Terwijl de eerste vrieskou van januari plaatsmaakte voor een verstilde winterwereld, begon de dynamiek rondom De Lege Knip en Het Slot op een bijna organische manier in elkaar te grijpen. Het leven van Sally was niet langer een overlevingsstrijd, maar een gestructureerd pad naar herstel, terwijl op de achtergrond de raderen van Harrie’s juridische en persoonlijke zoektocht onvermoeibaar door bleven draaien.

De weken draaiden door en alles vond zijn weg in een nieuw, gezond ritme. In de beslotenheid van het dorp werden levenslijnen zichtbaar die voorheen verborgen bleven, terwijl de fysieke en zakelijke fundamenten van de groep sterker werden dan ooit. Tussen de elektronica van Piet, de sportlessen van Sally en de financiële overzichten van Harrie en Gerda, ontstond een onverwoestbaar front.

De weekenden boden een welkome afwisseling van de dagelijkse beslommeringen. Op het uitgestrekte landgoed van Het Slot waren Harrie en Trees inmiddels bekende gezichten. Toen een dik pak sneeuw het park transformeerde in een wit paradijs, besloot Harrie de lat letterlijk en figuurlijk hoger te leggen: hij nodigde Jannus en Gerda uit om te gaan langlaufen.

Het bleek een grotere uitdaging dan verwacht. Hoewel Jannus gewend was aan het sjouwen met antiek, bleek het glijden over de sneeuw een heel andere aanslag op zijn uithoudingsvermogen. De spieren van zowel Jannus als Trees begonnen na een uur flink tegen te spartelen. “Ik dacht dat ik een goede conditie had,” pufte Jannus, terwijl hij zijn evenwicht zocht op de smalle latten, “maar dit is topsport!” Gerda, met haar onverstoorbare rust, keek lachend toe hoe de beide vochten tegen de zwaartekracht.

De gezelligheid werd voortgezet op de verjaardag van Lisa, de dochter van Harrie. In de intieme sfeer van Het Slot vierden ze haar verjaardag met z’n drieën, een moment van pure huiselijkheid dat in schril contrast stond met de turbulente maanden die achter hen lagen.

Ondertussen boekte Sally in het dorp spectaculaire vooruitgang. De nauwe online samenwerking tussen de voedingsdeskundige en de sportinstructeur wierp zijn vruchten af. Door het aangepaste dieet en de gerichte krachttraining was haar gewicht inmiddels weer stabiel binnen de gezonde grenzen van haar BMI.

Tijdens het laatste consult kon de voedingsdeskundige haar met een gerust hart ontslaan. “Je hebt het zelf gedaan, Sally,” zei ze. De verborgen kracht — de peak force — was nu ook zichtbaar in haar houding en de glans in haar ogen. Ze was niet langer de patiënt; ze was een sporter geworden.

In De Lege Knip had Piet inmiddels zijn eigen koninkrijk gevestigd. De tafel in de hoek was volledig getransformeerd tot een elektronica-reparatiecentrum. Met zijn soldeerbout en vergrootglas bracht hij oude radio’s en moderne apparatuur weer tot leven, terwijl hij tussen de bedrijven door scherpzinnig toekeek op alles wat er in de winkel gebeurde.

Maar er wachtte nog een grote taak. Het jaarverslag voor het bestuur en de gemeente moest worden opgesteld. Dit was het moment waarop de professionele achtergrond van Harrie en Gerda goud waard bleek. Samen bogen ze zich over de boeken. Elke factuur, elke subsidie en elke fiscale regel voor de Belastingdienst werd gecontroleerd.

“Met Robert hadden we hier een puinhoop aan gehad,” mompelde Gerda terwijl ze een kolom cijfers controleerde, “maar met deze structuur staat De Lege Knip juridisch en financieel als een huis.”

Toch bleef er één puzzelstukje ontbreken dat Harrie geen rust liet. Zijn voorzichtige zoektocht naar Sally’s dochter, Lotte, had hem tot aan de drempel van haar leven gebracht. Hij wist nu zeker dat ze in het dorp woonde, zelfs vlakbij zijn eigen dochter Lisa. Maar de details bleven schimmig. Wat deed ze de hele dag? Studeerde ze nog, of werkte ze? De muur rondom Lotte’s dagelijks leven was dik, en Harrie wist dat hij deze laatste stap met de grootst mogelijke voorzichtigheid moest zetten om de prille rust van Sally niet te verstoren.

Het was een ongebruikelijke maandagochtend in De Lege Knip. Terwijl het dorp langzaam ontwaakte uit het weekend, brandde het licht achter de ramen van de winkel al volop. De afspraak tussen Harrie en Gerda stond onherroepelijk vast: dit was de ochtend waarop het jaarverslag een definitieve vorm moest krijgen. Voor beiden was het een vreemde tijd om al op de werkvloer te zijn, maar de omvang van de taak duldde geen uitstel.Gerda had zich het afgelopen weekend vastgebeten in de complexe regelgeving rondom kringloopwinkels. Met haar scherpe blik voor administratieve details had ze de status van De Lege Knip onder de loep genomen.

“We zitten goed, Harrie,” begon ze, terwijl ze een dikke map met wetteksten op tafel legde. “De Lege Knip valt onder de vrijstelling voor sociaal-culturele instellingen. De Belastingdienst kijkt namelijk naar het gehele karakter van de organisatie, niet alleen naar de winst onder de streep.”

Ze legde uit dat het feit dat er een paar betaalde krachten op de loonlijst staan — wat in het verleden nog wel eens voor discussie zorgde — de vrijstelling niet direct in gevaar brengt. Het roept wel extra toetsing op, maar aangezien die controle de afgelopen jaren al strikt werd toegepast, voorzag ze geen problemen voor de huidige belastingplicht.

Onderwijl boog Harrie zich over de stapels facturen, bankafschriften en kasboeken. Hij controleerde de geldstromen met de precisie van een accountant. “Het is interessant om de verschuiving te zien,” mompelde hij. Waar de inkomsten voorheen bijna uitsluitend uit contanten bestonden, begon het girale verkeer sinds de introductie van het pinapparaat een half jaar geleden een steeds grotere rol te spelen.

Harrie was goed voorbereid; de gesprekken die hij met Trees had gevoerd kort na hun hereniging, hadden hem al een aardig inzicht gegeven in de dagelijkse gang van zaken. Bovendien waren de financiële gegevens tijdens de recente besprekingen over de grootscheepse verbouwplannen al meermaals over tafel gegaan. Hij wist precies waar de knelpunten zaten en waar de reserves lagen.

Terwijl de koffie pruttelde en de cijfers in de spreadsheets werden verwerkt, groeide het besef dat De Lege Knip professioneler was dan menig buitenstaander dacht. Met Gerda die de fiscale mazen dichtte en Harrie die de geldstromen in kaart bracht, werd het jaarverslag meer dan een verplicht nummertje voor de gemeente. Het werd een bewijsstuk van een gezonde, integere onderneming die klaar was voor de toekomst — inclusief de uitbreiding en de nieuwe koers met Sally.

“Als we dit zo indienen,” zei Harrie terwijl hij een laatste boeking controleerde, “dan staat de gemeente met lege handen als ze kritiek willen leveren. Dit dossier is waterdicht.”

Terwijl de administratieve koppen in de zithoek over het jaarverslag bogen, heerste er bij de achteringang van De Lege Knip een heel andere dynamiek. De koude ochtendgeur van nat hout en diesel trok de winkel binnen toen Jannus de klep van zijn wagen opendeed.

Jannus was die ochtend al vroeg op pad geweest om een schuur in de buurt leeg te halen. Dylan stond klaar om te helpen met lossen, maar keek met een sceptische blik naar de lading die tevoorschijn kwam.

“Wat moet je hier in hemelsnaam mee, Jannus?” vroeg Dylan, terwijl hij een flinke stapel robuuste, houten balkjes aanpakte.

“Balkjes eikenhout zijn nooit weg,” verweerde Jannus zich direct. “Eiken is goud waard voor een restaurateur. En mochten ze echt nergens voor te gebruiken zijn, dan is het keihard brandhout dat de hele avond blijft gloeien in de haard. De eigenaar wilde dat de hele schuur leeg ging, dus ik moest alles meenemen.” Hij wees naar een paar stoffige dozen die achterin stonden. “Daar ben ik zelf ook nog niet aan toegekomen. Geen idee wat erin zit, maar dat is het risico van het vak.”

Terwijl de mannen buiten de zware balken versjouwden, kwam Trees uit de keuken gelopen, haar sporttas al over haar schouder. Ze zag er vitaal uit en haar ogen fonkelden van de voorpret. Sally stond naast haar, in haar vertrouwde sportkleding die inmiddels veel beter gevuld was dan een maand geleden. De onzekere blik had plaatsgemaakt voor een blos van inspanning en gezonde zin.

“Jannus, Sally en ik gaan er vandoor!” riep Trees vrolijk naar het tweetal bij de wagen. Ze knipoogde naar Sally. “Wie weet doen we vandaag wel een wedstrijdje op de roeimachine. Kijken wie van ons de meeste kilometers uit die benen krijgt!”

Sally lachte, een geluid dat inmiddels steeds vaker door de winkel klonk. “Reken er maar op dat ik je niet zomaar laat winnen, Trees,” daagde ze haar vriendin uit. Met een vrolijke zwaai naar Jannus en Dylan verdwenen de twee vrouwen richting de sportschool.

Jannus keek hen glimlachend na terwijl hij een laatste doos uit de wagen tilde. De sfeer in De Lege Knip was compleet veranderd. Aan de ene tafel werd gewerkt aan de toekomst van de zaak door Harrie en Gerda, in de hoek was Piet bezig met zijn draden en printplaten, en de vrouwen waren hun eigen kracht aan het herontdekken.

“Ze hebben de smaak te pakken, hè?” merkte Dylan op, terwijl hij de eikenhouten balken netjes opstapelde tegen de zijmuur van de werkplaats.

“Gelukkig wel,” antwoordde Jannus. “En als Sally die roeiwedstrijd wint, krijgt ze vanavond een extra grote portie van mijn stoofvlees. Dat heeft ze wel verdiend.”

In de sportschool hing de vertrouwde sfeer van ijzer en inspanning. Terwijl twee dames de trap afkwamen en zoekend de ruimte doorstroomden, liep Sally met een doelgerichte pas naar de cardio-hoek. Ze hield haar trainingsschema vast alsof het een navigatiekaart naar haar nieuwe leven was.

“Mijn schema begint vandaag met het langzaam warm fietsen,” zei Sally, terwijl ze een van de moderne hometrainers uitkoos. “Doe jij ook weer mee?”

Trees knikte en stapte op de machine ernaast. Behendig stelden ze hun fietsen synchroon in. “Vijf minuten op interval vier en daarna vijf minuten op vijf, oké?” stelde Sally voor. Ze wachtte niet op antwoord, maar zette haar voeten in de riemen en begon te trappen. Het ritme zat er direct in. De soepele beweging van haar benen verraadde de winst die ze de afgelopen weken had geboekt; waar ze voorheen na twee minuten al buiten adem was, hield ze nu moeiteloos een gesprek gaande.

“Ik wil straks nog wel naar de loopband,” vertelde Sally terwijl ze de weerstand op het display zag verspringen. “Daar heb ik ook een specifiek schema voor gekregen om mijn uithoudingsvermogen te trainen.”

Trees ging meestal braaf mee in het tempo van Sally, maar vandaag had ze haar eigen strijdplan in haar hoofd. Ze wist dat die roeiwedstrijd waar ze het in de winkel over hadden gehad, nog in de lucht hing.

“En Sally,” begon Trees, terwijl ze een druppel zweet van haar voorhoofd veegde, “wanneer wil je gaan roeien? Want je moet natuurlijk niet al je krachten elders verspelen als je straks die machine op gaat.”

