Ondeugd


De middag leek voor Simon voorbij te kruipen. Dat ‘maar te zitten’ paste helemaal niet bij zijn actieve aard, hoewel hij tussendoor nog wel uit voorzichtigheid een kop thee voor Brenda had gezet. Het kostte hem steeds net teveel moeite om een comfortabele houding te vinden. Brenda merkte het meteen aan zijn gezichtsuitdrukkingen en de onrust die in hem begon te branden.

“Simon, waarom ga je niet proberen een stukje te lopen, dan ben je er even tussenuit,” stelde ze voor.

Simon knikte instemmend, maar bij de gedachte aan de trap die hij moest afdalen, zakte de moed hem al in de schoenen. “Ik denk dat ik even naar huis ga,” zei hij besluitend. “Daar heb ik nog wel wat dingen te doen die niet te veel beweging vragen.”

Voorzichtig stond hij op en liep naar de overloop waar zijn jas hing. Brenda stond al vlak achter hem. “Moet ik je helpen je jas aan te doen, Simon?”

Hij keek even over zijn schouder en liet het toe. Zonder dat er nog woorden nodig waren, trok ze de jas over zijn schouder zodat hij zijn arm in de mouw kon steken.

“Ja, maar thuis moet hij natuurlijk ook weer uit, snap je,” mompelde hij een beetje grimmig.

Brenda glimlachte en hielp hem ook met de andere mouw. “Daar moet je je maar even zien te redden, en thuis laat je die jas waarschijnlijk zo van je af rollen.”

Simon lachte met een lichte trek van de pijn, maar hield de moed erin. “Ik doe mijn best. En de pijn went op de lange duur ook wel, heeft er laatst iemand tegen me gezegd.”

Brenda keek direct op, haar blik scherp en serieus. “Maar je bent toch niet van plan om hier een langdurige zaak van te maken?”

Hij liet zich omhelzen en kreeg een dikke smakkerd van Brenda. “Voorzichtig, doe maar rustig aan,” klonk het nog achter hem, en zo vertrok hij stap voor stap naar beneden.

Beneden gekomen zag hij zijn fiets staan, wat hem direct in verleiding bracht. Ga ik op de fiets of ga ik lopen? De overweging gonsde door zijn hoofd: aan de ene kant hoefde hij het stuk dan niet helemaal te lopen, maar aan de andere kant kon het op- en afstappen van de fiets hevige pijnscheuten veroorzaken en het risico op een val met zich meebrengen. De keus was moeilijk en hij kwam aanvankelijk niet tot een besluit.

Totdat hij bij zichzelf dacht: Verdomme, geen kleine jongen spelen. Ik ben toch een vent.

Buiten zette hij de fiets tegen aan de muur, leunde met zijn arm aan zijn goede kant tegen de stenen en zette zijn been voorzichtig over het achterwiel. Met een klein duwtje had hij voldoende gang om zijn toch wel riskante tocht te beginnen.

Het fietsen zelf viel hem al met al nog niet tegen, maar toen hij in een bocht zijn rechterhand wilde uitsteken om richting aan te geven, schoot de pijn ongenadig door zijn ribben. Dat viel flink tegen.

Vlak voor zijn eigen woning liet hij de fiets rustig langs het trottoir uitrijden, zodat hij handig met zijn linkerbeen op de stoep kon stappen. Door de fiets vervolgens iets schuin te kantelen, creëerde hij net genoeg ruimte om zijn rechterbeen behoedzaam achterwaarts over het zadel te zwaaien.

Hij zette zijn voeten stevig op de grond, haalde diep adem en blies de lucht langzaam uit. “Pff, het is gelukt,” mompelde hij opgelucht terwijl hij de voordeur opzocht.

Bij het binnenstappen van zijn voordeur voelde hij een paar zweetdruppeltjes over zijn voorhoofd rollen van de inspanning. In de woonkamer deed hij alleen een paar schemerlampjes aan; de felle hoofdverlichting liet hij voor wat het was.

Hij viste de krant uit de brievengleuf, liep naar de bank en liet zich er voorzichtig op neerzakken. Al snel bladerde hij door op zoek naar artikelen over de rellen in Den Haag. Hij vond een pagina met nieuws en enkele foto’s. Na het lezen van de tekst kon hij zich wel vinden in hoe het verhaal daar werd opgeschreven, maar toen hij de bladzijde wilde omslaan, meende hij plotseling een bekend gezicht te herkennen.

