Er zijn van die periodes waarin de tijd je door de vingers lijkt te glippen. De weken vliegen voorbij, gevuld met een aaneenschakeling van verplichtingen en festiviteiten. Eind april en de maand mei vormen traditioneel zo’n drukke tijd. Het begint al met de oranjegekte van Koningsdag, waarna de ingetogen herdenkingsdag en de bevrijdingsfeesten volgen. En alsof dat nog niet genoeg is, zijn er nog Moederdag – commercieel erdoorheen gedrukt, vinden sommigen – Hemelvaartsdag en de twee Pinksterdagen.

In De Lege Knip wordt er vaak lachend op deze overvolle agenda gereageerd. Dylan, de immer jong-denkende medewerkster, beschouwt elke dag dat ze aanwezig is als bijzonder, maar soms verzucht ze: “Van mij mogen ze die speciale dagen afschaffen. Het brengt je hele ritme in de war.”

En dan is er Willy, voorheen altijd aangesproken met ‘meneer Van Aalst’. Sinds zijn succesvolle optreden in de lokale jazzclub staat hij bekend als DJ Willy. Toch was er de laatste tijd iets in hem veranderd. Hij leek minder behoefte te hebben aan de schijnwerpers en hield zich wat meer op de achtergrond.

Trees, die Willy al jaren kent, was het opgevallen. Ze had hem er voorzichtig naar gevraagd. Aanvankelijk ontweek hij de vraag, maar tegen Trees kon hij niet liegen. “Trees,” begon hij, “het is allemaal wel leuk, dat DJ-en, maar al die aandacht hoeft van mij niet. Mensen vinden me dan geweldig, maar daar houd ik niet van. Ik heb geen zin om de belangstelling te trekken. Het doet me denken aan die opgefokte types op televisie, daar word ik kribbig van.”

Jannus beaamde Willy’s gevoelens deels, maar voegde eraan toe: “Willy, weet je dat ze je tegenwoordig ‘Stille Willy’ noemen?” Willy keek verbaasd op. “Meen je dat?”  Jannus knikt “Willy, dat zuig ik niet uit mijn duim” “Oh, misschien hebben ze ook wel gelijk,” reageerde hij, “ik moet er dan toch maar rekening mee houden.”

Trees zag echter aan Willy’s blik dat er meer aan de hand was. Een bepaalde spanning in zijn ogen verraadde dat er iets anders speelde. “En hoe is het thuis?” vroeg ze voorzichtig. “Met Irma?” Willy aarzelde even. “Ach, het zal wel net zo zijn als bij velen. Overal is wel eens wat.” Hij zweeg even en vervolgde toen langzaam: “Op Hemelvaartsdag wil ze dat ik met haar naar een concert ga van het Narratio Quartet in Amsterdam. Beethoven en Schubert in de Uilenburgersjoel. Daar heb ik totaal geen zin in. Bovendien wilde ik, zoals elk jaar, naar het Breda Jazz Festival. Vier dagen lang. Maar dat vindt zij veel te lang. We hebben ooit afgesproken: ieder zijn eigen muziek. En daar houd ik me aan.”

Jannus, die al langer wist hoe mijlenver de muzieksmaken van het echtpaar uit elkaar lagen, besloot de vinger op de zere plek te leggen. “Willy, dat jullie elkaars muziek niet pruimen is geen geheim,” begon hij direct, “maar zeg eens eerlijk: hoe vaak is Irma eigenlijk met jóú meegegaan naar een optreden?”

Willy knipperde even met zijn ogen; op die directe confrontatie had hij niet gerekend. Hij staarde naar zijn koffiekopje alsof de oplossing daar ergens in de bodem verborgen lag. “Tja, weet je Jannus… ik zou het me niet direct kunnen heugen,” mompelde hij ongemakkelijk. “Ze zal vast weleens mee zijn geweest, denk ik.”

Jannus liet niet los. “En andersom dan, Willy? Hoe vaak ga jíj met haar mee naar die klassieke concerten waar zij zo van houdt?”

Willy schoof wat heen en weer op zijn stoel. “Nee… of nou ja, ik ben inderdaad wel een paar keer met haar mee geweest. Maar ik weet niet of dat toen misschien een andere reden had, een jubileum of zo.”

Trees, die de twee mannen tot dusver rustig had laten begaan, vond het nu welletjes en brak in het gesprek in. Haar stem was kalm maar beslist. “Willy, als ik dit zo hoor, dan zou ik als ik in jouw schoenen stond die ene keer gewoon met haar meegaan naar Amsterdam.”

Willy keek haar verrast aan, maar Trees praatte stevig door. “Dan heb je daarna nog drie volle dagen om je in Breda uit te leven. Je komt je maten daar vast wel tegen en die Jazz-outfit van je kun je de rest van het weekend ook gewoon aan. Als Breda nu maar één dag was, had ik je gelijk gegeven, maar dit?”

