
De avond was nog vroeg en er was nog niemand die er aan dacht om zij bed te gaan opzoeken. Het acht uur journaal hadden ze net gezien. Brenda had wat mode tijdschriften op tafel liggen en Cora zat haar post even te sorteren. De postbus had aardig vol gezeten. Ze was er al een paar dagen niet geweest en het was haar opgevallen dat er meer was dan anders. Op het moment dat zij de post op tafel legt ziet Simon op “Cora, jij was vanmiddag toch naar een vergadering in Hilvarenbeek gehad. Dat is toch wel een mooi dorp met het Vrijthof in het centrum tegen de Beekse toren aan”. Cora lachte “Ja het is wel een bijzonder dorp en heeft iets eigens, iets intiems, ondanks dat er zomers toch veel vakantiegangers mogen ontvangen “
Brenda reageerde “Ja wat wil je met de Beekse bergen op zo korte afstand, maar je hebt gelijk het blijft dorps” .
Simon vertelde dat hij er jaren niet was geweest, “vroeger als kind, kwam ik daar met mijn ouders wel eens en ook op de Bergen, bij de giraffes buiten op de vlakte. Maar de mooiste herinnering heb ik aan de tijd op de middelbare school toen gingen we met vrienden op de brommer naar het vrijthof . Het was daar ’s zomers altijd feest“ Cora keek naar hem “en wat moesten jullie in Hilvarenbeek?” Hij laat een beetje een geheimzinnige lach zien “ Cora in die leeftijd dat de hormonen beginnen op te spelen, ga je niet met treintjes spelen” Brenda keek hem aan ” Mijn neef die speelde in die leeftijd ook met brommers, opvoeren, grotere carburateur erop en maar racen. Maar hij reed te hard en vloog in de bocht tegen en boom. Het was zijn laatste rit, op die naar het kerkhof na”.
“Nee dat hebben wij nooit gedaan, motors opvoeren, daar kreeg ik de kans niet voor bij mijn vader” zei Simon. Terwijl Brends verser sprak “Ik vergeet het nooit weer, het was zo’n klap voor mijn oom en tante. Die hebben daar jaren last van gehad. Mijn tante kon of wilde er niet over spreken en mijn oom wilde praten maar dat lukte niet bij haar. Met het gevolg dat mijn oom altijd bij mijn ouders kwam als hij wilde praten.”
“Dat is heel erg “ zei Cora. “Ik weet ook wat het is zoiets gebeurde bij een jeugdvriendje zijn zusje, die werd ziek en stierf. Die mensen kwamen er ook niet overheen”
Simon stond op “Het is ook verschrikkelijk dat je als ouder je kind moet verliezen. Dat zou niet mogen. Een tijd geleden zijn er net buiten de stad een jonge en een meisje verongelukt. Wij moesten de weg toen afzetten en later moest onze chef Joris de beide ouders het bericht moeten meedelen. Beide 19 jaar. Joris is daar toen ook een paar dagen beroerd van geweest.”
Cora luisterde met een serieus gezicht naar Simons woorden en legde de envelop die ze vasthad langzaam neer op de tafel. De herinnering aan die heftige momenten in hun werk leek de lichte, huiselijke sfeer van net even te temperen.
“Het is ook nauwelijks voor te stellen hoe zoiets moet voelen,” zei Brenda zacht, terwijl ze haar tijdschrift dichte sloeg. Ze keek even naar Simon, die na zijn woorden weer voorzichtig was gaan zitten om zijn ribben te ontzien. “Als je dat van dichtbij meemaakt, of het nu in je familiekring is of via je werk, dan besef je pas echt hoe kwetsbaar alles eigenlijk is.”
Cora knikte instemmend. “Daarom is het des te mooier dat we hier met z’n drieën gewoon aan de eettafel kunnen zitten, na alles wat er deze week weer is gebeurd.”
Simon glimlachte flauwtjes en voelde even aan zijn zij. Ondanks de pijn en de schaduwen van het werk was de avond nog lang genoeg om de gedachten te verzetten, ver weg van de straten van Den Haag.
Cora’s ogen twinkelden terwijl de zware ondertoon van zojuist weer plaatsmaakte voor nieuwsgierige plagerij. Ze leunde een beetje voorover over haar stapeltje post en keek Simon onderzoekend aan. “Simon, even terug naar Hilvarenbeek… wat bedoelde je daar net nou precies mee?”
Simon grijnsde breed, zijn verlegenheid van vroeger maakte plaats voor een ondeugende twinkeling. “Cora, dat hoef ik jou toch zeker niet uit te leggen? In die leeftijd zagen jullie toch ook wel naar leuke jongens om?”
Brenda proestte het uit boven haar modetijdschrift, terwijl Cora met een gespeeld verontwaardigd gezicht haar hand op haar borst legde. “Nou, dat valt reuze mee hoor! Wij waren natuurlijk hartstikke keurige meisjes. Maar ik hoor het al: jij was dus een echte versierder op het Vrijthof.”
“Jullie kunnen wel keurige meisjes zijn geweest, maar dat wil niet zeggen dat je niet naar jongens omkeek” was Simon zijn mening. “Maar nu even serieus Simon”, vroeg Brenda “hoe komt het dat jij na dit gehoord te hebben bekend stond om de eeuwige vrijgezel?”
Brenda legde haar modetijdschrift langzaam neer. De speelse toon maakte in één klap plaats voor een oprechte, warme blik. Ze had Simon zelden zo open en kwetsbaar gehoord over zijn verleden. Ook Cora hield haar adem in en keek hem begrijpend aan.
“Dat verklaart een hele hoop,” zei Brenda zacht. Ze schoof haar stoel een klein stukje naar voren en legde haar hand geruststellend op de zijne. “Maar ik ben blij dat je dat nu inziet, Simon.”
Simon knikte, voelde hoe de spanning van zijn schouders gleed en glimlachte toen hij naar Brenda keek. “Ik ook,” antwoordde hij eerlijk. “Het heeft lang geduurd, maar ik zou het nu nergens meer voor willen ruilen.”
De stilte die daarna viel was niet ongemakkelijk; het voelde juist als een bevestiging van hoe ver ze samen waren gekomen.
Geef een reactie