Anita en Bart rijden zwijgend terug naar het bureau. De kelderbox van Van Boven hangt nog als een echo in hun gedachten: de roestige deur, de muffe lucht, de metalen kast met die ene foto… en die doorgestreepte naam. Ze hebben alles vastgelegd. Elke hoek. Elke schaduw. Elke aanwijzing. Wanneer ze het bureau binnenlopen, zit de rechercheur al klaar. Hij…

De ochtend begint met een stilte die bedrieglijk gewoon lijkt. In de boksschool is het nog donker, alleen het zachte gezoem van de koelkast in de hoek doorbreekt de rust. Karim zit aan de tafel, zijn telefoon voor zich, het scherm verlicht zijn gezicht. Hij probeert opnieuw. Een bericht. Nog een. Geen reactie. De grote baas van Dakloos Kornelis van…

Halverwege de ochtend klinkt het zachte gerinkel van de winkeldeur. Een man stapt binnen — zijn blik glijdt langs de rekken, maar zijn houding verraadt dat hij hier niet komt om te winkelen. Een van Brenda’s collega’s loopt op hem af. “Kan ik u ergens mee van dienst zijn, meneer?” De man glimlacht beleefd, maar zijn stem klinkt zakelijk. “Ik…

De ochtendzon valt schuin door de ramen van het bureau. Änita hangt haar jas over de stoel en loopt recht op Bart af, die al achter zijn computer zit. Zijn gezicht verraadt dat hij de nacht niet helemaal los heeft kunnen laten. “Bart, iets gevonden?” vraagt ze terwijl ze haar mok neerzet. Hij schudt zijn hoofd, klikt nog een paar…

Terwijl Brenda in de kamer naar buiten kijkt, speelt zich in de binnenstad een andere scène af. De twee agenten van gisteravond, lopen nu als undercoveragenten door de smalle straatjes — steegjes die door de jaren heen hun glans hebben verloren maar nog steeds vol leven zijn. Op afstand volgen ze drie mannen, herkenbaar aan hun houding en manier van…

De avondlucht voelt zwaar wanneer Brenda het pand uitloopt — niet door de temperatuur, maar door alles wat ze net heeft gezien en gehoord. De straat is stil, op een enkele brommer in de verte na. Ze trekt haar jas wat dichter om zich heen en schudt haar hoofd, alsof ze de sfeer van binnen van zich af wil laten…

Bij het binnenstappen was de wat vervallen staat van onderhoud het eerste wat haar opviel.De hal ruikt naar oud linoleum en koffie die te lang op een warmhoudplaat heeft gestaan. Brenda voelt de vermoeidheid in haar benen, maar haar alertheid neemt toe. De vrouw van de leiding — strak in haar houding, met een map onder haar arm — straalt…

Dan verschijnt haar grote baas in de deuropening van het magazijn. Hij loopt recht op haar af, zijn blik scherp maar niet onvriendelijk. “Waar heb je geslapen vannacht?” Ze blijft staan, haar hand nog op een kledinghanger. “Dat wilt u niet weten.” Hij fronst. “Maar toch niet weer op dat gevaarlijke adres van Dakloos?” Ze kijkt hem aan. De glimlach…

Het was nog stil op het bureau toen de adjunct-rechercheur zijn eerste kop koffie op zijn bureau zette. Tussen de stapels papieren viel zijn oog op een geel briefje van zijn baas. ‘Vrouw in cel 14. Gezeten vanwege veiligheidsoverwegingen. Mag om 08.00 uur gaan, uitschrijven vereist.’ Hij keek op de klok en legde het briefje terzijde. Vervolgens pakte hij het…

In het kleine vergaderkamertje van het bureau hing de geur van koude koffie en papier. De klok tikte traag, alsof de tijd zelf niet wist wat hij met deze nacht aan moest. Twee agenten zaten tegenover de hoofdinspecteur, hun dossiers open, hun gezichten vermoeid maar alert. De vrouw — nog jong, maar zichtbaar getekend — was het onderwerp van hun…