat er geen betere club is dan PSV, waarmee hij de rest mooi de klas uitwees. Maar ja, een paar jaar geleden had Willem II natuurlijk wel mooi van ze gewonnen. Bote hield zich verder rustig, maar het was in ieder geval een ontzettend onderhoudende avond.”
Cora viel even stil, haar vrolijke blik verschoof naar een wat serieuzere bezorgdheid toen ze naar Simon keek. “Maar ik ben eerlijk gezegd toch wel meer geïnteresseerd in hoe het in Den Haag was en hoe jij nou precies geblesseerd bent geraakt, Simon?”
Simon zuchtte diep en legde zijn mes neer. De huiselijke, gezellige sfeer maakte opeens plaats voor de zware nasleep van de dag ervoor. Hij keek Cora en Brenda even aan voordat hij antwoordde “Op zich ging het allemaal wel goed en onze groep was goed gemotiveerd. Mede door ons zijn er een aantal oproerkraaiers voortijdig uit de demonstratie verwijderd,” legde Simon rustig uit.
Hij nam een kleine slok van zijn koffie en ging verder. “Op een bepaald moment dreigde er een groep jongeren toch het centrum in te gaan. Daarvoor moesten wij ons tussen die oproerkraaiers begeven om ze voor de regie op beeld te zetten. Terwijl ik met de bodycam iemand schaduw, was er iemand die dat in de gaten had en mij direct een stoot in mijn maag gaf. Ik kreunde en dreigde te vallen… Maar de dader is meteen gepakt en ligt nu in het ziekenhuis. Buiten mijn blessure is er, voor zover ik weet, van ons niemand geblesseerd geraakt.”
Cora luisterde ademloos toe en schudde haar hoofd. “Wat een idioten lopen er toch rond… Maar gelukkig dat je collega’s meteen ingrepen.”
Cora was de eerste die van tafel opstond. “Ik heb begin van de middag een vergadering bij de gemeente Hilvarenbeek en voor die tijd wil ik graag de locatie even in me opnemen. Aan het eind van de middag ben ik wel weer terug. En jij doet wel rustig aan, Simon? Geef het in ieder geval de tijd die het nodig heeft.” Met een meelevende knik vertrok ze.
Brenda wist wat haar te doen stond en keek Simon met een knipoog aan. “Simon, ik ruim de tafel wel op. Misschien kun jij de afwas doen, als dat lukt tenminste? Dan ga ik daarna de was van gisteren even strijken.”
“Dat moet wel lukken,” antwoordde Simon voorzichtig terwijl hij zich rustig opstelde van zijn stoel. “Zolang ik maar niet te veel hoef te bukken.”
Terwijl de morgen vorderde, heerste er een rustige, bijna vertrouwde kalmte in het huis. Brenda had de strijkplank in de woonkamer neergezet en werkte gestaag haar stapel was weg, terwijl op de achtergrond een zacht muziekje speelde. Simon hield zich aan zijn belofte; hij deed het kalm aan, nam de tijd voor de afwas en paste goed op zijn gekneusde ribben bij elke beweging die hij maakte.
De hectiek van Den Haag en de spanning van de afgelopen dagen leken even ver weg. De huiselijke routine – de geur van frisse was, het zachte brommen van de strijkbout en de wetenschap dat Cora later op de middag weer terug zou keren – bracht een broodnodig gevoel van stabiliteit terug. Toen Brenda even opkeek en hun blikken elkaar kruisten, gaven ze elkaar een kleine, betekenisvolle glimlach. Het herstel zou nog wel even duren en de scherpe randjes van het geweld waren niet zomaar verdwenen, maar hier, in de veiligheid van hun eigen huis, stonden ze er samen voor.
Geef een reactie