
De bekentenis van Simon over zijn verleden als fulltime vrijgezel, of zoals zijn collega’s hem altijd noemden: de eeuwige vrijgezel, kwam rechtstreeks uit zijn hart. Het was een onderwerp waar hij jarenlang nauwelijks met iemand over had gesproken.
Om zijn verhaal goed te begrijpen, moest hij even terug naar de periode waarin hij volwassen werd.
In die jaren waren alleen zijn ouders op de hoogte van het probleem waar hij mee worstelde. Zij hadden hem destijds geadviseerd om bij de politie te gaan werken, net als zijn vader. Zijn vader had zelfs achter de schermen een duwtje in de rug gegeven om zijn toelating te vergemakkelijken.
Maar Simon had daar aanvankelijk niets van willen weten.
“Pa,” had hij destijds gezegd, “ik wil het op eigen kracht doen. Ik wil mezelf bewijzen.”
Zijn vader had dat met zichtbare tegenzin geaccepteerd. Pas jaren later ontdekte Simon dat zijn vader toch een stem had gehad in zijn toelating.
Dat besef had hem woedend gemaakt.
Hij had het gevoel gekregen dat zijn ouders dachten dat hij niet in staat was zijn eigen problemen op te lossen en zijn eigen weg te vinden. Alsof hij zonder hulp niet eens zijn eigen boontjes kon doppen.
Die teleurstelling was uitgegroeid tot een stille verwijdering tussen hem en zijn ouders. Het was ook de reden dat hij de laatste jaren nog maar zelden bij hen op bezoek kwam.
Zijn ouders waren op hun beurt erg geschrokken van zijn reactie. Ze merkten hoe diep de kwestie hem had geraakt en durfden daarna nauwelijks nog zelf initiatief te nemen. Vanaf dat moment wachtten ze meestal af tot Simon contact zocht.
Terugkijkend begreep Simon dat zijn ouders uit liefde hadden gehandeld. Zijn vader had hem niet willen kwetsen, maar juist kansen willen geven. Toch had het jaren geduurd voordat Simon dat onderscheid kon maken tussen hulp bieden en iemands zelfstandigheid ondermijnen.
Vanavond, voor het eerst in lange tijd, sprak hij die herinneringen hardop uit. Alsof er een last van zijn schouders viel die hij veel te lang alleen had gedragen.
Brenda knikte bemoedigend en liet haar hand op zijn arm rusten. “Je hebt dit al jaren met je meegedragen, dat moet toch verschrikkelijk moeilijk zijn geweest?”
Simon keek haar aan met een paar vochtige ogen. “Een paar maanden geleden, voordat jij tegen mij aan botste, had ik daar eigenlijk bijna geen last van. Omdat er thuis nooit over mijn jeugd of die periode werd gesproken. Maar ja, nu we zo direct met elkaar omgaan en er meer openheid is, komen al die flarden opeens weer terug.”
“En je moeder dan? Zij heeft je toch niets misdaan,” bracht Brenda voorzichtig in. “Hoe denk je dat zij door het leven gaat, zo op afstand van haar zoon, Simon?”
Simon draaide zijn gezicht even van haar af. Diep van binnen moest hij toegeven dat het vooral schaamte was die hem al die jaren had tegengehouden.
Brenda liet er geen gras over groeien en pakte direct door, gedreven door haar warme vastberadenheid. “Dan stel ik voor dat je binnenkort naar je ouders belt en een afspraak maakt. Je kunt haar en je vader daar nu misschien nog heel gelukkig mee maken. En bovendien… het wordt ook echt wel eens tijd dat ik jouw ouders leer kennen.”
Geef een reactie