Sally begon te lachen, een vrolijk en ondeugend geluid dat boven het gezoem van de fietsen uitkwam. “Dat is precies mijn plan, Trees! Ik probeer jou eerst uit je krachten te lopen op die band, zodat dat roeien voor mij straks een appeltje-eitje wordt!”

Trees schoot in de lach. “O, is dat het? Tactische oorlogsvoering! Nou, reken maar dat ik mijn krachten spaar voor het echte werk.”

Terwijl ze hun eerste tien minuten volmaakten, wierp Sally een blik op de hartslagmeter. Haar hartslag was stabiel en herstelde sneller dan voorheen. De combinatie van de goede voeding van de afgelopen weken en de ijzeren discipline begon zich uit te betalen. Ze voelde zich niet langer de ‘fragiele Sally’, maar een serieuze sparringpartner voor de nuchtere Trees.

Na het lopen dronken ze eerst wat uit hun flesjes en lopen langzaam naar de roeimachine. Er staan er drie en twee zijn bezet. “Dan gaan we eerst naar de crosstrainer” roept Sally en met dat ze dat roept, is er iemand die op de roeimachine zit zich omdraait. “Mama, wat doe jij hier?”

De wereld leek voor een fractie van een seconde stil te staan. Het constante gezoem van de apparaten en de pompende beats van de achtergrondmuziek vervaagden tot een dof geruis.

Sally stond als aan de grond genageld. De fles in haar hand trilde bijna onmerkbaar terwijl ze zich onwillekeurig steviger tegen de schouder van Trees drukte. Ze keek in de ogen die ze jarenlang alleen in haar dromen en op oude foto’s had gezien. Het kind dat ze had moeten achterlaten, was nu een jonge vrouw die daar, in haar sportkleding, met een blik van ongeloof voor haar stond.

“Mama…?” De stem van Lotte klonk breekbaar, een schril contrast met de sportieve omgeving.

Sally vond haar stem terug, al klonk die hees van emotie. “Lotte… Ik denk hetzelfde als wat jij op een sportschool doet.”

Lotte wachtte niet langer. Ze liet de handvatten van de roeimachine los en stapte met trillende benen van het apparaat. De tranen die al die tijd ergens diep verborgen zaten, braken nu onstuitbaar door. Ze liep op haar moeder af, en voor Sally voelde het alsof de jaren van eenzaamheid en angst in één moment werden weggevaagd.

“Mama!” “Lotte!”

Ze vlogen elkaar in de armen. Het was een omhelzing van twee mensen die elkaar door een duistere mist waren kwijtgeraakt en elkaar nu, midden in de alledaagsheid van een sportschool, weer hadden gevonden. Trees stond erbij en voelde een brok in haar keel. Ze dacht aan Harrie, die met zoveel omzichtigheid aan het zoeken was, en nu had het lot – of het toeval – de regie volledig overgenomen. Dit was niet de bedoeling, dacht ze, niet op deze plek, niet zo plotseling. Maar tegelijkertijd zag ze dat dit precies was wat er moest gebeuren.

Na een paar minuten, waarin woorden tekortschoten en alleen het geluid van zacht snikken te horen was, herpakte Sally zich enigszins. Met een trillende hand veegde ze de tranen van Lotte’s wangen en stelde ze haar voor aan Trees.

“Lotte, dit is Trees… zij is degene die mij heeft opgevangen. En Trees, dit is mijn meisje… dit is Lotte.”

Trees knikte minzaam, haar nuchtere zelf herpakkend om de situatie in goede banen te leiden. Ze zag dat andere sporters nieuwsgierig begonnen te kijken en besefte dat deze hereniging een veiligere plek nodig had dan de fitnesszaal.

“Dames,” zei Trees met een zachte, maar besliste stem, “ik denk dat het roeien vandaag wel kan wachten. Er is genoeg stof om te bespreken. Laten we naar het restaurant gaan, daar kunnen we rustig zitten.”