Het bleef even ijzig stil aan tafel. Willy werd er letterlijk stil van; dat Trees hem zo rechtstreeks op zijn nummer zette, vond hij duidelijk niet leuk. De spanning was even voelbaar in de lucht van De Lege Knip, terwijl ‘Stille Willy’ zijn verlies probeerde te incasseren.

Een half uur later was de rust in De Lege Knip ogenschijnlijk teruggekeerd. Ieder was weer met zijn eigen taken bezig; Willy zat aan een zijtafel een stapel nieuw binnengekomen lp’s uit te sorteren. De hoezen gleden door zijn handen, maar zijn gedachten zaten duidelijk ergens anders. De woorden van Trees waren hard binnengekomen en bleven maar door zijn hoofd spoken.

Toen Dylan met een dienblad langs zijn tafel liep, hield hij zijn hand even op om haar aandacht te trekken. “Dylan, heb je even?” vroeg hij met een gedempte stem.

Dylan bleef staan en keek hem vragend aan. “Ik denk dat ik donderdag niet met je mee kan naar Breda,” begon Willy, terwijl hij een lp van Miles Davis bestudeerde zonder de titel echt te zien. “Maar vrijdag, zaterdag en zondag kunnen we dat ruimschoots goedmaken.”

Dylan zette het dienblad op de hoek van de tafel en fronste haar wenkbrauwen. “Hoezo niet, Willy? Wat is er veranderd? We hadden afgesproken dat we samen zouden gaan, juist op donderdag. Op vrijdag en zaterdag sta ik hier gewoon op de lijst om te werken. Als je de donderdag schrapt, blijft alleen de zondag over voor ons samen.”

Willy zuchtte en legde de plaat neer. Hij legde uit wat Trees hem had voorgehouden: de balans in zijn huwelijk en het feit dat hij Irma ook weleens tegemoet mocht komen. “En ja, ze heeft gewoon gelijk, Dylan. Ik kan die ene dag wel opofferen voor de goede vrede thuis.”

Hij zag de teleurstelling op Dylans gezicht en vervolgde snel met een glinstering in zijn ogen: “Maar luister, lieve Dylan… als ik nu eens voor jou de vrijdag en de zaterdag vrij vraag hier? Dan kunnen we alsnog drie volle dagen naar Breda gaan in plaats van twee. Wat denk je daarvan?”

Dylan begon langzaam te glimlachen terwijl de implicaties van zijn voorstel tot haar doordrongen. “Drie dagen Breda en de donderdag vrij voor Irma? Nou Willy, misschien is die ‘Stille Willy’ toch niet zo stil als het op onderhandelen aankomt.”

Nadat Willy de laatste lp aan de stapel had toegevoegd, schoof hij zijn stoel resoluut naar achteren. Hij speurde de ruimte af naar Trees; de deal met Dylan stond of viel immers met haar goedkeuring voor de vrije dagen.

Toen hij Jannus tegen het lijf liep en naar haar vroeg, kreeg hij niet direct antwoord. Jannus keek hem met een schuin oog aan. “En, Willy? Heb je de knoop al doorgehakt?”

Willy hield zijn rug recht. “Jannus, als ik Dylan vrijdag en zaterdag vrij kan krijgen van Trees, dan ga ik donderdag met Irma mee naar Amsterdam. Maar anders… dan weet ik het zo net nog niet.”

Jannus schoot in de lach en schudde zijn hoofd. “Dat is pure chantage, Willy! Maar vooruit, Trees zit op kantoor. Ga je geluk maar beproeven.”

Het bleef een tijdje stil achter de gesloten kantoordeur, totdat Willy plotseling naar buiten stapte. Hij slaakte een kreet van pure blijdschap die door de hele ruimte van De Lege Knip galmde. Dylan, die net een tafeltje stond af te nemen, keek verschrikt op met de poetsdoek nog in haar hand. Haar hart maakte een sprongetje; zou het hem echt gelukt zijn?

De uitbarsting van Willy had onmiddellijk de aandacht van alle aanwezigen getrokken. Gasten stopten met praten en Jannus keek geamuseerd toe vanaf de bar. Iedereen wilde weten wat de oorzaak was van deze ongebruikelijke uitspatting van de normaal zo rustige ‘Stille Willy’.

Maar Willy hield de spanning er nog heel even in. Hij liep rechtstreeks op Dylan af, die inmiddels met een rode blos op haar wangen stond te wachten. Pas toen hij bij haar stond, gaf hij het verlossende woord. Samen mochten ze aan de nieuwsgierige menigte uitleggen dat het Breda Jazz Festival voor hen dit jaar niet één, niet twee, maar drie dagen zou duren—en dat de donderdag gereserveerd was voor een heel ander, klassiek avontuur in Amsterdam.