Nadat het journaal de schokkende beelden van de inval had getoond, bleef het in de huiskamer van Harrie, Trees, Sally en Lotte even doodstil. Zodra de nieuwslezer overging naar het volgende onderwerp, was de beslissing snel genomen. De televisie ging uit. Terwijl de rest van Nederland massaal naar de praatprogramma’s zapte, gunden zij zichzelf de rust om te verwerken wat ze zojuist hadden gezien.

Buiten hun bubbel was de chaos echter compleet. Talkshows buitelden over elkaar heen met wilde theorieën. De grote vraag die overal boven de tafel hing: hoe was het mogelijk dat de media nooit lucht had gekregen van dit enorme schandaal? Er was geen enkel lek geweest; de FIOD had de operatie in totale geheimhouding uitgevoerd.

Het weinige dat de autoriteiten loslieten, was uiterst summier. Hoewel de namen van de vastgoedorganisaties werden genoemd, bleven de achterliggende zakenrelaties onvindbaar. Men vermoedde dat zij uit zelfbescherming diep in de anonimiteit waren gedoken. Slechts één naam werd herhaaldelijk genoemd: Robert van der Velde van de Financieel Adviesgroep West. Voor de deskundigen aan de talkshowtafels was het een raadsel; een klein regionaal kantoor waar nog nooit iemand van had gehoord, bleek plotseling de spil in een landelijk web.

Op het Slot bleef het nog lang stil na het uitzetten van de televisie. De beelden van de FIOD-inval trilden nog na, maar in de kamer was de menselijke maat nu belangrijker. Sally en Lotte zaten op de bank, stevig tegen elkaar aan gedrukt.

“Ik kan het bijna niet geloven,” begon Sally met een trillende stem. “Na al die weken in spanning, en die maanden daarvoor alleen in de kou… Zal ik jullie eens wat vertellen? Ik ben zo ontzettend blij dat ze me in dat kippenhok gevonden hebben. Ik was aan het eind van mijn Latijn. Er zijn momenten geweest dat ik dacht: ik maak er een einde aan.”

Trees schoof dichter naar haar toe en knikte begrijpend. “Sally, ik kan me dat zo goed voorstellen. Zoals je hier de eerste keer binnenkwam… helemaal uitgehongerd en op. Maar de gemeente en de politie hebben je goed begeleid, en wij zijn dankbaar dat we ons steentje hebben kunnen bijdragen. Dat jouw persoonlijke drama uiteindelijk de sleutel zou zijn tot het oprollen van deze hele bende, dat hadden we toen nooit kunnen voorzien.”

Sally keek Trees dankbaar aan. “Ik ben jullie zo verschrikkelijk dankbaar voor alles. Nu ik weer met Lotte herenigd ben, hoop ik dat we eindelijk weer vooruit kunnen kijken.”

Harrie, die tot dan toe rustig had geluisterd, nam het woord. “Ik merk dat de rust in mijn lijf eindelijk weer terugkeert. Ik moet eerlijk bekennen: de spanning was ook bij mij tot het kookpunt gestegen. Ik mag dan rustig lijken van buiten, maar van binnen was het een ander verhaal. Vroeger, bij financiële trubbels, had ik nooit zulke spanningen als in deze periode.”

Hij keek de kring rond en een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. “Ik wil eigenlijk iets voorstellen. Wat zouden jullie ervan vinden als we met z’n vieren eens een weekje op vakantie gaan? Gewoon, even helemaal weg van alles.”

Bij Jannus thuis zit hij nog steeds in zijn favoriete stoel. De kamer was donker, op het blauwe stand-by lichtje van de televisie na. Hij dacht aan Gerda, die in haar eigen huis waarschijnlijk met dezelfde vragen zat. Jannus was een man van weinig woorden, maar de naam ‘Robert van der Velde’ bleef in zijn hoofd rondzingen. Hij wist dat de rust die ze nu voelden bedrieglijk kon zijn. Hij pakte zijn telefoon, twijfelde even, en legde hem toen weer weg. “Morgen,” mompelde hij tegen de lege kamer. “Morgen kijken we wie er echt veilig is.”

Piet had zijn planning voor zich liggen, maar zijn gedachten waren er niet bij. Hij had de gordijnen net iets strakker dichtgetrokken dan normaal. Als oudgediende wist hij dat wanneer een ‘kleine regionale speler’ als Van der Velde plotseling landelijk nieuws werd, de tentakels van zo’n organisatie vaak dieper reikten dan de FIOD kon bevroeden. Hij schonk zichzelf een glas water in en keek naar de telefoon. Hij was opgelucht voor Sally en Harrie, maar zijn instinct zei hem dat hij zijn ogen open moest houden.

De volgende ochtend aan de ontbijttafel op het Slot voelde de lucht een stuk lichter aan. Het voorstel van Harrie was blijven hangen. Lotte, die met haar negentien jaar de afgelopen tijd noodgedwongen razendsnel volwassen was geworden, keek op van haar koffie. De sporen van de stress rond haar studie en de angst om haar moeder waren nog in haar ogen te zien, maar het idee van een week weg deed haar zichtbaar goed.

“Ik hoef even geen collegezalen of headlines op mijn telefoon te zien,” zei Lotte vastberaden. “Gewoon even de wereld op pauze.”

De bestemming: Een toevluchtsoord in de Ardennen Ze hebben gekozen voor een ruim, robuust natuurstenen landhuis in de buurt van Waimes Het is een plek die Harrie nog kende uit zijn tijd als actieve ondernemer, een plek waar je de bewoonde wereld pas weer vindt als je er expliciet naar op zoek gaat.

Geen stadse drukte of sociale verplichtingen. Het huis heeft een groot terras met uitzicht over de vallei, waar ze in alle rust haar gedachten op een rij kan zetten en de draad van haar eigen leven weer kan oppakken.

Het is een veilige vesting. Het terrein is privé en omringd door dichte bossen. Hier hoeft ze niet over haar schouder te kijken als ze een wandeling maakt.

Er is een grote openhaard waar ze ’s avonds met zijn vieren kunnen zitten. Geen talkshows op de achtergrond, maar goede gesprekken onder de sterrenhemel.

“Laten we gaan zodra we de noodzakelijke dingen geregeld hebben,” zei Trees, terwijl ze Sally’s hand even vastpakte. “De Ardennen zijn in deze tijd van het jaar prachtig. De mist in de dalen zal ons de rust geven die we op het Slot de afgelopen tijd hebben moeten missen.”

Maar voordat de vakantie begon, moest er gewerkt worden. De rust op het landgoed betekende ook dat de dagelijkse routine weer opgepakt kon worden. Na het ontbijt reed het gezelschap naar ‘De Lege Knip’, de werkplaats die de afgelopen tijd deels half bezet was gebleven om geen onnodige aandacht te trekken.

Jannus en Piet stonden al bij de ingang, samen met een klein groepje vrijwilligers dat hielp bij het onderhoud van de opslagruimten. De sfeer was geladen met opwinding; iedereen had het nieuws gezien.

“Hebben jullie het gehoord?” vroeg een van de vrijwilligers, een gepensioneerde timmerman, terwijl hij een krant op de werkbank legde. “Die De Jager… opgepakt in zijn penthouse! En die hele bende van Holding de Kroon erachteraan. De grootste vastgoedfraude ooit, zeggen ze.”

Jannus wierp een veelbetekenende blik naar Harrie, maar hield zijn gezicht strak. “Ongelooflijk hè,” zei hij koeltjes, terwijl hij een beitel pakte. “Dat die mannen dachten dat ze onschendbaar waren. Hoogmoed komt voor de val.”

Piet knikte instemmend. “Op de radio zeiden ze dat ze een schat aan informatie hebben gevonden op een digitale schijf. Alles lag vastgelegd. Geen ontkomen aan.”

Harrie mengde zich in het gesprek, een beker koffie in zijn hand. “Het is goed dat de lucht geklaard is,” zei hij rustig. “Dit soort zaken vervuilt de hele sector. Maar goed, wij hebben hier ons eigen werk. De Jager zit achter de tralies, maar daar voor zijn we hier niet.”

Er werd instemmend gemompeld. De vrijwilligers gingen aan de slag, onwetend van het feit dat de mensen met wie ze nu koffiedronken — de stille vrouw Sally en haar dochter Lotte — de spil waren geweest in de ondergang van de criminelen op de voorpagina.

Terwijl de geluiden van een orkest uit de luidsprekers door De Knip echoden, voelde het voor Harrie als de ultieme overwinning. De grote vissen waren gevangen, de rechtvaardigheid had gezegevierd, en hier, op in de Lege Knip, ging het leven door alsof er nooit een vuiltje aan de lucht was geweest.

(wordt vervolgd)

https://willemzijlstrasverhalen.blog