Hij viel stil. Daar op de foto stond de man die hem die gemene stoot in zijn ribbenkast had verkocht. “Dan zijn wij hier vlak bij geweest,” fluisterde hij. Toen hij beter keek, zag hij tot zijn verbazing ook Bart op de foto staan, die de dader al resoluut in de boeien had geslagen. Even schoot door zijn hoofd of hij er zelf ook op zou staan, maar bij een nadere blik bleek hij gelukkig op de foto te ontbreken.

Even dwaalden zijn gedachten af naar gisteren. Het speuren naar de leiders was behoorlijk goed gelukt, het was opnieuw een intensieve beleving met zijn collega’s geweest en saai was het zeker niet te noemen. Ja, en dat alles dan wel ten koste van een deel van het weekend in Haarlem… Hij besloot er maar niet meer te lang bij stil te staan. De volgende pagina in de krant ging over de politiek, maar daar had hij al een paar jaar lang geen hoge pet meer van op. En voor heette en wezen begon zijn ademhaling dieper te worden; het duurde niet lang of zijn ogen begonnen te knipperen en lag hij half in de bank te knorren.

Het liep tegen zes uur. Plotseling hoorde Simon op de achtergrond een vreemd gezoem. Hoorde hij dat nou goed? Hij schrok even wakker; het paste totaal niet in de droom die hij had. Hij schudde zijn hoofd om zijn slaap te verdrijven en merkte pas op dat moment dat zijn telefoon hevig op de ratelen stond. Snel haalde hij het toestel uit zijn broekzak en nam op, zonder ook maar te kijken wie er op het beeldscherm stond.

“Simon, waar ben je? Het is al zes uur, de tafel staat klaar,” klonk de stem van Brenda door de lijn.

Hij moest het even verwerken; hij was té diep weggeweest. “Sorry Brenda, ik ben naar huis gegaan en ben hier op de bank in slaap gevallen. Ik kom eraan.”

“Hoe lang duurt het nog, Simon?”

“Brenda, ik ben er zo, ik stap zo op de fiets.”

“Wat?! Ben jij op de fiets? Dat is veel te gevaarlijk!”

“Wacht maar af, ik ben er zo,” zei hij en hij verbrak meteen de verbinding.

Simon keek naar zijn telefoonscherm en zuchtte. Oei, dat vond ze dus echt niet leuk.

Tien minuten later stapte hij de woonkamer binnen. Eén ding wist hij heel zeker: hij ging absoluut niets vertellen over de pijntjes die hij onderweg had moeten ondergaan bij het op- en afstappen.

“Simon, dat vond ik echt niet zo verstandig van je,” viel Brenda hem meteen aan, haar armen over elkaar geschoven. “Er had wel van alles kunnen gebeuren onderweg!”

Cora zat al aan tafel en lachte smakelijk om de overduidelijke bezorgdheid van Brenda.

Simon stak zijn handen verontschuldigend omhoog. “Zoals jullie zien is er niets gebeurd. Het lopen viel gewoon niet mee.” Hij doelde natuurlijk op het verraderlijke traplopen van vanmiddag, maar dat liet hij maar fijntjes in het midden”. En het fietsen ging heel goed,” voegde hij er snel met een schuimende glimlach aan toe, in de hoop de storm te doen luwen.

Brenda was het daar echter absoluut niet mee eens. Wat hem betreft mocht het dan wel goed zijn gegaan, zij vond het simpelweg onverantwoordelijk dat hij met zijn gekneusde ribben de weg op was gegaan. Ze schudde zuchtend haar hoofd, bracht hem een bord en keek hem aan met een blik waarin haar boosheid het overduidelijk verloor van haar bezorgdheid.


Ontdek meer van Mijn korte verhalen

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Reacties op “Ondeugd”

  1. Karel Avatar

    mogge Willem
    eigenwijs zijn herken ik , en ja aan de andere kant wat is wijsheid
    maar hij kwam goed heen en weer , dat telt

    fijn weekend groet

    Geliked door 1 persoon

  2. bertjens Avatar

    Hij heeft heel wt te stellen met zijn arme ribjes.

    Geliked door 1 persoon

  3. Suskeblogt Avatar

    Een pijnlijke situatie met zijn ribben. Toch blijft hij eigenzinnig zijn ding doen.

    Geliked door 1 persoon

  4. logbankje Avatar
    logbankje

    Stil zitten is voor iemand die actief is een hele opgave, toch Simon.
    Bewegen is wel goed om te doen, gewoon op eigen tempo.
    En Brenda is er om hem een handje te helpen.
    Een opluchting dan Simon niet op de foto staat.
    Ach het komt wel goed met hem. Hans

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Ontdek meer van Mijn korte verhalen

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder