De aanleg naar de confrontatie


Niet veel later liep Simon de trap af naar beneden, nog steeds gehuld in die wat sombere stemming van de afgelopen nacht. In de keuken trof hij Cora aan, die net bezig was om een vers kopje gemberthee in te schenken. Simon liep zwijgend naar het aanrecht, zette de koffiezetter aan en wachtte tot de donkere, sterke geur van versgemalen bonen zich door de ruimte verspreidde. Met een mok zwarte koffie in zijn hand draaide hij zich om en leunde tegen het aanrecht.

“Wat een nacht,” zei hij zacht, terwijl hij haar peinzend aankeek. “En jij?”

Cora glimlachte flauwtjes en nam een slok van haar thee. “Net zo slecht als jij, vermoed ik zo. Ik heb de halve nacht liggen malen over wat Brenda gisteravond zei.”

Simon zuchtte diep en nam een flinke slok van zijn hete koffie. “Brenda heeft natuurlijk makkelijk praten. Die groeit op in een gezin waar alles besproken wordt. Maar als ik denk aan mijn vader… Die man leeft in steenhard zwart-wit. Geen enkele ruimte voor nuance, laat staan voor fouten of twijfels. Als ik nu na al die jaren opeens op de stoep sta, of ga bellen, voelt dat niet alsof ik de brug oversteek. Het voelt alsof ik weer dat kleine mannetje ben dat zich moet verantwoorden.”

Cora knikte langzaam, haar blik afgedwaald naar haar kopje. De herkenning in zijn woorden sloeg bij haar in als een schok van weemoed. “Ik begrijp je beter dan je denkt, Simon,” zei ze met een hese stem. “Gisteravond dacht ik precies hetzelfde over mijn eigen ouders. De angst dat ze je afwijzen, dat ze zeggen dat je te laat bent, of dat ze je helemaal niet meer willen zien… Die drempel is torenhoog. Maar weet je wat het rare is?” Ze keek hem recht in de ogen aan. “Brenda hield ons gisteravond wel een heel ongemakkelijke spiegel voor. Zolang we die muren angstvallig overeind houden, blijven we ergens gevangen in het verleden.”

Simon zweeg. Hij dacht aan de krant van vanmorgen, aan het harde werk bij de politie, en aan de onvermijdelijke realiteit dat Brenda inderdaad niet zou rusten voordat hij de confrontatie aan zou gaan. Hij voelde de weerzin, maar ergens diep vanbinnen ook de opluchting van het onvermijdelijke.

Cora zuchtte diep, rechtte haar schouders en legde haar theemok op het aanrecht. Ze haalde haar telefoon tevoorschijn, haar vingers licht trillend boven het scherm terwijl ze zocht naar het nummer van  haar nicht in Groningen.

“We kunnen wel blijven wachten tot het moment perfect is,” zei Cora met een vastberadenheid die haar zelf ook een beetje verbaasde, hoewel haar hart in haar keel klopte. “Maar als we het nu niet doen, doen we het nooit.”

Simon keek naar haar, zag de spanning op haar gezicht en de herkenning in haar ogen. Hij nam nog een laatste slok van zijn koffie en zette zijn mok met een zachte tik op het aanrecht. De drempel was enorm en de angst tastbaar, maar de knop was om. Het uitstellen was voorbij.

“Je hebt gelijk,” zei Simon vastberaden. “Geen smoesjes meer. Maar we hebben allebei geen actuele nummers meer, dus dat wordt eerst speurwerk.”

Cora knikte instemmend. “Ik begin meteen met mijn nicht in Groningen. Zij moet me verder kunnen helpen.”

“En ik ga kijken of ik via oude contacten of mijn moeder ergens een ingang kan vinden,” vulde Simon aan.

Met een korte, gedeelde blik van verstandhouding en hernieuwde moed pakten ze allebei hun telefoon erbij — niet om direct een nummer te draaien, maar om de allereerste, onomkeerbare stap te zetten op weg naar dat contact.

Cora had al vrij snel haar nicht aan de lijn. “Hallo Klaartje, met Cora,” begon ze. Maar voordat ze verder kon spreken, had Klaartje het woord al overgenomen: “Cora, wat leuk! Kom je weer eens naar de Stad?”

“Nee Klaartje, ik kom nu niet, maar we spreken elkaar binnenkort vast nog wel een keer. Ik bel eigenlijk ergens anders voor. Ik ben op zoek naar het telefoonnummer van mijn ouders.”

Klaartje schrok hoorbaar aan de andere kant van de lijn. “Wat is er loos, Cora?”

Cora legde in het kort uit hoe de vork in de steel zat en wat haar plan was. Toen kwam de koude douche: “Maar weet je eigenlijk wel waar ze wonen? Volgens mij zijn ze in de loop der jaren al een paar keer verhuisd.” “Dan moet ik dus ook nog hun huidige woonadres zien te achterhalen,” verzuchtte Cora.

Klaartje beloofde direct dat ze er meteen achterna zou gaan en zo snel mogelijk bij haar terug zou komen met meer informatie.

“Dat wordt wachten,” zei Cora terwijl ze achter de laptop kroop om op internet te zoeken of ze via een online telefoongids alsnog achter een adres of nummer kon komen. Simon liep naar haar toe en keek over haar schouder mee. Hij wees erop dat heel veel mensen tegenwoordig allang geen vaste huistelefoon meer hebben en uitsluitend nog bereikbaar zijn via een mobiel nummer.

Toch probeerde Cora het. Ze vulde de juiste plaatsnaam in en zocht op de achternaam De Graaf. Een paar seconden later schoten er tientallen resultaten voorbij; de naam De Graaf bleek ruimschoots vertegenwoordigd te zijn. Er verscheen echter geen enkele Jacob, wel meerdere personen met enkel een voorletter J.

“Zoek daar de juiste maar eens uit,” verzuchtte ze moedeloos terwijl ze naar het scherm taterde.

Simon dacht diep na en vroeg: “In welke straat woonden ze vroeger dan?”

“Voor zover ik me kan herinneren was dat de Torenbaan.”

Cora zocht specifiek op de Torenbaan, maar daar was geen enkele J. de Graaf meer te bekennen. Ze sloeg haar handen even moedeloos ineen en sloot het scherm. “Zie je wel, ze zijn dus wel degelijk verhuisd. Dit heeft zo geen zin; ik wacht rustig op het bericht van Klaartje.”

Niet veel later schoof Simon de laptop naar zich toe, typte de plaatsnaam in en probeerde het met de achternaam De Wit. Maar exact hetzelfde verhaal deed zich voor: tientallen resultaten en geen enkel spoor dat direct bruikbaar was. Toen schoot hem opeens te binnen dat zijn vader in het verleden weleens contact had gehad met iemand op het politiebureau. “Maar wie van hen is dat toen geweest?”

Hij kon er zo snel even niet op komen, pakte zijn mobiele telefoon en besloot de stoute schoenen an te trekken door naar het bureau te bellen en te vragen naar Joris van Asperen.

“Simon! Je bent me voor, ik wilde je net bellen om te horen hoe het met je is,” klonk de stem van Joris aan de andere lijn.

“Nou Joris, het is geen pretje,” antwoordde Simon eerlijk. “Bij een aantal bewegingen is het iedere keer weer flink schrikken van de pijn, en het zal zeker nog wel een paar dagen duren.”

“Simon, je weet wat er is afgesproken,” zei Joris serieuzer. “Pas als de pijn volledig verdwenen is, mag je weer terugkomen op het korps. Maar je belt nu zelf, dus ik mag toch hopen dat je ons team en het werk nu al mist?” klonk het met een lichte kwinkslag. Joris begon er hartelijk om te lachen.

“Nee hoor, daar bel ik niet voor,” zuchtte Simon laconiek. “Ik heb een specifieke vraag. Ik ben dringend op zoek naar het actuele adres van mijn ouders. Je weet dat we vroeger een flink conflict hebben gehad omdat mijn vader zich destijds met mijn doen en laten bemoeide; hij heeft toen toentertijd nog direct contact gehad met een van de hoofden van dienst, en misschien onderhoudt hij daar nog wel regelmatig contact mee.”

De lach van Joris klonk direct weer door in de hoorn. “Waarom lach je nou?” vroeg Simon enigszins geïrriteerd. “Ach, ik zat even te denken aan de gelijkenis met de verloren zoon, die legende ken je toch wel?”

“Ja, die ken ik zeker, die zit hier nu toevallig op een stoel tegenover me te wachten,” antwoordde Simon droogjes, doelend op zichzelf. “Maar ik denk dat jij ergens anders op doelt.”

“Goed hoor, Simon,” antwoordde Joris, die inmiddels was bijgedraaid. “Ik zal eens rondvragen en kijken wat ik voor je kan doen. Ik bel je straks wel even terug, of ik stuur je een appje als ik meer weet.”

Ze namen afscheid, en zo zat ook Simon voorlopig niets anders op dan geduld te hebben en af te wachten tot de telefoon ging.


Ontdek meer van Mijn korte verhalen

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Reacties op “De aanleg naar de confrontatie”

  1. Karel Avatar

    mogge Willem
    zal lastig zijn , maar niet onmogelijk
    en zo heeft het spreekwoord weer gelijk , geduld is een schone zaak

    fijn weekend groet

    Geliked door 1 persoon

  2. logbankje Avatar
    logbankje

    Ach, lastig pakket Simon.
    Cora heeft wel een punt en onderneemt actie samen met Simon.
    De eerste stap is genomen, nu op de plaats rust. Hans

    Geliked door 1 persoon

  3. bertjens Avatar

    Ze vinden de nummers wel, geen zorg.

    Geliked door 1 persoon

  4. Suskeblogt Avatar

    Hier zou Simon als politieman zijn de gemakkelijk kunnen snuisteren in het rijksregister, maar dat mag niet zonder geldige redenen. Een uitvlucht is vlug gevonden.

    Geliked door 1 persoon

  5. sonja Avatar

    Zo te zien plaats jij leuke korte verhalen. Vraagje: is elk nieuw verhaal op zichzelf staand of verschijnen de verhalen in delen. Ik heb rond gekeken maar ben er nog niet achter…

    Like

Geef een reactie

Ontdek meer van Mijn korte verhalen

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder