
Het was die avond een stuk later geworden dan gebruikelijk. Natuurlijk werd het wel vaker laat, maar dat gebeurde doorgaans alleen wanneer ze op stap waren geweest of ergens anders afspraken hadden. Een hele avond thuis doorbrengen en die alleen vullen met diepgaande gesprekken kwam bijna nooit voor; het was al dik na twaalven toen ze eindelijk hun bed opzochten.
Brenda was de eerste die aanstalten maakte om naar boven te gaan. Cora bleef achter met een gevoel van lichte geraaktheid, niet door wat Brenda had gezegd, maar puur uit wroeging. Ondanks dat haar leven zich al jaren grotendeels zonder haar ouders afspeelde, ving ze via haar nicht in Groningen af en toe nog wel eens wat op. Zo had ze laatst gehoord dat haar vader naar zijn pensioen uitzag omdat het werk hem te zwaar werd, en dat haar moeder al jaren druk was met vrijwilligerswerk. Nu het verhaal van Simon zo verrassend veel overeenkomsten vertoonde met dat van haarzelf, ging er in haar hoofd een luikje open dat lang gesloten was geweest.
Toen ze eenmaal in bed lag, dwaalden haar gedachten onvermijdelijk af naar vroeger. Ja, ze was in die periode net als zoveel leeftijdsgenoten tegen alles aan het schoppen; zij zouden de wereld immers wel even verbeteren. De voorbeelden in Amsterdam werden op de voet gevolgd, want daar gebeurde het allemaal. Haar vader stamde nog uit de tijd van de nozems, maar in haar jonge jaren was de wereld alweer fundamenteel veranderd. De provo’s had ze net niet bewust meegemaakt, en toen de bloemenkinderen opkwamen, vonden ze dat thuis ook maar niks. Alles wat ze in die tijd deed, leek wel gericht tegen haar eigen ouders in te gaan—of zo voelde het tenminste van beide kanten. De verwijten die ze destijds naar haar hoofd kreeg, zoals “jij beland nog in de goot”, deden destijds vreselijk pijn. Maar nu, liggend in het donker, bekroop haar een heel andere gedachte: waarom hadden ze het vroeger eigenlijk nooit op een normale manier met elkaar kunnen uitspreken?
Cora besefte zich nu pijnlijk helder dat haar ouders niet eens de enigen waren geweest die fouten hadden gemaakt; zij had zelf ook constant de knuppel in het hoenderhok gegooid. En nu Brenda de suggestie had geopperd om de banden misschien weer eens aan te halen, benauwde dat gedachte haar enorm. Hoe zouden ze reageren als ze opeens weer aan de telefoon hing of bij hen op de stoep stond? Wat als ze helemaal niet meer op haar zaten te wachten?
De malende gedachten gierden door haar hoofd en brachten haar volledig van de wijs. Eerst voelde ze een trage traan over haar wang rollen, en die bleef niet de enige. Het was maar goed dat ze vannacht op haar eigen kamer lag, ver weg van de anderen, zodat niemand haar zachte, verbeten gesnik kon horen.
Cora woelde en draaide zich om, maar een half uur later had ze de slaap nog steeds niet gevat. Haar gedachten dwaalden zelfs even af naar Bert van Leeuwen; die man die in televisieprogramma’s families na vele jaren weer bij elkaar bracht. Maar al snel schudde ze die gedachte van zich af. Nee, Bert was absoluut niet de oplossing. Ze moest er toch niet aan denken om de hele wereld te laten zien hoe ze door haar eigen gedrag destijds de problemen had veroorzaakt, laat staan om zo’n presentator haar problemen te laten oplossen.
Nee, ze wiste het nu heel zeker. Ze moest en zou het helemaal zelf oplossen. Het was tenslotte haar eigen keuze geweest en haar eigen schuld dat het destijds zo misgelopen was. Er was dan ook maar één juiste manier om hiermee om te gaan, en dat besef liet haar die nacht niet meer los.
Ook in de slaapkamer ernaast kon de slaap niet direct worden gevat. Brenda lag te woelen met haar gedachten volledig bij Cora. Ze kenden elkaar al vanaf de lagere school en waren later op de middelbare school echte vriendinnen geworden. Brenda had die woelige jaren destijds ook meegemaakt waarin iedereen tegen alles inhing, met dit grote verschil dat er bij haar thuis in ieder geval over werd gesproken. Cora was in de loop der jaren wel vaker een tijd uit beeld verdwenen, maar tot nu toe vonden ze elkaar altijd weer terug. Hoewel Cora lang niet alles met haar deelde, begreep Brenda inmiddels dat dit vooral uit zelfbescherming was geweest. “En toch zou ze weer contact met haar ouders moeten opzoeken,” dacht Brenda bij zichzelf. “En nu ze met Bote een soort LAT-relatie is begonnen, zal ze haar hele historie vroeg of laat toch ook aan hem openbaar moeten maken.”
Zo bleef Brenda in het donker malen met zowel Cora als Simon in haar hoofd. Simon zou ze zelf nog wel over de streep trekken wat betreft zijn ouders, maar tegelijkertijd vroeg ze zich af hoe diezelfde ouders zouden reageren als ze straks weer voor hun neus stond. Toen schoot haar opeens iets te binnen: Simons vader zat immers ook bij de politie. De gedachte rees of die goede man via via misschien allang op de hoogte was van wat er zich onlangs rond Simon en zijn werk had afgespeeld, ingefluisterd door een collega van de eenheid.
In de slaapkamer van Simon en Brenda was het al net zo stil als bij Cora, maar de rust was er even ver te zoeken. Simon lag op zijn rug naar het plafond te staren, terwijl de gedachten door zijn hoofd maalden. Hij werd verscheurd door twee uitersten. Enerzijds zag hij de confrontatie met zijn vader weer levendig voor zich: een man die in Simons ogen altijd uiterst straklijnig was geweest, iemand voor wie de wereld bestond uit zwart-wit zonder enige grijstinten. Het was links of rechts, maar een middenweg bestond er niet. Op het werk had hij daar in het verleden op route met collega’s ook wel eens de nodige aanvaringen over gehad als hij merkte dat hij zelf juist wel oog had voor de nuances. Zijn moeder was daarentegen altijd de goedheid zelve geweest en ongelooflijk vergevingsgezind; bij haar voorzag hij geen enkel probleem. Maar zijn vader? Dat bleef een onzekere factor die hem maar bleef achtervolgen.
Toch, zo realiseerde hij zich met een flauwe, gelaten glimlach in het donker, lag de uitkomst eigenlijk al vast. Hij wist immers donders goed dat Brenda niet zou rusten voordat het geregeld was; die zou hem desnoods aan zijn haren meetrekken als het moest. Dus kon hij zich er maar beter aan overgeven.
Het was inmiddels al tegen vieren toen ze ineens zachtjes een deur hoorden openen in de gang, gevolgd even later door het geruis van een doorspoelend toilet. In dit huis had tot diep in de nacht nog niemand een oog dichtgedaan. Een avond vol intensieve gesprekken, openbaringen en opgeroepen spoken uit het verleden bleek immers niet iets te zijn waar je zomaar door de pure vermoeidheid van overmand werd; de slaap liet zich bij alle drie even hard wachten.
Geef een reactie