
Het was in een fractie van een paar seconden dat ze recht overeind in bed zat. Het geratel van haar wekker had haar abrupt gewekt uit de slaap waarin ze pas een paar uur eerder was geraakt. Het weekend zat er weer op, en wat voor één. Maar Brenda moest er nu echt uit, want over een uur moest de winkel alweer open; de plicht roept. Voorzichtig rolt ze uit bed om Simon vooral niet wakker te maken, wiens nacht immers ook alles behalve ‘je van het’ was geweest. Nadat ze zich heeft gewassen en haar tanden een frisse poetsbeurt heeft gegeven, ziet ze in de spiegel de duidelijke wallen onder haar ogen. Ze denkt bij zichzelf: kop op, meisje. Beneden in de keuken maakt ze haar ontbijt klaar. Ze begint met het schillen van een stuk gember en snijdt er een paar dunne plakjes van voor in haar theekopje. Verleden week had een klant het immers over gemberthee gehad: het is cafeïnevrij, lekker verwarmend, goed voor de spijsvertering en het helpt tegen misselijkheid.
Brenda had Cora zaterdag, toen ze onderweg naar huis waren, nog gevraagd om meteen een gemberwortel mee te nemen bij de boodschappen. Ze giet het kokende water over de gember heen en laat het even trekken. Ook haar schaaltje yoghurt wordt een nieuwe creatie: gevuld met een paar gemalen pepernoten, wat tarwezemelen, ontbijtgranen, aangevuld met amandelsnippers en een aantal blauwe bessen. Daar moest ze het de hele ochtend wel op kunnen volhouden.
De gemberthee is even wennen; de scherpte had ze niet meteen zo verwacht, zeker in combinatie met de temperatuur. Dit is toch wel heel wat anders dan zo’n theezakje met gedroogde smaakstoffen—want anders kun je het nauwelijks noemen. Bij de eerste hap van haar yoghurtcreatie gaat voorzichtig de deur open en komt Cora de keuken binnen. “Goedemorgen, goed geslapen, Brenda?” Brenda schudt haar hoofd. “Ook al niet? Je hebt nogal wat teweeggebracht, Brenda.” Brenda kijkt haar indringend aan. “Wil je soms zeggen dat ik ongelijk had?” Cora schudt haar hoofd. “Nee, schat, maar ik werd ineens geconfronteerd met dingen waar ik jaren niet meer aan had gedacht en die ik volledig van me had afgeschud.” Brenda neemt een lepel en houdt zich even stil. “Cora, ik heb het je in overweging gegeven en verder is het helemaal aan jou.” Cora knikt dat ze dat wel begrijpt. “Ik zal eens kijken of ik achter een telefoonnummer kan komen, want dat heb ik al jaren niet meer. Maar via mijn nicht in Groningen moet dat wel lukken, denk ik.”
Niet veel later, precies tien minuten na het gesprek, is Brenda al naar de winkel vertrokken om de voordeur open te gooien.
Cora had inmiddels net als Brenda ook een kop gemberthee gezet en voorzichtig geproefd, al was de temperatuur van het water in het begin nog veel te heet. Uit de broodtrommel had ze een paar sneetjes brood gehaald en die even kort onder de grill gelegd. Eén snee met kaas en één met pindakaas was voor haar ruimschoots voldoende. Pas na haar tweede sneetje durfde ze de thee weer op te pakken. Ze moest even goed wennen aan de scherpte, en toen ze een diepe zucht slaakte, realiseerde ze zich wat voor een openbaring die smaak eigenlijk was.
Niet veel later liep ze naar beneden om de krant uit de brievenbus te halen. Bij het weer naar boven lopen viel haar oog op de kop van de krant, waar iets stond over Den Haag. Met een versnelde pas liep ze de woonkamer in en ging aan tafel zitten, waarna ze de bladzijden omsloeg tot ze bij de bewuste pagina was.
Het bleek inderdaad te gaan om een artikel over de rellen van afgelopen zondag. Een van de hoogste politiebazen had daarin aangegeven dat het niet om de demonstratie zelf ging, maar om een groep georganiseerde geweldplegers die structureel opduiken waar er ook maar een demonstratie gepland staat. De man was uitermate tevreden over het optreden van zijn troepen; zij hadden een hoop schade weten te voorkomen en een groot deel van de kopstukken direct kunnen oppakken. Er waren bovendien scherpe beelden gemaakt waarmee de politie probeerde om ook de resterende oproerkraaiers alsnog in de kraag te vatten. Wat de politie betrof mochten de opgepakte verdachten, gezien het verzamelde bewijsmateriaal, absoluut niet zomaar direct weer worden vrijgelaten om hun straf in vrijheid af te wachten; er moest hard tegen worden opgetreden.
Cora las verder en zag dat er in het artikel nog werd vermeld dat er drie verdachten onder strenge bewaking in het ziekenhuis zouden liggen, terwijl van de politiezijde slechts één agent van de speciale eenheid licht gewond was geraakt bij de ongeregeldheden.
Ze bladerde de overige pagina’s van de krant nog even door, maar kon daar verder weinig bijzonders meer in vinden, op een korte kolom over de woningbouw in Hilvarenbeek na. Ze las het stukje over de lokale woningmarkt even door, maar omdat haar gedachten alwéér werden afgeleid door alles wat er speelde, kon het haar verder niet echt boeien. Ze legde de krant terzijde, terwijl de woorden over de rellen en het harde ingrijpen van de politie nog door haar hoofd bleven spoken.
Cora staat op en ruimt de ontbijttafel zorgvuldig af. Het is inmiddels al voorbij tienen; zou Simon eigenlijk al wakker zijn? Ze loopt naar boven, naar de slaapkamers, en klopt zachtjes op de deur. “Ben je wakker, Simon?”
Na een korte stilte hoort ze wat gestommel van binnen. De deur wordt opengedaan en Simon verschijnt in de opening. “Goedemorgen Cora, ja, ik was er al uit, maar ik ben wel een beetje uit mijn doen.”
Cora lacht zachtjes. “Dan ben je zeker niet de enige.”
Simon knikt instemmend. “Ik ga me aankleden, en dan wordt het wel tijd dat ik wat ga doen.”
Cora vertelt hem dat ze van plan is om boven op de kamers vast te beginnen met opruimen, zodat ze hun handen uit de mouwen kunnen steken en de gedachten kunnen verzetten.
Geef een reactie