Vijf minuten later zaten ze gedrieën aan een tafeltje in de hoek van de koffiecorner van de sportschool. Voor hen stonden drie glazen water, maar niemand nam nog een slok. Lotte hield de hand van haar moeder stevig vast, alsof ze bang was dat Sally weer zou verdwijnen als ze losliet.

Lotte keek naar haar moeder — niet naar de gebroken vrouw die ze zich herinnerde, maar naar de Sally met kleur op haar wangen en kracht in haar ogen. “Je ziet er zo anders uit, mama,” bracht ze uit. “Ik hoorde dat je weg was… maar ik wist niet waarheen. Ik was zo bang dat hij je…” Ze kon de zin niet afmaken.

Sally kneep in haar hand. “Ik ben veilig, Lotte. Ik woon in De Lege Knip. We hebben zoveel in te halen.”

Trees keek van de moeder naar de dochter en wist dat dit het begin was van een heel nieuw hoofdstuk. De ‘peak force’ van Sally werd vandaag niet getest op een machine, maar in de kracht van haar moederhart.

De binnenkomst in De Lege Knip was overweldigend. Lotte bleef bij de drempel even staan, haar ogen dwalend langs de hoge plafonds van het oude schoolgebouw. De geur van boenwas, oud hout en de verre hint van Jannus’ kookkunst hing als een warme deken in de ruimte. Tussen de zorgvuldig uitgestalde kasten, vintage lampen en stapels boeken voelde ze een rust die ze thuis al jaren niet meer had gekend. Jannus was net bezig een zwaar eikenhouten blad op een paar schragen te tillen toen hij het drietal zag binnenkomen. Met zijn gebruikelijke bravoure en een grote grijns liep hij op hen af.

“Zo, de dames gaan err met z’n tweeën vandoor en nemen blijkbaar iedereen die ze tegenkomen mee terug!” riep hij joviaal. “Als dat zo doorgaat, stroomt De Lege Knip wel erg snel vol!”

Trees stak direct haar hand op, een teken dat Jannus even moest dimmen. De ernst op haar gezicht deed de barman direct zwijgen. “Jannus, houd je gedeisd,” zei ze met een zachte maar dringende ondertoon. “Je staat hier voor Lotte, de dochter van Sally.”

De hamer die Jannus in zijn hand hield, zakte langzaam naar beneden. Zijn mond viel letterlijk open. “Nee… dat kan niet,” bracht hij uit, terwijl hij van de jonge vrouw naar de stralende, maar emotionele Sally keek. “Kom op, vertel!”

Op dat exacte moment zwaaide de deur van het kantoortje open. Harrie en Gerda, die urenlang in de cijfers van het jaarverslag begraven hadden gezeten, kwamen naar buiten om een verse pot koffie te halen. Ze bleven staan toen ze de onbekende jonge vrouw zagen die de hand van Sally stevig vasthield.

Harrie’s juridische blik maakte plaats voor pure verbazing. Hij herkende de trekken in het gezicht van Lotte direct uit de dossiers die hij met zoveel zorg had bestudeerd. De puzzel waar hij al wekenlang voorzichtig aan legde, was door het toeval in één klap voltooid.

“Sluit je aan,” zei Trees, terwijl ze naar de grote stamtafel wees waar Piet inmiddels ook zijn soldeerbout had neergelegd. “Dan hoeven we de uitleg maar één keer te vertellen.”

Ze namen plaats in de kring: de herstelde moeder, de hervonden dochter, de nuchtere Trees, de trotse Jannus, de strategische Harrie en de zakelijke Gerda. Zelfs Piet schoof zijn stoel wat dichterbij.

Het was een historisch moment voor de bezoekers van De Lege Knip. Terwijl Jannus zwijgend koffie inschonk, begon Sally te vertellen over de ontmoeting bij de roeimachine. De spanning in de kamer was voelbaar; het was het moment waarop de zakelijke overwinningen van die ochtend — de kloppende cijfers en de fiscale status — volledig naar de achtergrond verdwenen. Hier ging het om de enige balans die er echt toe deed: die van een verscheurd gezin dat weer heel begon te worden.

(wordt vervolgt)

https://willemzijlstrasverhalen.blog